Wat voor nut heeft schrijven als je er niemand mee kan vervelen? - K. Amis

Anders kijken 2012. Winter

2012-02-06T12:06:00.001-08:00

Het was voorspeld, maar hij bleef eigenlijk een beetje uit: De Horrorwinter. Het zou -22 kunnen worden en we zouden allemaal bevriezen. Maar de winter was tot dusver erg zacht. Die horrorwinter, die zou niet meer komen!

Dachten we. Tot het afgelopen maandag ging sneeuwen. Heel lichtjes, maar toch. En dus begon het hele circus weer van naar het station lopen (ik neem geen enkel risico meer op de fiets!), baggeren en ander leed. En mooie plaatjes.

's Avonds liep ik dus maar naar cantorij vanaf het station. Nachtelijk Leiden is mooi. Heel mooi.

En toen ik weer terugliep, viel me wat op. Iemand had zoveel medelijden met de bomen gehad, dat hij of zij ze in sjaals gewikkeld had. Het zogenaamde wildbreien. Maar wel toepasselijk nu De Horrorwinter is aangebroken!!

Het leek er nog niet echt op. Maar het bleef wel vriezen. En het werd kouder en kouder. Op woensdag liepen Laurens en ik al door de zon maar met temperaturen van -7 naar het consultatiebureau. En zagen we de onvermijdelijke strooiwagens

Maar toen kwam vrijdag. Er werd sneeuw voorspeld. Ik voelde de (sneeuw)bui al hangen en besloot thuis te werken. En inderdaad. Er begon sneeuw te vallen.

En meer sneeuw.

En toen brak de hel los. Meer dan 800 km file op de wegen en het hele spoor weer plat.

Wat was ik blij dat ik thuiswerkte en kon genieten van oudhollandse wintergezichten. Sneeuw, snert en sjoko.

En toen kwam de nacht. En het werd koud. -22 in Lelystad. Bij ons bleef het kwik steken op -16. Deze foto werd om 10 uur genomen op zaterdagmorgen.

Maar buiten was het mooi. Heel mooi.

Lekker wandelen dus maar. En Laurens gaat mee. En dat vond hij -dik ingepakt als hij was- nog leuk ook.

De winter. Hij is toch nog gekomen. We zijn er inmiddels aan gewend. Maar de hysterie is nog niet over. De Rayonhoofden zijn bij elkaar geweest. Voor De Tocht Der Tochten. En nu is heel Friesland (en daarmee nederland) in rep en roer. IJstransplantatie en ijsaangroei zijn de woorden. En hopen op een wonder. Want hoe zou 4 cm ijs binnen een week kunnen aangroeien naar 15 cm? We zullen zien. En tot die tijd gaan er over tot de orde van de dag.

Anders kijken 2012. Onderweg

2012-02-02T09:15:00.000-08:00

Dit keer is onderweg zijn aan de beurt. En dus hield ik m'n telefoon standby en m'n ogen open in de trein.

Onderweg zijn is voor mij best een hele kluif. Ik ben meestal bepakt en bezakt met tassen en een vouwfiets. De laatste is handig, maar soms (in een volle trein) ook een blok aan m'n been...

En deze week begon het al goed met een klein succesmomentje. 'S ochtends zit ik in de stiltecoupe. Deels omdat deze zich het dichtst bij de trap bevindt, deels omdat ik het wel lekker vind. Daarom stoorde het gekakel die bewuste dinsdagochtend me enorm. Twee vrouwen van in de 40 waren onzinzaken aan het bespreken, wat tienermeisjes waren aan het roddelen. Ik vatte de moed en schraapte mijn keel. "hallo? Eh... HALLO!!!" riep ik, gevolgd door het pedante "het is hier een stiltecoupe!!". De huisvrouwen keken beschaamd. "Ja, we houden ons mond". Ook de tieners hielden zich in. Voor 10 minuten. Toen Utrecht in zicht kwam, zwol het langzaam maar zeker meer aan. Maar mijn overwinning was een feit!

Onderweg kom je mooie dingen tegen. Vergezichten als je van station naar werk fietst.

Of als je in de trein een mooie stad (dit geval Deventer) binnenrijdt. Hetzelfde gevoel krijg ik altijd bij Nijmegen trouwens.

En met een kop koffie erbij is onderweg zijn met de trein prima te doen!

Maar soms is onderweg zijn vreselijk. Op dinsdagavond bijvoorbeeld. De trein van half 6 is altijd te vol.

Maar het leuke van onderweg zijn is... Dat je altijd weer thuis komt.

Anders kijken 2012. Patronen

2012-01-23T13:31:00.000-08:00

Deze week viel het lot op de patronen die ik op m'n weg tegen zou komen. Het leek me leuk, dat zou mooie plaatjes opleveren. Maar waar zou ik ze vinden?

De vraag leek eerder te zijn: waar niet? Natuurlijk had ik alleen patronen van stofjes kunnen fotograferen, maar dat leek me te makkelijk. Dus daarom de vloer van de kathedraal van Beauvais:

En de balken om het hoge schip aan elkaar te houden (denk ik: het lijkt me geen kunst te zijn)

Of een simpele papieren placemat.

Best makkelijk. Zeker toen we naar de Parijse buitenwijk La Defense gingen daar, bij de beroemde Grande Arche, zag ik ook een en ander:

Maar ook later in de week kwam ik patronen tegen. Bijvoorbeeld lijntjes op het papier.

Op het mandje van deze te kitsche scooter (hoe liefelijk!).

En vooruit, ook bij iemand bij wie ik op bezoek was op de kussens.

(ik heb sinds de geboorte van m'n zoontje een zwak voor uilen)

Ja. Leuk, al die patronen. Ben benieuwd naar de foto's van komende week.

Het Franse Land

2012-01-22T08:52:00.000-08:00

Eens in de zoveel tijd gaan we naar Parijs. Niet omdat het de romantische 'ze sitty ov luv" is, maar omdat Een Van De Mooiste Orgels Van De Wereld er staat. Namelijk het Cavaille Coll orgel in de St. Sulpice. Mooi orgel en een briljante organist, aldus de meeste heren organisten die we spreken.

Maar het is natuurlijk niet alleen maar orgels in het leven. Daarom kozen we voor een Bed and Breakfast in de buurt van Pierrefonds, een uur rijden van Parijs. Vrijdag en zondag zouden we dan naar de Lichtstad gaan, de andere dagen daar rondwandelen.

Zo gezegd, zo gedaan. In principe ging alles ok. Met name overdag was Laurens in een opgewekte bui en keek hij lekker om zich heen. Zo nu en dan deed hij een tukje en als hij wakker was, nam hij alles in zich op:

We bezochten Parijs, winkelden wat, laadden onszelf weer in de auto en trokken naar Pierrefonds. Waar we de volgende dag een lekker wandelingetje maakten. En veel plaatjes van het beroemde chateau schoten:

Maar het ging vooral om de zondag. De Hoogmis in de St. Sulpice. Naar het mooie orgel dus.

Maar hoewel de meeste organisten in een typische orgelluisterhouding (benen over elkaar, armen over elkaar, rechteronderarm wijst omhoog zodat de kin op de hand kan rusten - uiteraard trek je een peinzende blik) zitten en naar de orgelkas zitten te turen, let ik meestal op bizarre situaties.

Zoals deze slapende zwerver. Hij sliep echt. Ik hoorde hem 10 rijen verderop snurken.

De groep toeristen die halverwege de Mis binnen kwamen razen, 3 foto's namen en daarna het pand weer verlieten...

En in een bidkapel een kapotte stoel. En zeg nou zelf. Waarom zou je die nou vervangen....

Daarnaast nog wat moois: een mooie contemporaine Mariatentoonstelling door verschillende kunstenaars:

De zwarte Madonna

Bijzonder, met een halo en een bloemetjesjurk

Gekleurd en maagdelijk blauw

Met het Licht der wereld in haar buik en de 4 evangelisten.

De maandag wandelden en zagen we 5 herten. En dat was mijns inziens weer het hoogtepunt van de reis.

Er was (naast de vreselijke nachten omdat een ander bedje voor een jongen van 6 maanden toch wel wennen is - toen hij gewend was, gingen we weer naar huis) ook een dieptepunt. Een kilometerslange monsterfile die 3 uur duurde bij Antwerpen. Iemand was nog net over een verdrijvingsvlak geschoten, en die veroorzaakte een kettingbotsing waarbij 4 vrachtwagens en 7 personenauto's betrokken waren. De hele Ring was afgesloten. Toen we na 3 uur eindelijk het punt voorbij waren, besloot Laurens dat hij het zat was en trakteerde hij ons vanaf de grens tot aan huis op de klanken van zijn stem....

Hier nog in een betere bui...

Maar over het algemeen hebben we genoten. Nu alleen weer Laurens' ritme zien terug te vinden. Overdag gaat het weer goed. Nu 's nachts nog.

Anders kijken 2012. Bordjes

2012-01-18T08:23:00.000-08:00

Een van de opdrachten die ik toebedeeld kreeg via Facebook of Twitter, was het fotograferen van (gekke) bordjes.

Gekke bordjes! Ik ben er dol op! Met schrijffouten, spellingsfouten of andere grappen, fijn!

Dus ging ik vol goede moed aan de slag. Bij de Kiosk op het station zag ik een heel groot bord: "wij zijn open!" boven een dicht rolluik. Maar natuuuurlijk had ik m'n mobiel weer eens niet bij me :-(

Wat heb ik dan nog meer gezien? Dit bordje bij het station om alle toeristen de weg te wijzen naar DE interessante plekken van Alphen. Waaronder..... Het Europapark. Ik hoop maar dat niemand daar serieus heen gaat, want dan kom je wel van een koude kermis thuis. Het is een leuk park hoor (wij kijken erop uit), maar een toeristische trekpleister? Nee.

Verder op het station ook dit bordje gezien: met de huisregels. Nu spijt het me zeer, maar ik zie geen huis, ervaar het station ook niet als het huis en denk dat de NS ook geen huis is/zijn.... En dan die regels... Te voor de hand liggend (toch?)!

Maar voor de rest zag ik dus helemaal geen leuke bordjes meer! Wel een aantal in Parijs, maar meestal probeerde ik dan de goede banen van het Parijse verkeer te vinden (schier onmogelijk). Zou ik dan niets grappigs meer vinden? En dan zo'n karig blogje moeten schrijven?

Maar nee. Gelukkig bevond de oplossing zich naast m'n huis. De wijk achter ons is namelijk een ecologische wijk. En dat vindt men hier nogal experimenteel...

Dat heeft me altijd geïntrigeerd. Wat is er experimenteel aan zonnecollectoren of warmte terugwin installaties?

En dan nog iets: waarom zo de nadruk dat je je aan de verkeersregels moet houden? Hoeft dat elders, bijvoorbeeld in onze straat niet (dat verklaart een hele hoop iedere morgen en avond...)?

Terecht dat daar een uitroepteken bij staat. Dit is wel een heeeeel opmerkelijk bord.

Anders kijken 2012. Old school

2012-01-08T10:51:00.000-08:00

Vorige week was ik nogal in de weer met anders kijken en besloot ik verder te gaan: 52 weken anders kijken en op zoek naar dingen in m'n leven waar je anders snel overheen kijkt.

Het lot viel op het thema "old school" ofwel nostalgie. Best lastig, in deze moderne tijden. Mijn vurige wens was een telefooncel te fotograferen. Maar die zijn echt nergens meer te vinden! Tsss.... Kan me de telefoonkaarten van vroeger nog herinneren.

Maar goed. Ik werk op kantoor en als je ergens old school artikelen vindt, is het daar wel. De eerste dag dat ik weer op het werk kwam na een weekje vrij, viel ik met m'n neus in de boter.

Wat een heerlijke jaren tachtigbureaus staan daar! Ze hebben blijkbaar de verhuizing niet overleefd. Een paar dagen later werden ze vergezeld met dito stoelen.

En deze geweldige kluisjes (zou ik eigenlijk best wel willen hebben).

Ik ben wel een fan van nostalgie. En hoewel mijn iPhone vaak operatief uit m'n hand verwijderd moet worden, kan ik eigenlijk het beste denken als ik gewoon met Bic-pen en papier ga zitten.

Of dummy's maken, met kleuren en al (dit is echt m'n standaard bureau-uitrusting).

Ergens beneden stond een afgedankte bureaustoel. De trainee en de kok zwierden er nog even mee over de gang voordat ik er snel een foto van maakte.

Thuis ben ik ook met genoeg old school producten omringd. Zo hebben (en gebruiken) we nog een video-recorder. Laurens ligt in een bedje uit de jaren zeventig. We hebben de tv van 20 jaar geleden weer naar de reperateur gebracht en er is nog een cassetterecorder. Maar dit vind ik nog de mooiste: onze niet nauwkeurige weegschaal.

Maar er is iets dat wel op kantoor bekeken kan worden en niet meer hier thuis. Gewoon omdat onze computers te modern zijn: floppy's. Deze lagen op m'n werk. Maar ik heb er thuis volgens mij ook nog zat. Toch maar eens ergens die schijfjes lezen en beoordelen wat bewaard moet blijven. En iets zegt me dat ik snel moet zijn...

Een week vol herinneringen dus. Ben benieuwd wat ik volgende week ga doen. Want dat kies ik "ad random". Nu kan ik dat heel "nerdy" door de computer laten doen. Maar ik doe het lekker old school. Met briefjes en weeknummers.

Anders kijken in 2012

2012-01-03T12:04:00.000-08:00

Iedereen heeft wel een goed voornemen voor dit jaar. Ik ook. Ik wil voortzetten waar ik het jaar 2011 mee heb afgesloten: anders kijken. Het anders kijken, daar foto's van maken en erover bloggen is namelijk wel bevallen. Niet alleen mij (het was ontzettend leuk om te doen), maar te oordelen aan de reacties die ik van mensen kreeg, ook jullie trouwe lezers.

In de laatste mail van Else Kramer kreeg ik tips om nog langer anders te kijken. De eerste was een cursus van 35 lessen (5 weken), maar dat vond ik toch wat arbeidsintensief. De tweede tip was om zelf een lijst samen te stellen. En dat heb ik dus gedaan. Samen met een aantal Twitteraars en Facebookers.

Dit is eruit gekomen:
1. Fotografeer één van je talenten
2. Vraag aan Jeroen een locatie en maak daarvan 10 foto's. Die locatie is ook al vastgelegd, het wordt het Bospark in Alphen aan den Rijn
3. Het zondag-gevoel
4. (gekke) Borden
5. Kijk naar beneden: wat ligt er allemaal op de grond?
6. Liefde gaat door de maag - voedsel
7. Werk
8. Feest
9. Patronen
10. Onderweg
11. Muziek
12. Een week met Laurens
13. Het staat geschreven: woorden
14. Pasen
15. Symbolen
16. Blauw
17. Geel
18. Rood
19. In vogelvlucht; alles van boven
20. Lijnen
21. Licht
22. Dingen waar ik blij van word
23. Vierkanten
24. Orde
25. Door een spiegel (wereld om je heen fotograferen dmv een zakspiegel)
26. Voeten en handen
27. Muziek
28. Reflectie
29. Herhalingen
30. Kerst
31. Je verwacht het niet: schoonheid in het onverwachte
32. Kleurenpracht: bonte dingen
33. Warmte
34. Chaos
35. Een week door de ogen van Laurens
36. Glans
37. Afwassen: de vaat
38. Pluizig
39. Water
40. Het lijkt een woord: dingen die letters lijken te vormen
41. Aantallen: 1 t/m 7
42. Lente
43. Zomer
44. Herfst
45. Winter
46. Old school/nostalgie
47. Glas
48. Religie
49. Logo's
50. Inspiratie
51. Regelmaat
52. Hemels: de lucht

Iedere week kijk ik volgens een van deze aspecten naar de wereld om me heen. Iedere week zou je dus een blog van me kunnen verwachten over mijn ervaringen. Met beeld natuurlijk. Ik denk er nog even over na of dat hier zal zijn of elders. en als ik op vakantie ben... dan krijg je als ik er terug ben twee. Of drie. Ik ben al bezig met opdracht 1. Ben benieuwd of ik het vol ga houden. Ik heb er zin in!

PS: mocht je nu vinden dat er echt iets bij zou moeten komen te staan... meld het me dan even. Want dan vervang ik één van deze opties door die van jou.

En ze legde hem in een kribbe

2012-01-02T07:22:00.001-08:00

Okee, het is alweer 2012 (de beste wensen trouwens nog!), maar jullie hadden nog een verslag van me tegoed. Ons avontuur in de kerststal.

In oktober werd ik benaderd of ik soms met kerst samen met Laurens in de kerststal van de Hooge Burch (onderdeel van Ipse De Bruggen, een instelling voor mensen met een beperking Ligt in Zwammerdam) wilde plaatsnemen.

Dat liet ik me geen twee keer zeggen! Het leek me erg leuk, het kan maar 1 keer in je leven, Jezus zijn (tenzij Laurens later bas wordt, conservatorium zang gaat doen en dan gevraagd wordt voor Christuspartijen, verder dan dat wil ik niet gaan) en ik zou toch aanwezig zijn bij het Festival of Lessons and Carols dat daar op 24 december plaat zou vinden.

En dus gingen we op 24 december naar de Hooge Burch Ik kreeg een mooie jurk aan, een blauwe doek (waar iedereen een mening over had hoe die geknoopt moest worden, gelukkig heb ik er, aangezien het erg vervelende stof ik, nog wat van kunnen maken) voor op m'n hoofd en gaan met die banaan. Ik wilde Laurens nog een witte romper aandoen, maar net voor de dienst begon viel hij in slaap. Dus daarom lag onze "Jezus" nu maar in en grijs/wit gestreepte overslagromper van de H&M in de kribbe.

Eerst hadden we nog een halve dienst met Carols en lezingen te gaan. Geen probleem, Laurens sliep toch en toen hij wakker werd, zong ik met hem op de arm gewoon door.

Maar uiteindelijk was het zover. Laurens en ik trokken naar de kerststal, ik legde hem in de kribbe en drapeerde er twee Prenatal badcapes overheen om het nog wat te laten lijken (hij trapte ze net zo hard weg, trots als hij was op z'n gestreepte romper denk ik). Jozef ernaast, hartstikke gezellig.

Daarna was het de beurt aan de herders om ten tonele te verschijnen. Ze namen naast ons plaats op het stro. Een van hen had niet zo'n zin. "mag ik al weg??" bromde hij, terwijl de anderen al in de kribbe gluurden.

Daarna kwamen nog de koningen. Trots kwamen ze aanstappen met hun cadeaus: een schoenendoos in goudpapier, een parfumflesje en een kruikje. De doos met goudpapier werd voor de kribbe neergekwakt terwijl de koningen voor de kribbe gingen zitten. "alsjeblieft! Voor jou!" riep hij tegen Laurens.

Laurens vond het allemaal best, maar moest toch even beziggehouden worden met een flesje. En dat ging prima. Op een gegeven moment kreeg hij er zelfs lol in.

Na de dienst moesten we nog even blijven zitten zodat iedereen ons in volle glorie kon bewonderen. Laurens vond het allemaal prima.

Een van de herders niet. Die was voordat de slotmuziek op het orgel uitgeklonken was, al weg. Terwijl een andere herder in aanbidding voor de kribbe bleef staan.

Het hele kerststal gebeuren was dus een groot succes. De bewoners blij, Laurens blij en wij blij.

En dus poseerden we zelf nog even als "heilige familie" voor het familie-album. Hoewel Jozef er vast ooit anders uit heeft gezien.

Anders kijken - deel 6

2012-01-01T11:28:00.000-08:00

Uren, dagen, maanden, jaren vliegen als een schaduw heên... Zo dichtte Rijnvis Feith ooit. Het wordt vaak aangehaald rond oud en nieuw.

En het is inderdaad waar. De dagen waarin ik anders naar de wereld om me heen keek, zijn voorbij gevlogen. Vandaag zit alweer de laatste opdracht in m'n mailbox.

En die is - hoe toepasselijk - het fotograferen van schaduwen. Lastig. Het is 1 januari. Een dag die meestal vol druilerigheid, miezerregen, mist en bewolking is. Geen zonnestralen die alles zo mooi kunnen uitlichten en kunnen laten zien waar het licht ontbreekt. Je hebt immers licht nodig om schaduwen te krijgen.

Toch ging ik weer aan de slag. Aangezien we toch vroeg wakker waren (de "wekker" ging om 6 uur en wilde best nog een uurtje tussen ons in snooze-en, maar dat was het dan ook wel), ging ik maar met manlief mee naar de kerk. En - dat is het lot van de vrouw van de dirigent/organist - ik kon meteen een bundel ter hand nemen en meezingen.

Na de Mis was er koffie, champagne en borrelhapjes. En in de gemeentezaal stond een mooie schaal. Met een mooie schaduw.

De kleine Pijpers, die de hele Mis zoet had zitten kijken, had de strijd tegen de slaap opgegeven en waande zich in Morpheus' armen. En zo trokken we weer terug naar "Het Alphense" (altijd zo irritant als mensen dat zeggen!!). Thuis is het zo donker dat er de lichten aan moeten doen. En zo is de maagd Maria met kindje Jezus (die ik ooit nog in een vlaag van beeldenbestorming van de kast had gestoten - lang verhaal maar het was echt per ongeluk! En ze is weer gemaakt) te zien op de muur.

Ook de eetkamerstoelen komen mooi tot hun recht in het kaarslicht.

En dan wil ik zelf ook nog wel even poseren. Leuk, die schaduwen. Al doe ik het vast over als de zon nog een keer schijnt.

Toen het nog donkerder werd, zag ik dat de nis waarin nog meer Mariabeelden staan mooi weerkaatst werd in een fotolijst. Eigenlijk opdracht 3, maar toch ook wel schaduw, dacht ik.

Uren, dagen, maanden, jaren,
Vliegen als een schaduw heên.
Ach! wij vinden, waar wij staren,
Niets bestendigs hier beneên!

Dit zijn de eerste regels van een lied van de eerdergenoemde Rijnvis. Maar ik vind niet dat hij gelijk heeft. Misschien is het allemaal niet bestendig, hier "beneden". Maar het is - als je goed kijkt - wel mooi. Kijk ernaar. Maak er foto's van, met een toestel, je telefoon of je geheugen. En geniet ervan. Zo lang je leeft.

De cursus is voorbij. Morgen nog een mail met tips. Ik zou best nog een weekje of langer anders willen kijken. Wie mij nog een opdracht wil geven, voel je welkom. Ik voer hem graag uit. Ik daag jullie uit.

Zo. En nu eerst......

Anders kijken - dag 5

2011-12-31T12:37:00.001-08:00

Normaal besteed ik oudjaarsdag aan een blog vol mijmeringen en terugblikken op het afgelopen jaar. 2011 dus. Maar ja, ik doe nu een soort fotocursus mbt anders kijken en mensen zijn benieuwd naar wat voor foto's ik nu weer moest maken, dus dan toch maar een blog over anders kijken. Hoewel het een het ander vast niet uitsluit.

De opdracht van vandaag was handen uit de mouwen steken. Letterlijk, want er moesten handen gefotografeerd worden.

Aaaaaahaaaaaaaahhh!! Een dankbaar object ligt in de box. Ik heb al eerder geschreven over handen van de kleine Pijpers, dus eerst wat archiefbeelden.

Hier was hij 2 maanden en dit gebeurde in z'n slaap.... Schattig!

En de handafdruk die ik na 70 pogingen van hem maakte. Aaaah, zo schattig en klein....

Maar goed. Terug naar vandaag. De handjes zijn wat groter en zeer bedreven in grijpen en knijpen.

Mijn eigen hand is soms ook doelwit (andere lichaamsdelen trouwens ook)

Tijd voor een fruithapje. Een collega vertelde me dat er vaak 3 lepeltjes in een verpakking zitten: 2 voor ieder handje, de 3e om te voeren. Ik snap nu waarom...

Toen de kleine Pijpers sliep (ondanks de bussen carbid en alle jeugd die in het park tegenover ons huis vuurwerk afstak), ging de grote Pijpers weer achter de computer om zoveel mogelijk boeken van 2011 af te sluiten.

Daarna was het tijd voor de was ophangen. En de kleine Pijpers kijkt geduldig toe. Dit is een onderdeel van de bonusopdracht: combineer handen met een van de vorige opdrachten. In dit geval: herhaling.

En in dit geval: spiegelingen en cirkels.

En terwijl wij oliebollen bakten, de keuken schoonmaakten en Jeroens oude ledikantje in elkaar schroefden, was de kleine Pijpers in de weer met z'n voeten. Moet ook gebeuren.

Tijd voor koffie dus maar.

Want dat fotograferen van handen is nog niet zo eenvoudig.

En dan toch nog iets zeggen over 2011.

Deze foto vat het hoogtepunt van 2011 wel goed samen

En er zijn ook dieptepunten. Onder andere 4 mensen die ons zijn ontvallen, waaronder 3 musici. Moge zij rusten in vrede (en hun familie ook rust vinden)...

En dan nog iets over 2012.

Ik wens voor ieder die dit leest dat jullie 2012 veel ups en weinig downs zal hebben. Kortom, dat het komende jaar zo zal worden:

Alvast een zalig nieuwjaar.

Anders kijken - dag 4

2011-12-30T12:15:00.001-08:00

De vierde dag anders kijken alweer. We zijn - helaas - alweer over de helft. Ook in het mailtje wordt dat door Else Kramer gezegd. "je bent over de helft. Daarom wordt het tijd voor herhaling". En dat is precies wat ik vandaag moet doen: op zoek naar herhaling. In patronen, kleuren, maakt niet uit.

Tsja, dan hebben we wel een dankbaar object in huis...

Een driedubbele herhaling: klavier 1, klavier 2 en het pedaal. Maar de "registerknoppen" (voor zover je daar op een elektronisch orgel van kan spreken) herhalen zich ook.

In de kamer staat ook Jeroen z'n ledikant waarin Laurens gaat slapen en wat wij trachten in elkaar te zetten. Met daarachter ook de ladekast van onze kledingkast.

De rits van de slaapzak van onze zoon. Ook in zekere zin herhaling van zetten.

De door mijn schoonmoeder gequilte kerstboom omdat we toch nog in kerstsferen zitten

Ik loop naar boven om wat te pakken en stuit op de boekenkast. Tsja... Megaherhaling. Allerlei bijbels op een rijtje.

En de plakboeken...

En dan ga ik los. Ik ben niet te stuiten. Overal zie ik herhaling. In ons huis:

Luxaflex

Traptreden

Verwarming

Toetsenbord

Wijnrek

Ik ga maar naar buiten. De zinnen verzetten. De herhalingen ontsnappen. Maar nee. Ik zie ze overal, en ben niet te stuiten...

En zelfs in de natuur. En let u vooral op iets zeer ongewoons voor deze tijd van het jaar: knoppen???? Midden in de winter???

Het stikt hier van de herhalingen. We worden ermee omringd! En misschien maar goed ook.

Want de kracht zit hem in de herhaling!

Anders kijken - dag 3

2011-12-29T11:40:00.001-08:00

Na een slechte nacht (iets met storm en m'n zoon) had ik niet zo'n zin in vandaag. Op het programma wat gereis, een strakke planning. Toch opende ik m'n mail om te kijken wat de opdracht van vandaag weer is.

De opdracht van vandaag is er een vol reflectie. Ik moet op zoek naar spiegelende oppervlakken waarin ik de wereld om me heen moet fotograferen. Even denk ik na. Hoe moet ik dat doen, zonder meteen een spiegel te zoeken?

Eerst toch maar een spiegeltje. M'n zoon ligt in de box en via het Activity center kan ik hem zien.

Dan sleep ik mezelf naar het koffieapparaat om koffie te maken. Ik heb het hard nodig. En ook daarin is wat te zien. De flessenwarmer.

Na de koffie gaan we op pad. In het dak van de auto zie ik de bomen en de lucht. Mooi.

En ook ikzelf ben in de auto te zien (een zelfportret was een bonusopdracht).

Als ik na een halve dag weer thuiskom, snak ik naar thee. Kijk, dat komt mooi uit!

Ik pak m'n computer en zie de lamp en de plant weerspiegeld worden. Het doet me denken aan het liedje "zie de maan schijnt door de bomen". Best leuk!

En dan wordt mijn oog naar de kerstboom getrokken. En zie ik mezelf weerspiegeld in de kerstboom. Ik denk aan het liedje van Bert en Ernie: "ik ben een kerstbal...." en neurie het voor me uit (ja, de slinger hangt verkeerd, ik weet het).

Tot slot nog iets dat spiegelt. Maar ook omdat ik de foto zo schattig vind. De ogen van m'n zoon twinkelden zo leuk vandaag.

Anders kijken - dag 2

2011-12-28T12:28:00.000-08:00

De tweede dag alweer. Ik vroeg me af wat ik nu weer moest fotograferen. Misschien laag bij de grondse dingen? Ik keek naar beneden. Een laag stof staarde terug. Genoeg rommel om te fotograferen, dacht ik. Tijd om op te ruimen vandaag.

M'n mailbox maar openen. Ik zat er met mijn rommelige vloer niet ver naast. De opdracht was om afval te fotograferen. Mooi! Net nu ik veel weg wilde gooien!

Ik begon met een klusje dat ik al veel eerder had moeten doen: het uitmesten van m'n portemonnee. Treinkaartjes uit 2010, lege postzegelvelletjes, bonnetjes en zelfs een orde van dienst kwam ik tegen. Na een minuut of 10 was dit het resultaat. Een echte theologenportemonnee, noemde iemand het. Vast vanwege die orde van dienst ;-) Oh ja. Die koffiekaart van Douwe Egberts was nog van de tijd dat ik studeerde.

Vervolgens de salontafel. Een Allerhande, wat boeken en een paar tv gidsen streden om ruimte met een heleboel blaadjes van m'n kalender van de Bijbel. Ik vergeet het altijd, zodat ik altijd minstens 1 week tegelijkertijd moet lezen.

Gehuil van boven. M'n zoon is wakker en meteen als ik de kamer in kom ruik ik het. Een poepluier. Even kijken of ik daar wat moois van kan maken.

Eigenlijk al best veel gedaan vandaag. Tijd voor koffie!

Dan maar boodschappen doen met zoonlief in de wagen. De extra opdracht was het fotograferen van andermans zooi. En in het park kom ik het eerste object tegen. Het rinkelde in de wind, maar wilde best poseren voor de foto.

Even verderop liggen grote zakken plastic opgetast naast de oranje container.

Toen ik m'n glas wilde weggooien, bleek dat velen mij voorgegaan waren. Wat wel een mooie foto opleverde.

Thuis aangekomen snel de boodschappen opgeruimd. En ook dat bracht weer troep met zich mee.

's Avonds blader ik door de foto's op m'n telefoon. M'n man kijkt over m'n schouder mee. "wat is dat? Het lijkt wel een vuilnisbelt!" Welnee, denk ik. Het is afval met mooie kanten!

Anders kijken - dag 1

2011-12-27T11:52:00.001-08:00

Vandaag was het dan zover. De cursus "anders kijken" is begonnen. En dus checkte ik m'n mail met daarin m'n eerste opdracht. Ik hoopte weer dat ik figuren mocht ontdekken.

Het mailtje was er al. "Kijk naar boven" stond erin. Ja hallo, wat is dat dan weer? Ik keek naar boven. Een gewit nieuwbouwhuisplafond was te zien. Daar kan je toch geen leuke foto's van maken? Dacht ik.

Toch maar een foto maken. Hé, een streep. Die kan je leuk door er beeld laten lopen. Ziet er best leuk uit. Daarnaast: dit is het uitzicht dat m'n zoon steeds ziet als hij in de box ligt.

En dit als hij in z'n wiegje ligt:

En daar is ook de adventskrans weer!

En de lamp boven de eettafel ziet er eigenlijk ook best leuk uit vanuit een minder voor de hand liggende hoek.

Als je er echt onder ligt, wordt de lamp heel kerstig, bijna een mooie kerstster.

Over kerst gesproken: zo ziet de kerstboom eruit. Als je een pakje zou zijn.

Genoeg in huis gekeken. Maar even naar buiten. Helaas is het grijs en grauw. Geen mooie indrukwekkende wolkenluchten f strakblauwe hemelkoepels boven me. Maar toen ik nog eens naar de foto keek, vond ik het toch best een aparte lucht.

Binnengekomen blijkt dat Laurens wakker is geworden. De trap op. Onwillekeurig keek ik toch weer even naar boven. Best leuk trappenhuis.... Dus toen Laurens twee uur later weer in z'n bedje lag, maakte ik een foto.

Laurens' gedrag werkte inspirerend. Ook ik ging even liggen. En fotografeerde het uitzicht dat ik het liefst bekijk met m'n ogen dicht: het plafond boven m'n bed.

Weer een dag met andere ogen naar de wereld om me heen gekeken. Best een eyeopener!

Anders kijken - dag 0

2011-12-26T11:42:00.001-08:00

Op de Facebook van een vriendin verschenen mysterieuze foto's met de titel "anders kijken". Na een paar dagen kwam er een linkje. Het ging om een zesdaagse cursus van Else Kramer. Zij spoort je, door middel van opdrachten, aan om anders naar de wereld om je heen te kijken. Dat kan door foto's van dingen te maken (maakt niet uit wat voor toestel) of je ogen te gebruiken.

Het leek me wel leuk. De komende week ben ik toch vrij, dus het kan mooi.

Dus meldde ik me aan. Morgen ga ik beginnen. Maar ze had al een opdracht meegestuurd. Om me warm te maken.

Ik moest op zoek naar cirkels. Dat klinkt vaag, maar het lukte me vrij snel iets te vinden.

Dit kopje bijvoorbeeld, zelfs de thee maakt een mooie cirkel. Het was gisteren gebruikt en moest nog afgewassen worden.

Onze paaskaars, die alleen brandt bij hoogtijdagen

De adventskrans die aan het plafond hangt

Kerstballen in de boom. De strepen van de luxaflex maken het nog specialer vind ik.

Wat haakwerkjes voor m'n eeuwigdurende handwerkproject: een beddensprei van 2x2 meter (al anderhalf jaar mee bezig, met tussenposen) in een oud koektrommeltje van de Britse Marks&Spencer

Groenten en fruit in de fruitschaal, wachtend om in de kerstlunch verwerkt te worden

Kerstcakejes, zelf gebakken, uit een Engels kookboek en heeeeel erg lekker

Het Activity Center van Fischer Price (nog van Jeroen geweest), waar Laurens steeds meer interesse in gaat tonen (leuk om te zien en te horen)

En tja.... Wat is dit? Het heeft ook met de lunch te maken. Een glas voor een feestelijk drankje voor tijdens de lunch.

En gaandeweg vond ik steeds meer cirkels om me heen. Een leeg flesje van Laurens. Drie kaarsen naast elkaar. De knopjes op de afstandsbediening.

Nooit geweten dat er zoveel cirkels om me heen zijn!

Kerststress

2011-12-26T02:38:00.001-08:00

Ieder jaar is het weer hetzelfde liedje met de kerst. Er moet weer teveel gebeuren in te weinig tijd.

De boom moet versierd worden, de kerstkaarten gemaakt (het is me dit jaar weer gelukt, wat een raadsel!!), de boodschappen voor het kerstdiner gedaan en natuurlijk moet het huishouden en onze zoon ook nog de nodige aandacht krijgen.

In een gewoon leven zou dat misschien wel lukken. Maar wij moeten ook nog eens veel doen: koorrepetities van diverse koren, adventsconcert, kerkdiensten voorbereiden, Missen spelen, kerstconcerten, twee keer een Festival of Nine Lessons and Carols zingen en de gebruikelijke kerkdiensten op kerstochtend.

Gelukkig was ik dit jaar ruim op tijd met het samenstellen van het diner en het halen van de benodigd ingrediënten. Dit allemaal omdat ik niet op zaterdag 24 december (als heel Alphen boodschappen doet) naar de door mij gehate Hoogvliet moet.

Want die Hoogvliet is normaal al een ramp. Het is de enige winkel bij ons in de wijk en aangezien de wijk erg groot is, komen er dus heel veel mensen daar boodschappen doen. En omdat je er gratis kan parkeren, komen ook heel veel andere Alphenaren daar inkopen doen.

Het is altijd een drukte van een jewelste, op welk moment je ook gaat. Zaterdagochtend om 8 uur staan mensen al voor de deur te wachten tot hij open gaat. 'S middags om 3 uur lopen er moeders met kinderen, 's avonds rond etenstijd mensen met een baan (ff snel een magnetronmaaltijd kopen), zelfs na het eten is het er druk. En tussen de drukte lopen er dan ook nog vakkenvullers met rolcontainers in de weg te lopen.

Helaas had ik toch de 24e nog wat dingen nodig die je op het allerlaatste moment moet kopen. Dus zette ik m'n helm op en trok ik m'n pantser aan om de benodigde spullen te gaan bemachtigen. Vast met het benodigde ellenbogenwerk.

Maar toen ik in het park liep, zag ik geen hond. Hoe dat zo? Nu is dat wel vaker. Dan loop je door een rustig park naar de supermarkt, maar dan is het daar superdruk omdat iedereen met de auto is.... Ik maakte me dus geen illusies.

Maar de viswinkel was leeg en ik kon m'n bestelling zo afhalen. Bij de bakker hadden ze zowaar nog mijn favoriete brood, bij de slager was ik ook meteen aan de beurt.

Ze zijn vast bij de Hoogvliet, dacht ik nog. Maar niets was minder waar. In de Hoogvliet heerste een serene rust. Helemaal geen hindernisbaan van karretjes, rolcontainers, in de weg staande pratende mensen, rondrennende kinderen of zoiets dergelijks. Maar ik kon snel mijn boodschappen verzamelen. Er was zelfs een kassa vrij toen ik wilde afrekenen.

En dus was ik sneller thuis dan gepland. Ook wel eens lekker. Was er nog tijd voor een extra kopje koffie en een zen-momentje voordat wij ons "met eerbied'gen schreden" naar een zeer geslaagd Festival of Nine Lessons and Carols spoedden. Maar daarover later meer.

Overvallen

2011-12-23T05:02:00.000-08:00

En dan is het opeens 23 december. Hoe komt dat? Ik heb het helemaal niet aan zien komen! Over 2 dagen is het al Kerstmis en ik moet nog zoveel doen!

Normaal word ik altijd meegesleept in een geweldig feestelijke stemming als de eerste Adventszondag aanbreekt. De adventskrans wordt van zolder gehaald en opgehangen, de kandelaar voor op tafel wordt neergezet. Kaarsjes worden gekocht en alle kerst-CD's worden uit de kast getrokken om de komende weken (t/m Driekoningen) grijs te draaien.

Misschien ging het al mis bij de kaarsjes. "We hebben zoveel kaarsjes, ik kan die wel gewoon in de adventskrans doen", zei Jeroen. "Neee..... dan staan er verschillende kaarsjes in, dat is niet leuk!" zei ik. Want bij mij moet immers alles leuk zijn en bij het interieur passen. "Ik haal wel wat bij de Marskramer". Maar de dagen gleden voorbij en ineens was het al halverwege de eerste week van de Advent. En stonden er nog steeds geen kaarsjes in de kroon. "Nou ja, doe dan maar jouw kaarsjes", gaf ik toe. En zo is onze kaarsenkroon nu getooid met 2 groene en 2 blauwe vierkante kaarsjes. Nou ja, ze doen het (hoewel slecht), en dat is het voornaamste, dacht ik.

Mocht ik dan nog geen kerststemming hebben, dan zorgt Sinterklaas (en het teruggaan naar Spanje van de beste man) wel voor de juiste sfeer. Maar om een of andere reden hadden we dit jaar geen tijd voor de lootjes, gedichten en heerlijke avondjes. Of geen zin (in het geval van Jeroen), maar die twee vielen dit jaar goed samen. Want omdat ik geen tijd en Jeroen geen zin had, ging het hele feest niet door. Laurens' eerste Sint Nicolaas is vooral op het kinderdagverblijf en op de kinderopvang van de sportschool gevierd....

Daarna ging het rap. Na Sinterklaas was het al snel derde Advent, maar door het afwijkende leesrooster (kom op zeg: RECHTERS in de Advent lezen, dat slaat toch helemaal nergens op? Daar krijgt toch niemand een kerstgevoel van?) gingen ook de evangelieverhalen aan mij voorbij. Behalve dan op de vierde Advent, waar ik heel recalcitrant gewoon toch de aankondiging van Jezus' geboorte ging lezen...

Maar goed. We dwalen af. Ineens moesten in de laatste week voor kerstmis nog alle kerstvoorbereidingen beginnen. Boodschappen voor het kerstdiner (of eigenlijk: lunch), optuigen van de kerstboom (afgelopen zaterdag pas gedaan) en natuurlijk weer die altijd tijdrovende kerstkaarten. Ook dit jaar weer een hele klus (ontwerpen, vermenigvuldigen, knippen - want geen snij-apparaat, wat misschien wel een heel goede investering voor ons is - en handmatig enveloppen schrijven, want de computer heeft er weer eens de brui aan gegeven en het adressenbestand stond - juist - op die harde schijf).

Maar inmiddels is het 23 december en zijn de eerste kerstvieringen en -borrels alweer binnen. De meeste boodschappen zijn al in huis (alleen morgen nog wat laatste dingen, waarover later waarschijnlijk meer), de kaarten zijn voor het grootste gedeelte geschreven (maar komen denk ik toch te laat bij de ontvangers) en vanmiddag, morgen en overmorgen kweel ik (als mijn neus niet verder verstopt raakt en mijn stem het houdt) nog wat kerstcarols. En ga ik (morgen en overmorgen) met Laurens in de stal zitten. Waarover later vast ook meer.

Mocht ik jullie allemaal niet meer spreken voor de komende kerstdagen, dan wens ik jullie nu alvast een gezegende tijd toe. Vol met 'tidings of comfort and joy'. Want dat hebben we - na het zien van het NOS Jaaroverzicht en de dagelijkse journaals - wel weer even nodig lijkt me.

Have you seen Miss Jones...

2011-11-07T03:01:00.000-08:00

Een tijdje geleden heeft één van mijn collega's gezegd dat ik op Bridget Jones leek. "Hoezo, ben ik dik dan??" vroeg ik haar. "Nee", zei ze. "Je maakt zulke grappige dingen mee en daar schrijf je dan heel grappig over op je blog.

Dat is natuurlijk wel waar. Veel dingen die ik meemaak, onthoud ik en schrijf ik later op mijn blog. Vaak zijn het van die typische 'dat heb ik weer'-dingen. Zoals vallen met de fiets, verdwalen of andere stomme acties. want juist die dingen zijn het leukst om over te schrijven.

Toen ik vier maanden thuis zat verlof te hebben, had ik weinig Bridget Jones dingen. Zou mijn moederschap dat hebben veroorzaakt, dat ik evenwichtiger ben en niet meer zo snel in allerlei rare situaties verzeild begin te raken? Het stemde me bijna verdrietig. Waar zou ik dan nog over moeten bloggen?

Gelukkig biedt het leven als werkende moeder weer genoeg kansen. Want omdat Laurens nog door mij voorien wordt van voedsel, moet ik iedere dag kolven. Gelukkig hebben we daar een speciaal kamertje voor, met een koelkast en een makkelijk zittende IKEA stoel. En een paar oude WIJ Jonge Ouders, zodat je je tijd wel doorkomt.

Maar soms moet ik ook voor mijn werk elders zijn. En dan is het soms best lastig om te regelen dat ik daar ook mag kolven. Zo had ik anderhalve week geleden een symposium. Ik mailde de organisatie discreet met de vraag of ik misschien ergens kon kolven. Het leek me beter dan dat ter plekke (met allerlei andere deelnemers om ons heen) te regelen.

Natuurlijk was ik op weg naar het symposium naar de verkeerde gracht gefietst. Jaren geleden was de instelling verhuisd, maar ik had nog steeds het oude adres in mijn hoofd. Snel fietste ik naar het juiste adres (lang leve de iPhone) en kwam daar op het laatste moment binnengesjeesd. Niet erg, ik zou het in de pauze wel even vragen.

In de pauze meldde ik me dus bij de organisatie. "Ik zou me graag even..." begon ik verlegen mijn zin. "Oh ja! Heb je de kolfkamer al toegewezen gekregen?" riep ze hard. Ik schudde mijn hoofd. "Wacht even!" riep ze vervolgens "IK WIJS HAAR EVEN DE KOLFKAMER!!!" Juist ja. Hoe onopvallend wilde je het hebben?

Het deed me een beetje denken aan een bonus-scène die op de dvd van Bridget Jones staat. Daar zie je Bridget op een station een muntje in een hoed van een zwerver gooien. Dan wordt er omgeroepen: 'Hierbij wil ik even zeggen dat Bridget Jones een goed mens is. En dat omvang dus helemaal niet uitmaakt' (ofzoiets).

Ik zweer het je. Als er ooit nog een boek komt waarin Bridget moeder wordt, dan sta ik voor haar model.

Ieder kind kost een tand?

2011-10-22T12:14:00.000-07:00

Een paar jaar geleden treinde ik nog met trillende handen naar Veenendaal om daar onder handen genomen te worden door onze enige echte eigen familietandarts. Ik was er, na mijn verhuizing naar Veenendaal, blijven hangen omdat ik het wel lekker makkelijk vond, even mijn verstandskiezen wilde afwachten (hij was begonnen met er één te trekken en ik vond dat hij dan de eer had ook de supervisie over de andere 3 uit te voeren) en was simpelweg te lui om in Alphen op zoek te gaan naar een tandarts.

En dus liep ik weer de van schrootjes voorziene (het enige wat daar voortdurend werd vernieuwd waren de tandartsapparatuur (hoop ik) en de wachtkamer... iedere keer dat ik daar zat was er wel weer wat nieuws) praktijk binnen en nam sidderend plaats in de wachtkamer om daar Donald Duckjes te lezen en gelaten mijn beurt af te wachten.

"Aaaaaah!!! Irma la Douce!!" schalde het bekende grapje alweer door de gang. Ik lachte schaapachtig (altijd, altijd, ALTIJD!!! datzelfde grapje....) en sleepte mezelf richting de behandelkamer. "Ja, mevrouw Hoogendoorn (voor hem bleef ik altijd mevrouw Hoogendoorn), er is een probleempje. U moet een andere tandarts gaan zoeken!" Tsja, dat zat erin. De verstandskiezen waren allemaal getrokken, ik woonde eigenlijk een takke-eind weg (en eigenlijk is het dan niet leuk dat als je verstandskies getrokken is, je dan nog eens met een mond vol gaasjes en dergelijke en een uitwerkende verdoving in de trein terug naar huis te moeten zitten), en hij wilde graag wat afbouwen. Hij werd immers ook een dagje ouder. "Welnee!" riep ik, maar zag toen voor eht eerst dat hij een bril droeg en een behoorlijke hoeveelheid grijze haren had.

En dus ging de zoektocht in Alphen van start. Ik wilde het liefst zo dicht mogelijk bij huis. Uren reizen om naar de tandarts te moeten was niet je dat, maar toen ik nog in Veenendaal woonde, duurde de 'dodenrit' naar de tandarts ook altijd langer dan ik wilde. Vaak was het 20 minuten fietsen. Of - in mijn geval - 15, want ik ging altijd te laat van huis en moest dan weer in vliegende vaart tijd inhalen, rode verkeerslichten negeren en mijn leven op het spel zetten om op tijd te verschijnen.

De keuze viel op een tandarts die praktisch om de hoek zat. En dus ging ik er - net drie maanden zwanger - voor de eerste keer heen. De praktijk was spiksplinternagelnieuw en hipper dan hip. Het was een drukte van een belang en je werd netjes door een assistente ("Mevrouw Pijpers?") omgeroepen. Geen amicaal 'Irrrma la Douce!!!' meer voor mij dus. Ik miste het al bijna.

De tandarts leek me een aardige man. Hij wilde een foto maken, zei hij, maar hij had op mijn inschrijfformulier gezien dat ik zwanger was. En dus moesten die foto's maar wachten. Ik vond het allemaal best, want foto's maken betekende klauwen met geld betalen en dat had ik op dat moment niet. Ik had geen gaatjes, de vullingen die ik had zagen er goed uit (tandarts B in Veenendaal: goed werk geleverd dus!) en ik mocht een half jaar later terugkomen.

En dus toog ik half augustus richting tandarts. "Ja, we zullen eens zien hoe het met het gebit ervoor staat! Ieder kind kost een tand, zeggen ze!" grapte ik, terwijl ik ging liggen. "Ja, dat is het bakerpraatje he", zei de tandarts terwijl hij met het haakje mijn gebit verkende. Het zag er volgens hem allemaal puik uit. Ik haalde opgelucht adem en herinnerde hem even aan de foto's die gemaakt moesten worden. "Ik heb speciaal mijn mooiste kleren aangedaan" (sorry, ik word altijd flauw in dergelijke situaties). En dus werden er twee 'bitewing' foto's gemaakt.

"Ja, daar zit dus een groot gat en daar ook. Dat wil ik op korte termijn even vullen. Maak maar een afspraak van een half uur", zei de tandarts, terwijl hij op de foto wees. Grote gaten? Half uur? Boren? Wak!!! Daar was ik niet blij mee. "Maar we kunnen verdoven hoor", zei de tandarts.

Verdoven... dat verandert de zaak wel. Mijn tandarts in Veenendaal verdoofde nooit als er gaatjes geboord moesten worden, hoewel ik hem er altijd om smeekte. "Kom kom, mevrouw Hoogendoorn. Zo'n klein gaatje gaan we toch niet verdoven? Gewoon even de kiezen op elkaar (hahahaha) en het is zo gepiept", werd er dan gezegd, waarna ik altijd als verstijfd in de tandartsstoel lag te kermen (ik ben een enorme kleinzielige dame als het op gedoe in mijn mond neerkomt. Volgens mij beval ik nog liever dan dat er zonder verdoving een gat wordt geboord) en hij mij altijd aanspoorde 'te ontspannen'. Juist ja. De enige keer dat ik een verdoving heb gekregen, was toen ik op mijn 25e verjaardag verkondigde dat ik dat mijzelf cadeau wilde doen voor mijn verjaardag omdat een drievlaksvulling (heeeeel groot gat) mij wel pijn leek te doen. De verdoving hielp niet, ik had toch pijn. bleek hij heeeeel dichtbij een zenuw te moeten zijn.

Dit keer ging het dus wel met verdoving. De verdoving werd gezet, er werd geboord. En geboord. En geboord. Met wel drie verschillende boren. Een daarvan klonk als een drilboor. Het moet vast heel zeer gedaan hebben. Maar ik voelde.... niets. Heerlijk spul, die verdoving.

Of elk kind een tand kost, weet ik niet. Volgens de tandarts moeten ze er al langer gezeten hebben. In ieder geval kan ik mijn stralende lach weer vertonen met twee vullingen die me geen centje pijn gekost hebben. Wel andere centjes trouwens. Maar die rekening moet nog komen....

Back to work

2011-10-19T04:13:00.000-07:00

Vier lange maanden vrij strekten zich voor me uit. Misschien wel meer, als de baby te laat kwam. Zo ging ik half juni mijn zwangerschapsverlof in. Inmiddels is mijn verlof voorbij en de twee weken vakantie (die ik erachter aan geplakt had) ook. En ze zijn voorbij gevlogen.

De eerste vier weken dompelde ik me in zalig nietsdoen: uitslapen, extra lang op mijn bed blijven liggen en er pas uitgaan als ik daar zin in had (en niet omdat ik nog een deadline te halen had of een preek te schrijven), de halve dag naar soaps kijken, de andere helft creabea-en, shoppen of iets anders leuks doen en dan was het alweer avond. Heerlijk.

En toen diende Laurens zich aan, precies op tijd. Hoewel ik het wel prima had gevonden als ik nog 2 van zulke weken had gehad. En toen begonnen de weken er heel anders uit te zien. Slaapjes, met de wandelwagen naar het dorp lopen (als het mooi weer was), ontdekken wat Laurens nou weer kan (in drie maanden heb ik hem zien leren lachen, slaan naar speeltjes, zich optrekken tot zitten en staan en beginnen te duimen) en met m'n handen in het haar zitten tijdens regeldagen, sprongetjes en andere duistere dingen die de oorzaak waren van weer een middag/avond niet slapen.

Het was een nieuw leven, het leven van een huismoeder. En tot zover beviel dat leven me wel. Maar gaandeweg beginnen stukjes van het oude leven zich er weer door te vlechten. Een teambuilding. Een vergadering. Een dagje wennen op het kinderdagverblijf, waardoor ik weer even op de fiets kon springen en naar het dorp kon gaan. Preken die geschreven moesten worden en kerkdiensten.

Dat het zo langzaam op gang kwam, maakt het voor mij makkelijker om de draad weer op te pakken. Nog een paar dagen en ik zal op dinsdag weer vroeg op moeten, de trein van acht over half negen moeten halen en de hele dag op het werk zitten. Leuk, maar ook nog wel even aftasten. Zal het vermoeiend zijn? Zal het net zo leuk zijn als voor mijn verlof, of zou ik toch veel liever thuis zitten? Hoe lang zal het duren voordat ik (en Laurens) weer gewend zijn aan de nieuwe situatie? Hoe lang duurt het voor ik, gezien mijn nieuwe ochtendritueel (er moet misschien gevoed of gekolfd worden), helemaal ready to work op het station sta? Allemaal dingen die ik de komende week uit moet gaan vissen.

Het zal wennen zijn. Zoals alles nu wennen is. Maar we komen er wel uit. Over drie maanden weten we niet beter. Want wie had drie maanden geleden (toen de baby pogingen deed naar buiten te komen) gedacht dat we konden wat we nu kunnen?

Wie goed doet...

2011-10-06T01:46:00.000-07:00

Vandaag schijnt het nationale donatiedag te zijn. Een mooie gelegenheid om je geld aan een goed doel te geven, zo dacht ik bij mezelf. Maar wat voor een goed doel dan? Dat is natuurlijk altijd een beetje lastig. Het is altijd lastig om te kiezen wie je nu weer moet steunen. Gelukkig denken veel organisaties je daarbij een handje te kunnen helpen.

Zo word ik (vooral nadat ik dominee geworden ben) regelmatig overstelpt met allerlei 'bedelbrieven' van de meest uiteenlopende organisaties. Sommigen vragen je of je een keer kan collecteren voor hun organisatie (het antwoord hierop is: nee, want ik heb geen vaste gemeente), anderen praten een beetje in op je 'christelijke status' als predikant en hopen zo dat je je hand over je hart haalt en een som geld overmaakt naar hun goede doel.

Weer andere organisaties pakken het nog rigoureuzer aan. Ze komen aan de deur. Afgelopen week was het weer zover. De bel ging en ik deed open. Twee gelikte studenten stonden voor de deur. "Ik zie vlaggetjes, is er iemand jarig?" vroeg de eerste onbeschaamd. Ik stond een beetje paf. Dan moet je wel heel goed naar binnen gegluurd hebben, wil je die vlaggetjes gezien hebben, dacht ik nog. "Nee, we hebben een zoontje gekregen". "Ah, dan zijn we aan het juiste adres!" juichte hij, terwijl hij zijn hand uitstak.

"Laat ik me even voorstellen. Ik ben ***, een student en wij komen langs de deur voor een heel goed doel. Ik zal u eerst eens een vraag stellen waarvan ik wil dat u daar een eerlijk antwoord op geeft. Wat is €0,30 per maand voor u? Niks toch?"

Van dit soort vragen ben ik eigenlijk niet gediend. Ten eerste is het een retorische vraag. Het antwoord is natuurlijk 'nee'. Natuurlijk kan ik 30 cent per maand missen. Dat is 6 Euro per jaar. Maar aan de andere kant: het gaat hier bijna nooit om 30 cent per maand. Als je ingaat op deze vraag, dan moet je een formulier invullen waarbij je 6 Euro per maand doneert en dat zelf weer op moet zeggen. Wat je vervolgens dus niet doet, want dat vind je dan vervelend (het is per slot van rekening een goed doel), je vergeet het of anderszins. En voor je het weet heb je binnen 10 maanden tijd 60 Euro gedoneerd en dat was niet wat jou was voorgespiegeld. Misleidende informatie dus.

Ik probeerde dus van de studentjes (die het verhaaltje duidelijk uit hun hoofd hadden geleerd) af te komen door te vertellen dat we het doel al steunden, dat we zelf wel geld wilden overmaken (dank u wel) en dat we het doel ook hadden gesuggereerd op het briefje dat we bij Laurens' geboortekaartje hadden gestoken. De organisatie kreeg dankzij ons (hopelijk) al genoeg geld binnen.

Maar ook daar waren de studentjes op ingesteld. Ik kreeg een lang verhaal over dat machtigen veel goedkoper was dan overschrijven omdat de organisatie de bankkosten niet hoefte te betalen en dat het voor mij ook heel makkelijk was. En dat het dus ook nog eens heel makkelijk was om het op te zeggen: ik hoefde alleen maar naar een nummer te bellen (jaja, en dan gaan ze natuurlijk vragen waarom ik het op wilde zeggen en of ik het dan geen goede organisatie vond etc etc).

En dus stond ik aan het einde van het gesprek met een formulier in mijn handen waarop ik had toegezegd dat de organisatie 6 Euro per maand mocht afschrijven van mijn rekening. Vreselijk, ik was er weer ingetrapt.

Natuurlijk vind ik het goed om te doneren aan goede doelen. Maar dit soort huisbezoekjes vind ik toch minder. Men dringt in mijn privésfeer binnen, gebruikt de juiste argumenten ("nu u pas moeder bent geworden, weet u toch hoe belangrijk het is als kinderen een goed leven krijgen?") en haalt me om iets te doen wat ik niet in mijn hoofd had(want het is niet 6 euro per jaar, het is 12 x 6 Euro per jaar, grrrr). En men zet me ook voor het blok. Want IK moet zometeen weer een mailtje sturen naar organisatie X om mijn donatie op te zeggen (met de vraag of dat in 1x gaat lukken) of een nummer bellen om mijn giftenstroom aan organisatie Y stop te zetten (met daarbij de door mij ingestudeerde argumenten). Met mijn te beïnvloeden karakter niet de meest leuke bezigheid.....

Maar goed. De donatie van vandaag. Ik heb me laten overhalen door een vriendin die vrijwilliger is bij de organisatie Bits of Freedom. Deze organisatie zet zich in voor de waarborging van de privacy op internet.

Inderdaad. Dat lijkt voor mij een beetje een vreemde keuze. Ik plemp namelijk alles op internet, maak me eigenlijk niet druk om de capriolen die Facebook nou weer heeft uitgehaald en deel foto's, filmpjes en anekdotes met al mijn vrienden.

Maar aan de andere kant zou ik het vervelend vinden als het bedrijfsleven daar misbruik van gaat maken door mij steeds te spammen met dingen 'die ik nodig zou kunnen hebben'. Of als iemand al mijn accounts gaat zitten hacken, waardoor ik niet meer op mijn Facebookprofiel kan komen. Of als de overheid zomaar alles inziet.

Daarnaast wil ik eigenlijk ook wel dat bijvoorbeeld preekvoorzieners, kosters en andere kerkmensen niet zomaar mijn Hyves- of Facebookprofiel kunnen inzien (hoe vaak ik niet al de vraag heb gekregen hoe het met mijn zoontje is, "want ze hadden iets daarover op internet gelezen" - terwijl ik toch dacht dat ik mijn profielen goed had afgeschermd....).

Dus heb ik besloten Bits of Freedom een bedrag te doneren. En gelukkig kan dat ook eenmalig. Bijvoorbeeld door een leuk T-shirt aan te schaffen via de website van de kunstenaar Tjunk. De kunstenaar stelt namelijk alle opbrengsten ter beschikking van BoF. Geweldig. Een gaaf T-shirt en ik zit verder nergens meer aan vast. En Bits of Freedom kan verdergaan met het verdedigen van onze digitale burgerrechten. Want dat is in principe wel hard nodig.

Zelf ook doneren? Kijk op www.bof.nl

Kleine wereld

2011-09-22T02:22:00.001-07:00

"Oh, als ik maar niet zo'n moeder ga worden die het alleen maar over haar kind kan hebben", verzuchtte ik toen ik net zwanger was. Ik er had altijd zo'n hekel aan als ik aan iemand vroeg hoe het met iemand ging en diegene meteen begon met zinnen als: "Ja geweldig! *** kan zich al omrollen, knap hè?" Ik nam me vastbesloten voor dat nooooooooit te gaan doen.

Maar ja. Inmiddels is Laurens 9 weken hier op de wereld en betrap ik me steeds vaker op het geven van soortgelijke antwoorden. "Het gaat prima, alleen wil Laurens nog niet zo goed doorslapen". Of juist: "Ja, lekker. Eindelijk eens door kunnen slapen vannacht".

Van tevoren had een vriendin mij beloofd dat ik als teveel aan babyupdates zou gaan doen, ik teruggefloten zou worden. Nou, dat heb ik geweten. Ik heb al drie mails gehad waarin mij vriendelijk verzocht werd minder over de zwangerschap/kinderen/slaaptijden te vertellen.

Maar ja.... Op dit moment bestaat mijn hele wereld eigenlijk alleen maar uit luiers (en hoe ze gevuld zijn), slaaptijden, ritmes en andere babygerelateerde zaken. Mijn wereld is dus behoorlijk klein geworden. OK, er komt wel bezoek, maar dat is kraamvisite. Met kraamvisite praat je over.... de bevalling en de baby. En over ritmes, slaaptijden en dat soort zaken. En OK, mijn wereld wordt nu ik weer naar koor ga weer wat groter. Maar wat wil men daar weten? Hoe het gaat met de baby!!

Daarnaast ben ik zo blij als ik een nacht goed geslapen heb, dat ik dat het liefst van de daken wil schreeuwen. Eindeijk slaapt mijn baby ook eens door terwijl de rest van de yoga-baby's dat al eeuwen doet!! Hoera! En dus schreeuw ik het van de virtuele daken op Facebook, Twitter en Hyves.

Dat kwam me weer op reacties te staan. En terecht. Een snelle check wees uit dat van de updates van de afgelopen dagen er misschien 2 niet over babyzaken gingen. Dat is wel weinig. Dus mijn angst wordt waarheid: ik glijd af en word 'zo'n moeder'. Dus het wordt tijd om weer even over andere zaken te twitteren/facebooken/hyven.

Maar waarover dan? Over hoeveel punten ik bij Wordfeud heb gehaald? Over dat ik naar de bieb ben geweest (met Laurens)? Mijn nieuwste exegetische ontdekkingen die ik tijdens de preekvoorbereiding voor aanstaande zondag heb gedaan? Wat we gaan eten? Welk televisieprogramma ik vanavond wil kijken? Of dat interessant is....

Oh, ik heb geen leven meer. Alles draait om mijn kind en ik vind het eigenlijk nog leuk ook. En ook om erover te verslaan. Maar ik geloof wel dat het tijd gaat worden om de werkvloer weer op te gaan en ook weer even Irma te zijn in plaats van 'moeder van'.

Nog even geduld. Er zijn nog 4,5 heerlijke weken waarin ik mag zorgen, verschonen, voeden en tutten. Met de baby. Tot die tijd moet iedereen nog maar even mijn verkleinde wereld en soap-achtige updates over de baby voor lief nemen (zeg nou zelf, die zijn soms toch ook best wel leuk?). Vanaf eind oktober zal ik weer gewoon gaan klagen over de NS/files, gebeurtenissen op de werkvloer verslaan (natuurlijk niet alles), vertellen dat ik op weg ben naar die en die gemeente voor een kerkdienst en wat meer andere onzin de digitale wereld inslingeren.

Maar laat ik het eens proberen om over andere zaken te hebben dan Laurens.

Eens kijken, wat zullen we vanavond weer eens eten? Mooi weer wel he? Misschien vanmiddag naar het dorp. Met de wandelwagen. Oh nee. Daar is toch de baby weer.... :-)

Irma knows best?

2011-09-21T05:56:00.001-07:00

Als je net moeder geworden bent, kom je in een woud van adviezen terecht. Allereerst van allerlei instanties. Zo heb je natuurlijk het Consultatiebureau met allerlei wijkverpleegkundigen en kinderartsen. Experts die het zullen weten. Tijdschriften met daarin opvoeddeskundigen, televisieprogramma's met supernanny's en natuurlijk Andere Moeders.Allemaal staan ze je met nuttige en minder nuttige adviezen bij om je door de eerste stappen, valpartijen en opstandingen van het moederschap heen te loodsen.

En dat is ook heel erg fijn. Want het leven als jonge moeder is een geheel nieuw leven met allerlei aspecten waarvan ik het bestaan niet wist. En hoewel Laurens mijn eigen vlees en bloed is, is het soms nog behoorlijk zoeken naar de handleiding. Dus als er dan allerlei mensen zijn met nuttige tips, dan is dat alleen maar mooi.

Het is alleen zo jammer dat adviezen elkaar soms behoorlijk tegenspreken. Het Consultatiebureau zegt bijvoorbeeld dat een kind er niks van krijgt als het even huilt, terwijl verschillende fora op internet schermen met Belangrijke Onderzoeken waarin allerlei enge verhalen staan over het opstapelen van cortisol in de hersenen tijdens huilen (met als gevolg ernstige hersenbeschadigingen). Ja hallo, welke arts heeft er nu gelijk?

En dan niet te vergeten de Andere Moeders. De een zegt: "Nee, laten huilen, dát doe ik niet bij mijn kind!" Terwijl de ander zegt: "Goed hoor, dat je dat durft. Soms moeten kinderen nu eenmaal huilen. Daar zijn het baby's voor". Tsja.... wat doe je dan?

Wat wel opvalt is het volgende. Wat de adviezen ook zijn en door wie ze ook gegeven worden, uiteindelijk wordt het hele verhaal altijd afgesloten met: "Jij zal het wel het beste weten". Oh ja? Waarom dan al die adviezen? Waarom dan die veroordelende blikken als ik vertel dat ik mijn zoon zo nu en dan eens laat huilen of zelfs krijsen als ik weet dat hij moe is en niet wil (maar wel moet) slapen? En als ik weet dat het even laten huilen dan werkt omdat het na 10 minuten meestal stil is?

Echt, het zinnetje 'Jij zal het wel het beste weten' is misschien lief bedoeld, maar ik ervaar het als het meest dodelijke zinnetje. Het komt over als: 'Het is niet zoals ik het zou doen en eigenlijk keur ik het ook af. Maar ja, als jij zegt dat het werkt dan zal dat wel'.

Maar nu heb ik het perfecte tegengif gevonden. Als er nog iemand zegt 'Jij zal het wel het beste weten', dan zeg ik gewoon: 'inderdaad'. Want ik weet dat Laurens niet gaat slapen als ik met hem door de kamer heen en weer ga lopen. En ik weet dat hij tegenwoordig ook niet meer in de wandelwagen wil slapen. Hij is namelijk veels te nieuwsgierig en wil alles zien. Ik weet dat als ik wil dat hij gaat slapen, ik hem gewoon in zijn bedje moet leggen met een muziekdoosje aan en moet maken dat ik wegkom. En dat ik - naarmate de dag vordert - even stoïcijns en oostindisch doof moet zijn voor het smekende gejengel en het boze gekrijs. Want na tien minuten is meneer in dromenland.

Dus ondanks dat ik de handleiding ook niet heb (en het soms ook best fout kan inschatten), weet ik dit in ieder geval wel.

Consternatie alom

2011-09-20T02:26:00.001-07:00

Ik had er veel van gehoord: het Consultatiebureau. Dat is blijkbaar een instantie waar je met je baby heen moet, en waar paniek wordt gezaaid over de ontwikkeling. Dan stellen ze vragen als: 'loopt hij/zij al?', waarop de moeder zegt: 'nee, maar wel kruipen'. Waarna er blijkbaar bedachtzaam wordt gekeken en de moeder in paniek raakt.

Vandaar dat het bureau door veel mensen ook wel Consternatiebureau genoemd wordt. Mijn verwachtingen waren daardoor ook behoorlijk gekleurd toen ik voor het eerst erheen moest. Laurens had natuurlijk soms wat moeite met slapen/in slaap komen en ik was bang dat dit dan weer mijn schuld zou zijn. Aan de andere kant was ik ook wel benieuwd: zou het echt zo erg zijn? Zou Laurens goed gegroeid zijn? Want dat meten/wegen ze ook altijd.

En dus kwam ik vier weken na Laurens' geboorte het bureau binnen. Ik was er al wel eerder geweest, de zwangerschapsyoga was er ook. Toen puften en hijgden we tussen de posters over schoonmaakmiddelen, half versleten kastjes met speelgoed en omkleedkussens. Nu moest ik mijn zoon op diezelfde kussens uitkleden voor de eerste vleeskeuring.

Het uitkleden ging prima. Laurens was redelijk goedgemutst en liet het over zich heenkomen. Tot het moment dat hij op het papiertje in de weegschaal gelegd werd. Blijkbaar schrok hij ergens van, en krijste hij het uit. Ook ik schrok. "Wat gebeurt dáár nou??" vroeg ik geschokt. "Ach, vast ergens van geschrokken", volgens de weegmevrouw, terwijl ze onverstoorbaar het gewicht van Laurens registreerde en verwerkte. "Leg hem nu maar even op de lineaal," zei ze. Laurens vond het allemaal maar niks en liet dat door zijn stem te verheffen duidelijk blijken. Hij gaf er zelfs nog een kleine bonus bij door de vrouw onder te plassen. "Oh! Dat doet hij anders nooooit hoor!" riep ik geschrokken uit. De vrouw mompelde iets dat ze het niet erg vond, terwijl ik rood van schaamte Laurens in een doek wikkelde.

Toen was het wachten op de arts waar Laurens z'n kunstjes moest verrichten en ik wat vragen kreeg. Gelukkig deed hij het allemaal erg goed en werd Laurens overladen met complimenten van de arts. "Van alle nieuwe baby's die ik vandaag heb gezien, kan hij z'n hoofdje het best hooghouden". Het klinkt stom, maar ik liep naast m'n schoenen van trots en met een krijsende baby het consultatiebureau weer uit. Zeker omdat ze ook mij prees om m'n goede aanpak.

Afgelopen maandag moesten we er weer heen. Nu voor de prikjes. Omdat ik nu gemeld had dat hij de vorige keer zo geschrokken was op de weegschaal, dacht de vrouw goed mee door voor te stellen de doek op de weegschaal te leggen. En inderdaad, dat hielp behoorlijk. Laurens bleef goedgeluimd. Ook de kunstjes gingen goed en werd er weer eens bevestigd dat hij 'een erg sterke baby' is. En toen kwam het moment: De Prikjes. Lag Laurens eerst nog lekker lief te lachen toen de prik gezet werd, het volgende moment werd het halve bureau bij elkaar geblerd.

Toen we het bureau verlieten, lag meneer alweer te slapen. Ik ervaar het bureau nog niet als een instantie dat consternatie bij mij oproept. Maar Laurens zorgt daarentegen voor genoeg consternatie. Dat moge gezegd worden. Nou ja, nog 2x prikken en dan zijn we voor acht maanden van de ergste handelingen af.

Maar ik betwijfel het of het ooit nog goed gaat komen tussen hem en het bureau.

Snikken en glimlachjes

2011-09-14T22:29:00.000-07:00

Het beeld van een grote roze wolk van een baby slapend in een wiegje. Wat lief. In de eerste week was het inderdaad zo. En toen zwaaiden we de kraamverzorgster uit. Laurens sliep, Jeroen was werken en ik besloot de middagrust lekker te handhaven.

Alsof hij het rook. Laurens opende zijn ogen, zette het op een brullen en dat duurde tot half 4. Einde middagrust. En toen sliep hij weer, mij achterlatend met de vraag waarom hij nu weer huilt.

De weken erop ben ik bezig geweest met de verschillende huiltjes te onderscheiden. Geholpen door een of ander onderzoek dat 5 typen huiltjes aanwees: neh (honger), owhl (slaap), heh (ongemak), eiarhh (gasvorming) en eh (boertje). Soms dacht ik dat ik deze huiltjes nu eindelijk hoorde, soms bleek dat niet zo te zijn. Dan dacht ik dat hij een windje moest laten (want ik hoorde toch eiarhh), maar dan had hij honger of omgekeerd.

Wekenlang rende ik het vuur uit m'n sloffen. Ik schoot in de stress als dat bevelende gehuil uit de wieg opsteeg of voelde me op z'n minst ongemakkelijk. En als er dan nog een lachje afkon... Maar dat kon hij dan nog niet.

Totdat hij ongeveer 6 weken was. Toen ging hij voorzichtig lachen. Eerst een kleintje, daarna steeds breder.

En hij lacht gelukkig steeds vaker en vaker, tot ons grote plezier. Vaak met de meest schattige geluidjes erbij. Steeds weer een cadeautje!

Maar net als het Nederlandse zomerweer slaat ook Laurens' humeur snel om (denkt hij soms dat het weer een voorbeeld voor hem is??) en verandert het gelach geleidelijk weer in gehuil. Zoals dit:

En hoewel het zielig is dat het ventje huilt, is het soms ook wel een grappig gezicht. Maar niet grappig genoeg, want meestal schiet ik snel weer in gang om er wat aan te doen. Zoals nu bijvoorbeeld. Wat nou weer? Hij lachte net nog zo lief!

Handen en voeten

2011-09-14T02:01:00.001-07:00

Nu we inmiddels 8 weken verder zijn, lijkt het soms alsof we wat handen en voeten aan ons ouderschap kunnen geven. Hiermee wil ik trouwens nog niet zeggen dat ik de situatie volledig in de hand heb. Helemaal niet zelfs. Net als ik jubelend begin over dat Laurens een schema krijgt, kan datzelfde schema een dag later weer helemaal op zijn kop staan vanwege een regeldag, groeisprongetje, chagrijnige bui of iets anders waarvan ik het bestaan (nog) niet weet. En zit ik weer met de handen in het haar.

Toch begint er zo langzamerhand een zekere routine te ontstaan in de dingen die gedaan moeten worden. Zo kan ik bijna slapend een luier verwisselen (een handige, want het komt nog wel eens voor dat ik dat midden in de nacht moet doen. Laurens slaapt dan wel steeds vaker door, maar als je weet dat doorslapen tegenwoordig 5 uur onafgebroken slaap heet, dan weet je wel hoe laat het is als we om 23:00 gedrieën richting dromenland zijn gegaan), kan ik hem soms aan het lachen maken en heb ik zo nu en dan even tijd om het huishouden 'ernaast' te doen.

Inmiddels is zoonlief ook zover dat er gespeeld kan worden. Oké, het is nog niet heel meeslepend, maar hij vindt het geweldig als ik met zijn beentjes fiets, zijn voetjes laat zien en met zijn handjes rommel. En stiekem geniet ik daar ook wel van, vooral vna die handjes en voetjes. Ze zijn zo schattig.... vooral als tijdens de slaap een handje omhoog schiet en ik zodanig zit, dat ik dat handje boven het dekje van de wandelwagen zie piepen...

Geregeld maak ik close ups van de handjes en de voetjes. Zoals na de geboorte.

En de afgelopen week heb ik het weer gedaan:

Dat handjes en voetjes schattig zijn, bleek ook uit een geboorteboek dat ik tijdens mijn zwangerschap in Engeland gekocht heb. Daarin moest ook een 'print' van een handje en een voetje komen. Leuk idee, dacht ik nog. Dus op een regenachtige zondagavond, na een slaapje en een voeding ging ik met Laurens en een tubetje verf aan de slag.

Laurens op het verschoningsmatje van de luiertas gelegd (want: van plastic), alleen een (oud want overgenomen) rompertje aan en een geel doekje met zeep in de aanslag. Aan de slag dan maar.

Dat bleek wat moeilijker dan gedacht. Want het insmeren met verf ging goed. Maar hoe krijg je het handje en het voetje van een zeer beweeglijke baby goed op papier? De eerste pogingen mislukten jammerlijk. Er zat meer verf op mijn handen dan op die van Laurens. Wat leidde tot het feit dat er meer vingerafdrukken van mij op het papier stonden dan van Laurens.

Een half uur, drie gele doekjes, vijf velletjes papier en een halve pot verf later, begon Laurens het zat te worden en zette het op een jengelen. Ook ik vond het allang niet leuk meer. Het 'dat doen we even' werd eigenlijk een regelrechte ramp en ik zag eigenlijk geen handjes of voetjes meer op papier verschijnen.

Op dat moment besloot Laurens toch even mee te werken en kwam er iets op papier dat op een handje of voetje leek. Ik was het inmiddels zo zat, dat ik het resultaat goed genoeg vond. Kijk en oordeel zelf...

Zo hebben we weer wat afgevinkt en heeft het geboorteboek handen en voeten gekregen. Nu Laurens' ritme en onze vaardigheden als ouders nog....

Opeens is alles anders

2011-09-04T07:41:00.000-07:00

Vol verwachting hebben we ernaar uitgekeken: de geboorte van ons kind. Eerst 9 maanden van wachten. Daarna twee miskramen. En toen weer 9 maanden van opnieuw wachten. En toen dus 9 maanden van VERwachten. Tot de magische datum 18 juli. Want dan zou de baby komen, volgens de berekeningen van de verloskundige.

Op de maandag had ik wel last van gerommel. Volgens de verloskundige voortekenen, maar wel voortekenen die niets zeggen. "Het kan makkelijk nog twee weken duren hoor!" riep ze. Ik vond het op zich niet erg, want de zwangerschap was tot dan toe goed verlopen. Twee weken extra vond ik dan niet zo erg. Het zou hooguit twee weken extra verlof betekenen. Wel had ik wat last van buikpijn, wat de boel wel wat onaangenamer maakte. Desalniettemin maakte ik nog een 'buikfoto', plaatste hem op mijn Facebook en oogstte meteen de reactie: "Je ziet er goed uit, je straalt helemaal! Jij gaat voor een ererondje/weekje".

Maar er kwam geen ererondje of weekje. Dezelfde avond begonnen de weeën, maar die waren niet frequent genoeg (door de verloskundige als voorweeën betiteld. Ik kreeg het advies te douchen of in bad te gaan. De weeën bleven, nog steeds zo onregelmatig als eerst - zoniet onregelmatiger -), maar duurden wel tot de volgende ochtend. Omdat ze nog steeds niet regelmatig genoeg waren, ging ik nog steeds van voorweeën uit. Jeroen vertrouwde het niet zo. "Bel toch maar weer even de verloskundige", sprak hij. En aldus geschiedde. Toen zij arriveerde, stuurde ze ons meteen richting ziekenhuis. Ik bleek meer dan halverwege de ontsluitingsfase te zijn en moest meteen weg. "Kunnen we eerst niet nog even eten?" vroeg Jeroen zich af. "Het is namelijk lunchtijd en dan heeft ze wat in haar maag". De verloskundige schudde beslist haar hoofd, duwde ons zo'n beetje richting de auto en drukte ons op het hart niet te snel te rijden. Op dat moment was het half 1 's middags.

En aldus geschiedde. Rustig reden we naar het ziekenhuis, met in ons hoofd het idee: 'dit zijn onze laatste uren samen'. Een gek gevoel. Alsof we een tijdperk afsloten. 'Doe niet zo gek' dacht ik nog. 'We zullen nog steeds Jeroen en Irma blijven'.

Drie en een half uur en heel wat bloed, zweet en tranen later hielden we dan eindelijk ons kind in onze armen. We waren ouders geworden. Van een zoon. Laurentius Johannes Robert. Laurentius is z'n eigen naam, Johannes komt van mijn schoonvader en Robert van mijn vader. De tijd stond voor mijn gevoel even stil. En bleef stilstaan tijdens de kraamweek en de weken die volgden.

Inmiddels zijn we bijna 7 weken verder en begint het leven weer een beetje vorm te krijgen. Er komt meer structuur, soms lijkt het alsof ik Laurens' "handleiding" gevonden heb (maar helaas ben ik hem dan de volgende dag weer kwijt...) en ik krijg weer tijd om te lezen, Uitzending Gemist te kijken en een blog te schrijven.

Maar één ding is zeker: die rit van Alphen naar het ziekenhuis in Leiderdorp was zeker wel een afsluiting van een tijdperk. Natuurlijk zijn we nog Jeroen en Irma. Maar op dit moment vooral ouders van Laurens. Iets dat ons op veel momenten vervult met trots en blijdschap. Maar soms ook met wanhoop en twijfel. Iets dat veel jonge ouders waarschijnlijk wel zullen herkennen. Opeens is alles anders en kunnen dingen die vroeger zo vanzelfsprekend waren (even op de fiets naar de markt op zaterdagochtend, binnen een half uur wakker worden, opstaan, ontbijten en weggaan of allebei een koorrepetitie hebben op de maandagavond) kunnen nu niet meer.

Opeens is alles anders. Erg leuk, maar anders. En dat is soms best even wennen. Maar het gekke is? De momenten van 'even wennen' worden vaak verdrongen door het gevoel dat het nooit anders geweest is dan hoe het nu is.

Afscheid nemen

2011-06-27T19:03:00.000-07:00

Hij stond al heel lang op mijn bureau, te wachten. Lang lukte het me om hem te negeren. Maar toen mijn verlof begon, sleepte Jeroen hem naar beneden met het bevel dat hij nu maar eens weg moest en of ik alle stappen daarvoor wilde gaan ondernemen.

En toen stond hij op tafel. Ik keek, probeerde hem niet te zien en keek nog eens. Slikte moeilijk. Het moest gebeuren. Maar het was zo moeilijk...

Ok, het was een krijgertje. Al tweedehands toen ik hem kreeg. Van een vriend van mijn ouders. Die werkte bij een bedrijf en kreeg alle oude exemplaren die het niet meer deden mee naar huis. Van alle losse onderdelen werd een nieuwe geknutseld die nog bij een van zijn vrienden een tweede kans kon krijgen.

En inderdaad, 5 jaar lang is dat het geval geweest bij mij. Herinneringen van ons samen dringen zich op. Van de eerste preek die ik erop schreef. Van het moment dat hij mijn USB stick liet crashen (dat kan ja!), net toen ik mijn allereerste hoofdartikel van 3600 woorden voor JOP COACH magazine had geschreven. Van de uuuuuren die ik achter hem had doorgebracht, toen ik m'n afstudeerscriptie schreef.

Maar hij was te oud. Opstarten nam meer dan een kwartier in beslag en vaak viel hij halverwege uit, waarna het hele proces weer van voren af aan moest worden opgestart. De accu deed het al lang niet meer, dus de aanwezigheid van een stopcontact was noodzakelijk.

Het werkte niet meer tussen ons. Hij verdiende een mooi plekje op het apparatenkerkhof. Mij restte alleen nog de taak om alle informatie te verwijderen en over te zetten op zijn vervanger.

Ik begon aan mijn taak. De map Mijn Documenten. Instellingen. Mijn Favorieten. Muziek. Software die geïnstalleerd werd. Hij werd spontaan sneller, alsof het een laatste opleving betrof.

Mijn gedachten dwaalden verder. Al die uren die we doorgebracht hebben. Vlammende inspiratie. Of juist uren zonder enige productiviteit. Momenten van tv kijken via internet, maaltijden die ik erachter nuttigde omdat ik er hele dagen achter gezeten heb.

Het is over. Ik sluit af. De laatste keer. Dag ouwe, trouwe laptop. Het werkt niet meer. Ik heb je ingeruild voor een Delletje. Maar bedankt voor alles.

Eindelijk rust?

2011-06-24T07:08:00.000-07:00

Hoewel het natuurlijk altijd nog enorm lang duurt in je beleving voordat je bij die 36e zwangerschapsweek aankomt, was het laatst toch zover. Opeens was het De Laatste Week Voor Mijn Verlof. Spannend. Zeker omdat ik nog een behoorlijke waslijst aan taken had waarvan ik:
- had beloofd dat ik ze nog zou doen
- zelf nog af wilde krijgen voor mijn verlof
- gewoon af moesten voor mijn verlof

Hierdoor was de laatste week voor mijn verlof opeens een zeer drukke week die vergelijkbaar is met de periode voor Pasen. Natuurlijk moest ik nog voorgaan, moest ik zelfs de 26e juni nog voorgaan (en moest ik daar de orde van dienst al voor aanleveren), dingen gaan regelen en kwam er ook nog een gesprekje met mijn mentor voor de predikantenbegeleiding (in Deventer) langs. Het kon niet op. Resultaat: koortsachtig hard werken op kantoor en 's avonds op dezelfde voet verder achter de laptop.

Hoe heerlijk was het toen het eindelijk vrijdagmiddag was, ik (wegens een eetafspraak in de binnenstad) wel gedwongen werd op tijd af te sluiten en weg te gaan en de boel de boel kon laten!

Maar maandag vond ik mezelf alweer in een enorme drukte. Er moest naar het dorp gegaan worden om foto's na te bestellen. Er liggen namelijk nog 3 jaar vakantiefoto's in te plakken (dit jaar niet meegerekend). Er moesten schoenen gekocht worden (dit keer eens NIET voor mij). En ik moest om 2 uur thuis zijn, want ik zou met mijn schoonzusje nog ergens heen.

En zo was de maandag al snel om. Hetzelfde gebeurde met de dinsdag, de woensdag en de donderdag. En nu is het alweer vrijdagmiddag. Nog geen vakantiefoto ingeplakt. Wel de voorlopig allerlaatste preek geschreven (toch weer twee dagen werk), een en ander opgeruimd, vriendinnetjes bezocht, wat gerommeld in de babykamer en mijn laarzen gepoetst. En wat rondgehangen. En dat bevalt prima.

Doe mij nog minstens drie van deze weken...

Onderbuikgevoelens

2011-06-16T00:33:00.000-07:00

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst geblogd heb. Hoe dat komt, weet ik niet. Misschien teveel te doen. Of te weinig vertragingen in de trein. Of misschien ben ik me tijdens de zwangerschap inderdaad naar binnen gaan keren, zodat leuke, grappige en ontroerende dingen om me heen me niet meer opvielen.

Inmiddels 'loop ik op alledag' (een mooie uitdrukking afkomstig uit de serie 'Toen was geluk nog heel gewoon'). Overmorgen begint mijn verlof en ik ben in de loop der tijden behoorlijk 'gegroeid'.

In het begin was ik bang dat ik zou uitgroeien tot een enorme plumpudding. Geen strak buikje (een bal op poten), maar all over the way aankomen. Gelukkig. Het is niet gebeurd. De buik is kogelrond, maar de rest is binnen de perken gebleven. En gelukkig ben ik niet de enige die dat denkt, mijn omgeving vindt dat ook (of zegt het in ieder geval).

De buik is voor velen een bron van opmerkingen. En voor gevoel. Ik had het niet verwacht, maar het is echt zo. Als je zwanger bent, is je buik publiek domein geworden. Vrienden, familie, bekenden, maar ook volslagen vreemden denken dat je het zomaar ok vindt als ze even op je buik kloppen, aaien of voelen.

En op zich vind ik dat nog niet zo heel erg, als het maar netjes gevraagd wordt. Zo vroeg een paar maanden geleden iemand of hij een aan m'n buik mocht zitten. Kijk, dat vind ik dan weer schattig, dus dan mag het. Net als de vrouw die, tijdens het praten over de baby, op mijn buik tikte, verschrikt toevoegde: "ohjee, vind je dat wel goed??"

Maar wat ik wel irritant vind, zijn de mensen die schaamteloos gaan staan aaien, kloppen en zelfs gaan praten tegen m'n buik zonder het te vragen. En geloof me, dat doen er velen. Zelfs wildvreemde mensen, kerkenraadsleden, mensen die me na de kerkdienst een hand geven en mijn buik onder m'n toga zien opbollen of mensen in de winkel.

Daarnaast is m'n buik een bron voor de meest wilde speculaties. "wat een mooi buikje. Vast een meisje, want je hebt geen puntbuik". En de ander: "je draagt mooi naar voren. Vast een jongen". Yeah right. Aangezien wij ook totaal onwetend zijn over het geslacht, zullen we later pas zien wie er gelijk krijgt. Of kijk en oordeel zelf!

Er is eigenlijk maar één situatie wanneer men de buik wel ziet en er verder niets mee doet of over zegt. Wanneer dat is? In een overvolle, veel te korte trein in de avondspits.

My favourite things

2011-04-03T11:14:00.000-07:00

Een collega opende laatst een teamoverleg. Dat doen we om beurten met een inspirerende tekst, lied, gedicht of gebed. De bewuste collega las een gedicht uit de Zinvol lezing van Marjoleine de Vos, dat over de lente en favourite things ging. Daarbij liet hij een improvisatie horen van John Coltrane op het gelijknamige liedje uit de musical 'The Sound of Music'. Hoewel ik niet van jazz houd, werd ik er erg blij van.

Het deed me ook denken aan mijn eigen favourite things in de lente. Dus....

Zoek op YouTube het nummer van Coltrane op en lees en kijk verder voor mijn favourite things in spring.

Wandelen met J. op Texel op een van de eerste stralende dagen van het jaar. En toevallig ook nog mijn verjaardag.

Onderweg een konijntje tegenkomen. En nog een. En nog een. En nog tachtig.

Een heel blok narcissen die onze grijze nieuwbouwwijk opfleuren.

De zon die ze nog extra oplicht.

Het eerste madeliefje, als voorbode van al die kransen die deze zomer door kinderen worden gevlochten (nostalgie!).

Steeds meer knoppen die op uitbarsten staan.

En dat een dag later (als het mooi weer en lekker warm is) ook doen.

Tsja. De ontluikende lente. One of my favourite things. Buiten zitten met vrienden, lekker eten en bijpraten. Magazinetjes lezen en zien hoe de planten, bomen en bloemen in de tuin binnen een (warme) dag geheel beginnen te groeien.

Wat eigenlijk ontbreekt, is het eerste glas koele witte wijn van het jaar dat buiten genuttigd wordt. Maar goed. Dat eerste glaasje wijn zal een kwestie van tijd zijn. Over een paar maanden.

Positie kiezen

2011-04-01T06:33:00.000-07:00

Er was een tijd, pakweg een week of zes geleden, dat mensen mij vorsend opnamen. Ze keken naar mijn buik, keken weg als ze zagen dat ik keek en keken dan nog een keer. Sommige mensen kozen er dan voor om wijselijk hun mond dicht te houden. Je wil niemand voor het hoofd stoten, zag je ze denken.

Anderen trokken wel de stoute schoenen aan: "Zeg.... ik zat net eens naar je te kijken, en er valt me toch iets op aan jou". Ik: "oh ja? Wat dan precies?" Ander: "Nou, het lijkt er toch op dat er iets aan je lijf veranderd is....." Ik: "Ja, dat zijn inderdaad geen kerstkilo's". Ander: "Aha. Dat dacht ik al. Nou, gefeliciteerd!"

Inmiddels kan je er (na bijna 25 weken) niet meer omheen. De buik is dik genoeg om zichtbaar te zijn. En dik genoeg om niet meer in mijn kleding te passen. Dus werd het op een gegeven moment tijd om positiekleding te gaan kopen.

Positiekleding. Het woord alleen al boezemde mij angst in. Visioenen van tuinbroeken, tentblouses en tunieken die je - als je eenmaal ontzwangerd bent - voor een raam kan spannen, zodat ze nog als zonnenscherm kunnen dienen, trokken aan mijn geestesoog voorbij. Daar wilde ik pertinent niet in gaan lopen! Zelfs niet als ik hoogzwanger zou zijn. Dacht ik bij mezelf.

Maar aan de andere kant wist ik ook wel dat er ook leuke positiekleding te verkrijgen is. Vaak genoeg heb ik in rekken gesnuffeld van leuke kleding. Om vervolgens een kind achter me te horen zeggen: "Kijk mama, dat is ook leuk!" Waarop de moeder antwoordde: "Nee, dat is voor als je een kindje in je buik hebt". Waarna ik snel rondkeek, het bordje 'positiekleding' ontdekte en me snel doch discreet (en rood aangelopen) uit de voeten maakte.

En inderdaad. Positiekleding bleek nog niet zo gek te zijn. Er waren veel leuke jurkjes die lekker meerekken met je buik. Bolero's staan opeens een stuk leuker nu je buik wel gezien mag worden en ook de positieshirts vallen best mee.

Maar helaas heb je ook een spijkerbroek nodig. Met een elastiek in de taille. En die zien er niet uit op een hangertje. Toen ik die dingen voor het eerst zag dacht ik: 'Maar daar ga ik niet in lopen!!!' Om er vervolgens toch één te kopen. En ach, met een positieshirt erover zie je die elastieken band ook niet echt.

Even begon ik te geloven dat positiekleding niet meer onelegant is. Dat het er heel hip uitziet en dat je zelfs nog getailleerde blouses kan krijgen waar je buik dan ook nog in past. En heel even geloofde ik zelfs dat kledingsstukken waarbij er 4 stokken worden meegeleverd (zodat je ze later altijd nog als tent kan gebruiken) helemaal niet meer gemaakt worden omdat niemand daarin gezien worden.

Hoe naïef. Want opeens vond ik mezelf terug in de paskamer van een wat groter kledingbedrijf met een blousje dat er op de hanger best aardig uitzag. Maar waarvan ik me - nadat ik het aangetrokken had afvroeg waar die vier stokken bleven die meegeleverd zouden worden. Het zag er vreselijk uit. De nachtmerrie die waarheid geworden was.

Het blousje hangt dus ook nog gewoon in de winkel. Ook al was het maar 9,95. Ik heb ook zo mijn grenzen.

Echo!

2011-03-04T08:30:00.000-08:00

Hoewel er nu behoorlijk wat begint te groeien (qua buik dan), blijft dat hele zwanger zijn zo nu en dan aardig abstract. Natuurlijk, sinds kort voel ik de kleine Pijpers wel wat bewegen (waarover later meer), maar omdat dit voelt meer als overspannen trillende spieren dan echt als een baby is dat nou ook niet echt concreet te noemen. Dus is het best leuk om zo nu en dan even naar binnen te mogen kijken middels een echo.

Nu had ik tijdens de eerste weken van de zwangerschap al behoorlijk wat echootjes achter de rug. De eerste op acht weken. Toen ik in de tiende week opeens (vlak voor de kerst) wat bloedverlies had, mocht ik langskomen voor een spoedecho. En kon ik het nageslacht in de moederschoot weer even aanschouwen. Vervolgens op twaalf weken weer een echo om de termijn vast te stellen. Maar toen was het even op. En verzuchtte ik geregeld dat ik wilde dat ik zo'n apparaat zelf thuis had staan (en de kennis over de bediening ervan natuurlijk, haha).

Dus koos ik meteen met een volmondig 'ja' voor de 20 weken echo, toen de verloskundige me ernaar vroeg. Het leek me heerlijk, nog even een uitgebreide blik in mijn buik te kunnen werpen en te kijken hoe het met de kleine zou gaan. Ik verheugde me er al stiekem op. Totdat... ik de brochure van het echobureau in handen kreeg. Die stond vol met dreigementen: 'Let op: dit is géén pretecho!' en 'We bekijken uw baby van top tot teen en contoleren op verschillende afwijkingen. Bijvoorbeeld in het hart, de blaas, nieren en hersenen'. Een rondje Google-en versterkte dit idee alleen nog maar: praktijkverhalen van mensen met slecht nieuws (misschien was het Google-en van '20 weken echo slecht nieuws' niet zo'n goed idee), de tip dat de 20weken echo echt beter vroeger dan later gehouden kon worden, zodat je voor de 24e week de zwangerschap nog kon afbreken (alsof ik dat ooit zou doen) en meer van dat soort teksten kwamen langs.

En zo werd het toch een spannende aanlooptijd, zeker voor een stresskip als ik die nog een hele weg te gaan heeft voordat ze een moederkloek zal zijn. Ik droomde 's nachts over hartjes die niet in maar op het lichaam zaten, ernstige gevallen van schisis en verloskundigen die riepen dat het dan maar weggehaald moest worden. Om vervolgens zwetend wakker te worden en te constateren dat er veel gedaan kan worden aan schisis.

Vanmorgen was het dan zover: om kwart voor elf moest ik me melden op het echobureau. Meestal plan ik de afspraken bij de verloskundige altijd zo vroeg mogelijk. Dan heb je nog wat aan je dag en dan zit je niet zo te stressen van tevoren. Vanmorgen verwenste ik mezelf dat ik geen vroeger tijdstip had aangevraagd. Zeker toen ik om 8 uur aangekleed beneden bleek te moeten zitten voor iemand die de badkamer zou komen kitten. De twee en een half uur die zich voor me uitstrekten, leken eindeloos te duren, zelfs al was ik gewoon aan het werk.

Maar opeens was het vijf voor half elf en kwam alles toch weer in een typisch Irma-achtige stroomversnelling. De badkamerkitter was namelijk precies rond die tijd klaar en dus verlieten wij gezamenlijk het pand. Hij op zijn dooie akkertje (zich niets aantrekkend van mijn gehaaste blikken), ik met de grootst mogelijke spoed. En onderweg dienden zich weer grote hindernissen aan. Spoorbomen die dicht waren, Jeroen die niet meer op de afgesproken plek stond, een verkeerslicht dat urenlang op rood stond en vervolgens totale verwarring bij het echobureau (eigenlijk: gezondheidscentrum) omdat ik echobureau noch Jeroen kon vinden.

Gelukkig zaten we om klokslag kwart voor elf hijgend in de wachtkamer. Te wachten op een echoscopiste wiens spreekuur uitliep. Tien minuten later dan de afgesproken tijd mochten we naar binnen, vulden een nieuw formulier in (ik had het moeten hebben, maar ik kan me echt niet meer herinneren dat ik het gekregen heb. En dat is dit keer GEEN zwangerschapsdementie) en mocht ik - wegens een iets te strakke broek - half ontkleed op het bed gaan liggen voor de echo.

En de echo liet goed nieuws zien. Het hartje zat gewoon in het lichaam (en niet erop), de lipjes waren mooi gesloten (dus geen schisis) en verder zat ook alles erop en eraan. En nee, het geslacht weten wij niet (zij trouwens wel, iets dat ik niet kan uitstaan, nieuwsgierig als ik ben).

Op wie hij/zij lijkt: het is niet duidelijk op bijgeleverd beeld. Maar maakt dat handje misschien niet een beetje een dirigentenbeweging? In dat geval zal het een echte Pijpers zijn :-)

In ... verwachting

2011-02-12T12:21:00.000-08:00

Heel lang heb ik geprobeerd zoveel mogelijk te doen om wat van mijn (in mijn ogen) forse heupen en iets opbollende buik af te krijgen. Vaak zonder al teveel resultaat.

Zo stond ik bijna zes jaar geleden eens op een bruiloft van een van mijn beste vriendinnen. Ik was ceremoniemeester en had voor de gelegenheid een leuk jurkje gekocht. In de winkel was ik blij: het was namelijk een maat 38, een maat waar ik voor het laatst in kon toen ik zo'n jaar of veertien was. Daarnaast pasten alle rondingen in de jurk èn kleedde hij slank af.

Dacht ik. Want toen ik aan het einde van de avond aan een statafel stond uit te puffen van de drukke dag en het vele regelen, kwam er een oude buurvrouw van de bruid naar me toe. We spraken over zingen (ik had ook tijdens de dienst gezongen) en mijn studie en opeens uit het niets kwam de vraag: "hoe lang moet je nog?"

Omdat we het daarvoor over de studie hadden gehad, dacht ik dat ze dat bedoelde. Dus ik antwoordde: "Nog anderhalf jaar!" Dat ze dat niet bedoeld had, bleek uit het verwoede geknik dat volgde uit dit (op latere gezicht toch wel gevatte) antwoord. Ik volgde haar blik en kwam bij mijn buik terecht. Blijkbaar stond ik wat onderuit gezakt en tekende het jurkje ineens toch alle aanwezige rondingen helder af.

"Oh, maar ik ben niet zwanger hoor!" antwoordde ik, terwijl ik rechtop ging staan, mijn buik introk en mijn adem inhield. De vrouw werd rood, mompelde wat en maakte zich uit de voeten.

Heel lang was ik er nog niet aan toe, maar toen de studie was voltooid, begon het langzaam maar zeker te kriebelen. Blijkbaar was ik 'eraan' toe. Maar het duurde langer dan ik wilde en toen het eindelijk zover was, eindigde het in een miskraam. Met weer een "wachttijd" van 9 maanden.

Maar toen was het ineens weer raak en hield ik in november een positieve test in m'n handen. En hoewel ik 3 echo's heb gehad, gingen de eerste 12 weken langzaam (zelfs als je de eerste 4 'cadeau' krijgt!) en bleef ik nog lang onzeker.

Inmiddels ben ik bijna 18 weken ver en durf ik een beetje te gaan genieten. Natuurlijk is ieder buikpijntje eng (en was het roeiapparaat op de sportschool waarmee ik onbedoeld mijn buikspieren getraind moet hebben niet zo'n goed idee), maar het lijkt goed te gaan en durf ik het steeds meer bekend te gaan maken.

En het gekke is: velen hebben het al lang gezien. Maar hoe, daar zitten de raarste theorieën achter. Zo konden velen het zien aan m'n gezicht (ik zie niks), anderen aan m'n haar (jaja), weer anderen aan m'n gang (waggel ik nu al dan?).

Maar de raarste: aan het kuiltje tussen m'n sleutelbeenderen. Daar schijnt te zien te zijn dat je hart sneller klopt. Juist ja. Het zal wel. Inmiddels kan je het goed zien. Ik krijg geen broek meer dicht. Ja, mijn positiebroek. Maar die hoeft niet dicht.

Terugblikkend in 12 beelden

2010-12-31T01:42:00.000-08:00

Zo was het derde advent en zo zitten we op de drempel van het nieuwe jaar (en ja, mijn adventsproject van iedere dag inspiratie is hierbij faliekant mislukt!). Waar de tussentijd gebleven is, geen idee. Opgegaan met kerstvieringen, bevestigingen, kerstconcerten en preken maken. Heel veel preken maken.

Maar nu is het dus oudjaar en hoewel er nog een preek ligt te wachten om afgeschreven te worden (what else is new), toch maar een jaaroverzichtje.

Dit keer van de foto's die in mijn mobiel staan. En dat zijn er veel, 556 om precies te zijn. Genomen in 2 jaar tijd. Dus nu... 2010 in foto's.

In januari hadden schoonmoeders en ik onze eerste profi fotoshoot. Voor de portfolio van een tante van Jeroen die hoeden maakt. Het was vooral hilarisch.

Op 4 februari werd ik tante van een lief nichtje: Carmen. Hier nog lief en klein, nu lief en groter.

In februari bleek ik zelf ook zwanger te zijn. Helaas loopt dit bij 8 weken uit op een miskraam. Drie weken zit ik ziek thuis en probeer mijn zinnen te verzetten met een nieuwe hobby: haken. Het zou het begin zijn van een sprei die nog steeds niet af is.

Op het werk gaat het nog steeds goed. In april een teambuilding met het hele team (zo'n 50 mensen). We knippen, praten, knutselen, rennen en vallen wat af. Dit is de afsluiting bande tweedaagse: onze gedachten bij kerk en jeugdwerk.

In mei zijn mijn schoonouders 40 jaar getrouwd. Na ze eerst 40 dagen lekker gemaakt te hebben, ontvoeren we ze voor een weekendje Maastricht met de hele familie.

Juni stond in het teken van de interne verhuizing op het werk. Eindelijk een grotere kantoortuin en meer ruimte. En de gelegenheid om mijn bureau eens op te ruimen (hoognodig)!

Juli is het vakantietijd. Eerst wandelen: nog een keer de coast to coast way in Engeland. Daarna met Jeroen z'n 'Scholaleoder Gregoriaans' cursus op reüniereis naar het klooster van Chevetogne in Belgie. Erg leuk en gezellig. Misschien wel iets te, want we werden bijna uit het klooster gezet omdat we te laat naar bed gingen (23:00 uur).

In augustus werd ik weer tante. Ditmaal een neefje, met de naam Ties.

In september doen we nog een wandeling: het Texelpad, een pad van 78 km rond het eiland. We halen de finish niet helemaal omdat het de derde dag te hard regende. Altijd een goede reden om weer terug te gaan.

In oktober haalt mijn zusje haar bul. Ze mag zich nu doctorandus in de diergeneeskunde noemen. Nu volgen nog een jaar werken en een vakantie naar Nieuw-Zeeland en nog co-schappen.

En er wordt ook nog gezongen. Hier met het Vocaal Theologen Ensemble op een van de promotieavonden van het nieuwe Liedboek. Een proces waar ik de afgelopen 3 jaar nauw bij betrokken en geweest en dat er nu voor mij ook op zit.

En last but not least, december. Mijn bevestiging tot predikant in algemene dienst. Een mooie dienst, hopelijk de opmaat voor een mooie toekomst.

Zo terugkijkend is het een mooi jaar geweest. Toch heeft vooral miskraam een behoorlijk stempel op dit jaar gedrukt en de glans van veel dingen gehaald. Toch heb ik ervan genoten en hoop ik dat volgend jaar weet veel moois gaat brengen. De tijd zal het leren.

Voor nu wens ik iedereen een mooi, gezond en voorspoedig 2011!

Gaudete

2010-12-14T11:17:00.001-08:00

De afgelopen dagen waren hectisch. De bevestiging leidde even de aandacht van de Advent af.

Nu de pakjes uitgepakt zijn en ik ook weet met twee benen op de grond sta, wil ik toch nog even bij zondag Gaudete (de derde zondag van de Advent, het betekent 'verheugt u'). De liturgische kleur is roze: het wit van kerst schemert al door het paars heen.

Wijlen Willem Barnard heeft er een mooi stukje over geschreven. Vlak voor de bevestiging las ik het op de blog van Klaas Eldering:

De derde week van de Advent is zoiets moois, wanneer de paarse kleur der ingetogenheid opheldert tot het roze van een meisjesachtig, opgetogen verlangen, een heilige verkneutering dat Hij tòch komt, - een blos van geloof in de loodgrauwe winter.

Willem Barnard.

Het meest toepasselijke cadeau dat ik voor mijn bevestiging kreeg? Een roze stola!

voorbereiding

2010-12-11T12:04:00.000-08:00

Morgen is het zover. Dan zal ik bevestigd worden tot predikant. Ik kijk ernaar uit, hoewel ik de afgelopen week er nauwelijks tijd voor had. Er moest nog zoveel gebeuren, en niet alleen voor die dienst. Ik heb 's ochtends namelijk ook nog een dienst en die moest voorbereid worden. Iedereen wenste me een goede voorbereiding voor de bevestiging, maar wat me meer zorgen baarde, was de dienst in de morgen.

Natuurlijk zat ik weer vast, was ik - als ik eraan kon zitten - moe of stond mijn hoofd er helemaal niet naar. En dus kwam het allemaal weer op de zaterdag aan. 's Morgens moesten we nog naar Leiden, omdat het koor dat tijdens de bevestigingsdienst zal zingen, moest oefenen. Ik ging mee om koffie te zetten, af te wassen en mensen die op de verkeerde weg zaten de juiste weg te wijzen.

Eenmaal thuis aangekomen, moest er gekookt, gewassen èn preekgeschreven worden. Nog nooit heb ik zo lang achter mijn laptop gezeten om mijn preek af te maken.

Maar om half acht was ik klaar. Tijd om nog even wat te bakken voor het feestje morgenavond. Ineens schiet het in mijn hoofd dat ik een essentieel ingrediënt vergeten ben. Dus op een holletje naar de Hoogvliet maar weer.

En terwijl ik naar de Hoogvliet spoed (die gelukkig tot acht uur open is), denk ik na. Mijn dag zat zo praktische voorbereidingen, dat de geestelijke voorbereiding er bijna bij in schiet. Gelukkig heb ik nog even.

En dat terwijl ik in mijn preek juist de mensen aanspoor om in deze tijd van verstilling, inkeer en voorbereiding stil te worden en ons te richten op God...

Daar is uit 's werelds duist're wolken

2010-12-10T10:11:00.001-08:00

Vanmorgen op het station werd mijn oog getrokken naar de lucht. Het was een mooie zonsopkomst, vol roze en paars. Echte adventskleuren.

Paars voor de boete en inkeer, roze omdat het bijna derde zondag van de advent is en het wit van kerst door het paard heen gaat schemeren.

In de trein geniet ik verder van het licht dat steeds weer verschiet. Van paars naar roze naar goud.

Totdat ineens van onder de duistere wolken een gouden glans komt. "daar is uit 's werelds duistr'e wolken een licht der lichten opgegaan", schiet het door mijn hoofd. Een eeuwenoud lied. Maar nu krijgt het pas betekenis.

En zo rijd ik het licht tegemoet. Het licht dat wij deze periode verwachten.

De klad

2010-12-08T08:50:00.001-08:00

Het is woensdag, bijna op de helft van de tweede adventsweek. En ik constateer: ik loop achter. Al twee dagen heb ik niet geblogd.

Hoe komt dat toch, dat je ergens enthousiast aan begint en het dan niet afmaakt? Jammer is dat. Zo heb ik bergen onafgemaakte dagboeken liggen waarin ik probeerde mezelf vooral iedere dag te updaten. Niemand anders las het, mijn dagboek was geheim natuurlijk.

Maar goed. Gelukkig kan ik de draad nog oppakken. Maar waarmee? Weer met een annunciatie? Of met wat anders?

In de vergadering van Eredienstvaardig besproken we het afgelopen nummer. Daarin stond dit gedicht. Het is van Arno Pötzsch, een predikant in Duitsland ten tijde van WO II. Het is gepubliceerd in de bundel Singende Kirche.

Du kannst nicht tiefer fallen als nur in Gottes Hand,
Die Er zum Heil uns allen barmherzig ausgespannt.

Es müssen alle Pfade durch Schicksal, Schuld und Tod
doch ein in Gottes Gnade trotz aller unsrer Not.

Wir sind von Gott umgeben auch hier in Raum und Zeit
und werden sein und leven in Gott in Ewigkeit.

Sytze de Vries heeft dit mooi vertaald.

Nooit dieper kan ik vallen
dan in Gods eigen hand,
waarmee Hij ons barmhartig
omsluit aan alle kant.

Eens komen alle paden
van lot en schuld, van dood,
bijeen in zijn genade,
voorbij aan alle nood.

Door God ben ik omgeven
zoals ik hier besta.
In Hem zal ik ook leven
en tot zijn feest ingaan.

Lekker aftellen

2010-12-05T11:50:00.000-08:00

Vandaag vierden we Sint Nicolaas. Er waren lootjes getrokken. Er waren sinterklaaslekkernijen, een slapend en een opgewonden neefje (die halverwege de interesse in er cadeaus verloor) en passende cadeaus.

Voor Jeroen was er dit jaar -naast een kerkenwerkagenda- wel iets heel leuks. Een eetbare adventskalender. Met Niedereggerspul. Dat is echt Duits marsepein uit Lübeck en zo'n beetje favoriet in de hele famile Pijpers. Iedereen krijgt altijd - als pa en ma in Duitsland zijn geweest - weer een hele staaf van dat spul. Heerlijk.

Nu hadden we laatst toen we in Duitsland waren geweest ons wel verlekkerd aan de vele adventskalenders met allerlei soorten (dure) chocola. Maar niets gekocht. Eigenlijk best calvinistisch.

Maar nu kwam de Sint en schonk Jeroen alsnog zo'n adventskalender. Iedere dag een stukje marsepein delen. En het leuke? We kunnen beginnen met gelijk acht stuks tegelijk op te eten. Pas dan lopen we weer gelijk met de adventskalender.

Niks mis mee!

Warm bezoek

2010-12-03T13:17:00.000-08:00

Vandaag stond in het teken van de bevestigingsdienst. Actiepunten werden nagelopen en ingelost. Het koor repeteerde voor het eerst en dat klonk best goed.

Tussen die stof zit geen enkel adventslied. Wel een aantal andere dingen als een gezongen zegen en een wegzending van Vrienten. Bijzondere muziek.

Maar toch is het tijd om nog wat over de advent te schrijven. Afgelopen weken kwamen al wat annunciaties langs: schilderijen waarop de engel Maria bezoekt.

Vandag weer een. Van Ruud Bartlema, een kunstenaar letterlijk dicht bij huis. Op de Hoge Burch, een gehandicapteninstelling waar ik wel eens kom zingen, hangt ook zo'n mooi schilderij van hem in het stiltecentrum. De kleuren spreken me aan.

Die kleuren komen hier weer terug. Warme kleuren voor Maria en de engel, terwijl de rest van de omgeving koud is. En dat klopt ook wel met de wereld nu.

Kom tot ons

2010-12-02T13:20:00.000-08:00

Vandaag maar eens iets uit de traditie: veni redemptor. Tenminste, daar baseerde Luther zijn vertaling op. Kom tot ons, de wereld wacht (gz. 122) vind ik de mooiste adventshymne ooit.

Waarom? Omdat de melodie zo mooi is, de beelden zo sprekend en er zoveel bijbelse verwijzingen in zitten. Dat maakt dit lied tot een van de rijkste liederen die onze kerkmuziek te bieden heeft.

Komt tot ons, de wereld wacht,
Heiland, kom in onze nacht.
Licht dat in de nacht begint,
kind van God, Maria's kind.

Kind dat uit uw kamer klein,
als des hemels zonneschijn
op de aarde wordt gesteld,
gaat uw weg zoals een held.

Gij daalt van de Vader neer
tot de Vader keert Gij weer,
die de hel zijt doorgegaan
en hemelwaarts opgestaan.

Uw kribbe blinkt in de nacht
met een ongekende pracht.
Het geloof leeft in dat licht
waarvoor al het duister zwicht.

Lof zij God in 't hemelrijk,
Vader, Zoon en Geest gelijk,
nu en overal altijd,
nu en tot in eeuwigheid.

Fleshly mantle

2010-12-01T08:18:00.000-08:00

Als eerste Adventstekstje had ik een Engels lied online gezet: 'Come thou, redeemer of the earth'. Afgelopen eerste advent hebben we hem weer gezongen in Voorschoten en de toon voor advent was inderdaad meteen gezet.

Maar je neemt altijd de actualiteit mee, blijkt. Want een van mijn mede-sopranen, die eigenlijk overal wel een woordgrap in weet te zien, viel iets curieus op in het zesde couplet:

"O equal to the Father, Thou!
Gird on Thy fleshly mantle now"

Al zingende verschenen beelden van Lady Gaga en haar vleesjurk op haar netvlies. En - nadat ze het met mij gedeeld had - ook op het mijne. Zo zie je maar hoeveel verschillende associaties iedereen kan hebben bij een en hetzelfde lied!

Nu we het toch over vleselijke lusten hebben: gister had ik een transcendente afbeelding van de annunciatie, nu een wat meer oogstrelende. Je zou toch zo'n engel op bezoek krijgen...

Beeld: Annunciatie van F. Franciscus, 2001 (collectie Catharijneconvent Utrecht)

Licht dat ons aanstoot

2010-11-30T11:26:00.000-08:00

Omdat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden nu geen lang verhaal, maar een schilderij. Het is een annunciatie: Maria die te horen krijgt van de engel dat Jezus geboren zal worden.

Deze is gemaakt door de schilder Turner. Mooi vind ik hoe er hier geen engel aan te pas komt. Alleen licht. Licht als teken van de glans van Gods gelaat? Als notie van de komst van Jezus als het licht der wereld?

Kijk en oordeel zelf.

Eerste kaars, ik steek je aan

2010-11-29T10:31:00.001-08:00

Een foto dit keer. Van een van onze adventskransen. Een van de, ja. We hebben er meer.

Dit is echter onze eerste adventskrans. We kochten hem in het eigenlijk niet zo roomsche Veenendaal en toen we in de flat woonden, stond hij op de salontafel. Op een papier, om de tafel tegen lekkend kaarsvet te behoeden.

Enkele jaren geleden, we woonden net in ons huidige huis, gingen we in het kader van mijn afstuderen naar Duitsland. Het liep tegen de Advent en overal waren kerstspullen te koop. Zo ook een mooie krans in de vorm van een kroonluchter. We bedachten ons geen moment, kochten het ding voor boven de salontafel.

De huidige kandelaar verhuisde naar de eettafel en houdt onze dagelijkse dis verlicht.

Thuis hadden we geen adventskransen. Wij zetten altijd, als de Sint zijn hielen gelicht had, de kerstboom op en dat was het. Wel waren er kaarsjes, maar dat was omdat mijn moeder een passie voor kaarsen ontsteken had. Die brandden altijd, al was het hoogzomer.

In de kerk hadden we de traditie van adventskaarsen aansteken altijd wel. Dat mochten de kinderen altijd doen. Kaarsje aansteken, een eenvoudig rijmpje opzeggen en snel weer gaan zitten. En de week ervoor je blauw oefenen op het rijmpje, want het moest natuurlijk wel uit je hoofd.

En hoewel ik een groot voorstander ben van adventskandelaars en -kransen in huis te halen, kan ik het toch niet helpen dat ik, iedere keer als ik dat doe, de neiging krijg een versje voor te dragen.

En ja, het lijkt alsof iemand in al zijn enthousiasme alle kaarsen al heeft aangestoken. Dat komt omdat we heeeeel veel van deze oude kaarsen hadden liggen en die nu mooi op komen :-)

Advent - aftellen tot Kerst

2010-11-28T07:18:00.001-08:00

Gisteren staken we al de eerste kaars van de Adventskrans aan. "Het is nog helemaal geen Advent", wierp ik tegen. "Dat is het morgen pas". "Nee hoor, de vespers zijn geweest. Dan is het de volgende dag", sprak Jeroen. Ik begreep er nog niet veel van, maar weet het aan katholieke logica die een protestant in hart en nieren als ik waarschijnlijk toch niet zal vatten.

Maar goed. Vandaag is het dan ook voor mij eerste Advent. Het begin van het aftellen naar de Kerst.

Ik wil proberen deze tijd eens stil te staan bij dat verwachten en bezinnen op de komst van het licht.

Daarbij wil ik proberen dagelijks wat op mijn blog te posten. Teksten die mij inspireren, beelden die ik passend vind of anderszins. Om zelf stil te staan bij het naderende kerstfeest (meestal een tijd die voorbij vliegt voor mij) en om eens te delen wat me inspireert.

Vandaag een lied, hoe kan het ook anders. Het is een lied dat we altijd zingen tijdens de Advent Carol Service in Voorschoten dat traditiegetrouw iedere eerste zondag van de Advent wordt verzorgd door de leidse Cantorij. Zo is het een herkenbare tune van de advent geworden, hoewel ik het ook zowat kan dromen.

Wij zingen het gedragen, zo hoort het. Dacht ik. Totdat ik hetzelfde lied in York Minster hoorde. Daar zingen ze het 2x zo snel, waardoor het klinkt als een dansje.

En dat bevalt me wel. Dansend op weg naar kerst. Niet echt bezinnend, dat dan weer wel. Maar wel vol vreugde.

1. Come, Thou Redeemer of the earth,
And manifest Thy virgin birth:
Let every age adoring fall;
Such birth befits the God of all.

2. Begotten of no human will,
But of the Spirit, Thou art still
The Word of God in flesh arrayed,
The promised Fruit to man displayed.

3. The virgin womb that burden gained
With virgin honor all unstained;
The banners there of virtue glow;
God in His temple dwells below.

4. Forth from His chamber goeth He,
That royal home of purity,
A giant in twofold substance one,
Rejoicing now His course to run.

5. From God the Father He proceeds,
To God the Father back He speeds;
His course He runs to death and hell,
Returning on God’s throne to dwell.

6. O equal to the Father, Thou!
Gird on Thy fleshly mantle now;
The weakness of our mortal state
With deathless might invigorate.

7. Thy cradle here shall glitter bright,
And darkness breathe a newer light,
Where endless faith shall shine serene,
And twilight never intervene.

8. All laud eternal Son, to be,
Who's advent set thy people free
Who with the father we adore,
And holy spirit evermore.

Amen.

Togashoppen

2010-11-27T11:02:00.000-08:00

"Draagt u een toga?" is een vraag die ik vaak heb langs horen komen tijdens mijn 'proponenten-periode' (proponent is iemand die is afgestudeerd, preekconsent heeft en zo nu en dan voorgaat). "Nee, dat doe ik wel als ik echt dominee word" antwoordde ik dan. Dat was ook echt mijn streven: als ik predikant zou zijn, zou ik een andere rol vervullen in de kerk en eredienst en dat wilde ik graag onderstrepen met een toga.

Dus wie A zegt, moet - na het krijgen van haar beroepingsbrief - ook B zeggen. Dus toog ik, vlak na het aannemen van mijn beroep tot predikant in algemene dienst naar de togaverkoper (bij ons thuis ook wel de 'togaboer' genoemd) in Zwolle. We kwamen onaangekondigd, maar het was gelukkig niet druk (lees: er was niemand). Meteen kwamen er drie mensen aan die onze jas aannamen, koffie gaven en verder hielpen.

Al snel was het passen geblazen. De een ging over je hoofd (en had het model soepjurk. Zelfs de best mooie kraag deed me niet beslissen daar een keuze voor te maken), de ander had klitteband bij de schouders (en was duidelijk ontworpen voor de man). De derde had nog iets model. "Deze is wel wat aan de krappe kant voor u hoor", zei de man, terwijl hij hem over mijn schouders hing. Ik vond het wel meevallen. Ik liet alle toga's (eigenlijk albe's) terughangen en zei dat ik er nog even over na zou denken.

Een paar weken later ging ik weer naar de togaboer. Dit keer alleen en met een afspraak. Je weet immers maar nooit. Toch kwam ik onderweg weer eens in een onvermijdelijke file (echt, er bestaat een causaal verband met naar het noorden reizen en vertraging oplopen bij mij, met wel vervoersmiddel ik ook ga!) terecht en kwam ik aan de late kant aan.

In de toonzaal was een andere jonge vrouw met haar man en kind (van ongeveer anderhalf) ook aan het albe's passen. Ze had al stola's (voor de niet-kenners: gekleurde 'sjaals' voor erover heen). "Ja, die heb ik voor 50 Euro op Marktplaats gekocht! Van een predikant die nu met pensioen is. Echt zo'n lief vrouwtje". De man wierp een blik op de stola's en identificeerde ze meteen als zijnde van zijn bedrijf. Het kind was inmiddels zijn aandacht aan het verleggen van de meegebrachte blokjes naar de kazuifels (misgewaden voor katholieke pastoors van dure stoffen). De man wierp er een benauwde blik op en het kind werd succesvol afgeleid door de vader met wat boterhammen.

Inmiddels was de vrouw aan het twijfelen tussen twee albe's. 'Kan ik dit model nemen met die kraag?' vroeg ze. 'Nee, dat kan niet', sprak de man. 'Deze moet je over je hoofd doen, de ander heeft een rits'. 'Jammer', zei ze. 'Ik vind dit model beter, maar die kraag staat me meer aan'. Tsja, dat dilemma had ik ook. Inmiddels was ik ook al gaan passen. Hij hing de albe om mijn schouders, en ik bukte me al om de rits vast te maken. 'Dat had ik ook wel voor u kunnen doen hoor', zei de man. 'Ja,' zei de andere vrouw. 'Heb je eens iemand die voor je neerknielt...' De sfeer was gezet.

De albe beviel me wel. 'Deze moet het maar worden' zei ik. 'Kunt u hem alleen nog een beetje innemen in de taille?' vroeg ik. 'Want ik heb vormen gekregen, dus dan wil ik ze ook wel laten zien'. De man bloosde licht en zei dat hij wel iets kon innemen, maar niet veel en sloeg aan het meten.

Na een uur was ik klaar. De andere vrouw ook. Gezamenlijk stonden we nog wat na te praten, elkaar succes en zegen te wensen en onze tevredenheid over de service uit te spreken. De man, die inmiddels alle formulieren had ingevuld en opgestuurd, was echter nog lang niet klaar. Het jongetje had namelijk zijn boterhammetjes op en was intussen alle aanwezige spiegels in de onberispelijke toonzaal van handafdrukken aan het voorzien.

Vast 'just another day at the office' voor hem, met twee van die ijdele vrouwen en een kind van anderhalf.

Shopfestijn

2010-11-17T06:22:00.000-08:00

Laatst was ik weer eens in een herenmodezaak. Daar kom ik niet zo vaak. Allereerst omdat ik er zelf niets uit nodig heb, daarnaast komt Jeroen er ook niet zo vaak. Hij koopt eens in de zoveel tijd een enorme baal kleding, waar hij dan een paar jaar mee vooruit kan. De laatste keer dat hij echt een heleboel bij elkaar had geshopt, was inmiddels bijna twee jaar geleden.

Toen gingen we naar een nogal klassieke herenmodezaak in het centrum. Het is een winkel van de oude stempel: mooie, tijdloze kleding (en dat is handig als je lang met je kleding wilt doen), persoonlijke service en een goede sfeer. We werden toen geholpen door een nogal flamboyante man die Jeroen van top tot teen in het nieuw stak. Een paar nieuwe broeken en overhemden en een mooi vest. Van lamswol en kashmir. Het stond hem goed en de man liet hem in zijn nieuwe outfit nog een rondje door de zaak lopen: 'Nou, u hebt ook een goed figuur! U kunt eigenlijk wel showtjes lopen!' riep hij door de winkel. Snel schoot hij het pashokje in om zich weer in zijn oude kloffie te hijsen.

Het vest was geen lang leven beschoren. Na een paar keer dragen, gooide Jeroen het in de was. Geen goede actie, want het vestje kwam er na de wasbeurt zeer gekrompen (en vervilt!) weer uit. Zonde natuurlijk, zeker omdat het vest hem zo goed stond. Terug naar de winkel dus weer, waar de man meteen op ons af kwam: 'Hoe gaat het met u?' vroeg hij. 'Niet zo goed,' antwoordde Jeroen terwijl hij het vest (inmiddels: vestje) liet zien. 'ik heb het vest gewassen'. 'NEEEEEEEEE!!!!' kreet de man terwijl hij zijn handen voor zijn mond sloeg. Gelukkig hing er nog een vest en gingen we tevreden weer naar huis. Het vest wordt inmiddels gestoomd.

Vorige week zaterdag gingen we weer naar dezelfde winkel. Alles was een flink stuk goedkoper omdat hij gesloten gaat worden. Erg jammer, zo vonden wij, maar toch goed om nog even te koopjesjagen. En dus gingen we op de fiets richting het dorp om kleding te kopen.

In de winkel stevende Jeroen meteen af naar een rek met daarin overhemden. 'Deze is wel mooi', zei hij. 'Maar je hebt al zo'n overhemd! Kan je niet die nemen? Die is tenminste anders!' probeerde ik hem te overtuigen. 'Nee, ik wil deze'. Vervolgens trok hij ook een beige broek uit een rek. 'En deze neem ik ook'. 'Maar je hebt toch al een beige broek? Waarom koop je er dan nog een? Koop toch eens wat nieuws!' riep ik uit.

'Nee, zo werkt het niet!' klonk een stem achter me. 'Als mannen iets mooi vinden en lekker vinden zitten, dan willen ze exact hetzelfde. Bij vrouwen is dat anders. Zij willen juist als ze iets nieuws kopen, iets echt geheel nieuws hebben en niet meer iets dat ze al hebben'. Jeroen knikte verwoed, terwijl hij het zoveelste overhemd met blauwe ruitjes op de stapel aan te schaffen goederen mikte.

Dat verklaart een hele hoop. Bijvoorbeeld ook waarom ik altijd loop te roepen waarom ik niets heb om aan te trekken (en dus hoognodig een nieuw jurkje/schoenen/truitje/blouse nodig heb) en Jeroen blijft roepen: 'Maar je hebt toch nog kleding?'

En kleding, die heeft Jeroen nu ook weer. Wankelend onder de last van een enorme stapel kleding gingen we een uur later de winkel weer uit. Met de beige broek en het ruitjesoverhemd, maar ook met een aantal overhemden die ik hem en passant tóch nog even heb weten aan te smeren en net even anders zijn dan wat hij al heeft.

Spring eens op groen!

2010-10-27T03:40:00.000-07:00

Opeens wilde ik wat anders. Na meer dan 27 jaar als blondie door het leven gegaan te zijn, vond ik het tijd voor verandering. Tot dan toe was de meest ingrijpende kappersgang het kortwieken van mijn haar geweest. Had ik mijn haar toen we gingen trouwen (inmiddels 6,5 jaar geleden) nog zo lang dat het mijn hele rug bedekte, rond mijn afstuderen liet ik het voor het eerst sinds tijden tot boven schouderlengte knippen. Voor toen een hele stap. Niet voor mij, maar voor Jeroen. Hij ziet me het liefst met lang haar.

Maar na een paar jaar schouderlengte (of iets daarboven), was ik ook dat kapsel zat. Dus besloot ik het te gaan verven. Of te laten doen in ieder geval. En ik had altijd al rood haar willen hebben.

Jeroen vond het een wat minder goed plan. Hij was nog steeds van mening dat mijn eigen kleur nog steeds het mooist vond. Ik had toch niet voor niets deze haarkleur gekregen, was zijn redenering. Maar ik vond dat het tijd was voor wat anders en spoedde naar de kapper.

Daar nam ik zelfverzekerd plaats op de kappersstoel. "Wat voor kleur had je in gedachten?" vroeg de kapster. "Rood", antwoordde ik en wees een koperblonde kleur aan in het stalenboek. "Dat wordt wel worteltjeskleur", zei de kapster en wees op een donkerrode kleur. "Dit zou je veel beter staan". Ze wees een kleur aan die wel erg donker rood was. "Het wordt waarschijnlijk wat lichter omdat jouw haar wat minder gewend is. Dan pakt de verf nog niet zo goed", sprak ze. Ik knikte. Ik durf meestal wel wat aan wat betreft mijn haar. Als het niet goed is, dan groeit het wel weer aan of kan je het oververven, is mijn motto.

De kapster ging aan de slag en smeerde mijn lokken vol met verf. Het zag er erg aubergine-kleurig uit. Enige onzekerheid maakte zich van mij meester. Aubergine??? Dat was niet de bedoeling. Toch bleef ik de kapster vertrouwen. Het zou vast goedkomen. Dacht ik.

Na twee uur werd de verf eruit gewassen en werd mijn metamorfose geopenbaard. Mijn missie was geslaagd, concludeerde ik. Mijn haar was inderdaad rood. Heel erg rood. Maar ik vond het wel mooi en werd, toen de kapster mijn haar ook even bijknipte, steeds enthousiaster. De leuke reacties van de andere mensen die in de kapperszaak aanwezig waren, hielpen daarbij.

Uit mijn omgeving kwamen veel reacties. Positieve, waardoor ik het idee had dat ik een goede keuze had gemaakt, maar ook wat minder goede. Jeroen vond het bijvoorbeeld (zoals ik al verwachtte) niet zo mooi en liet dat vrij duidelijk en eerlijk merken. Mensen moesten 'wennen' aan mijn kapsel.

En ja, dat moest ik zelf ook wel. Was het niet wat tè vurig? Stond het me echt wel? Na een halve week was ik in staat om weer naar de kapper te gaan om er een neutralere kleur overheen te gooien. Maar toch niet. Ten eerste had ik helemaal geen tijd om weer 2 uur in de kappersstoel door te brengen, ten tweede waren er ook wel positieve reacties geweest en ten derde had ik de keuze gemaakt mijn haar te verven en zou ik die keuze met fier opgeheven (rood) hoofd uitdragen. Daarnaast had ik toch een maand later weer een afspraak bij de kapper staan en als het me dan nog niet beviel, dan kon ik het alsnog een andere kleur laten geven.

Inmiddels zijn er weer wat weken voorbij. De kleur is door het wassen wat minder vurig geworden en vind ik het eigenlijk wel heel erg mooi. De kleur past wel bij me en het lijkt alsof ik al heel lang deze kleur heb. Behalve dan het feit dat de eerste uitgroei alweer zichtbaar is.

Nou ja, over anderhalve week moet ik toch weer naar de kapper. Kan ik nog mooi even bedenken of ik de rest van de winter roodharig wil zijn of toch niet.

Net van de kapper. Beeetje rood.

Enkele weken later

Geluk

2010-10-04T00:42:00.000-07:00

"Goeiemorgen!!! Jij hebt echt geluk gehad!" riep de jongen van Halfords toen ik mijn fiets bij de winkel bracht. Ik zuchtte en rolde met mijn ogen. Daarvoor had het meisje van de winkel precies hetzelfde gezegd.

Ik vond daarentegen dat ik juist weer eens pech gehad had, eerder die dag. We hadden een intensieve maar goede schrijfdag gehad op het werk. Met een goed gevoel reed ik dus naar huis, klaar voor het weekend.

Maar toen ging het mis. Juist op het meest verraderlijke punt van de route (voor de kenners: op de Leidsevaart, vlakbij Westplein), moet je ineens naar de linkerkant van de weg om het fietspad op te komen. Helaas is daar ook net een afslag naar rechts (voor mijn tegemoetkomers: naar links), waardoor je elkaar nog wel eens in de wielen kunt rijden.

En dat was ook precies wat er gebeurde. Net toen ik naar links zwenkte om het fietspad op te schieten, kwam iemand op een scooter mij tegemoet. Hij wilde afslaan, maar maakte dat niet duidelijk. Daarnaast had ik voorrang. Dacht ik.

De jongen dacht er anders over. Hij bleef doorrijden en week geen centimeter. Recht kwam hij op mij af. Ik werd paniekerig en remde. Nog week de jongen niet, waardoor hij tegen me aan botste. Gelukkig niet frontaal (wat wel gebeurd zou zijn als ik doorgefietst was), alleen mijn linkervoet en achterwiel hadden de klap opgevangen.

De jongen leek niets te merken. Maar dat liet ik me niet gebeuren. "AU!!!!" riep ik keihard over straat. Daar schrok hij zo van, dat hij remde. Meteen begon ik tegen hem uit te varen. Of hij niet kon uitkijken, waarom hij niet uitweek en of hij wel gezien had wat hij had gedaan".

De jongen zweeg en keek me nietbegrijpend aan. "dus u zegt dat het mijn schuld is". "Ja natuurlijk!" brieste ik. Hij schudde zijn hoofd, iets dat min woede nog meer aanwakkerde. "als u was doorgereden, was er niets gebeurd" antwoordde hij laconiek. "als ik was doorgereden, had ik nu met een hoofdwond op de straat gelegen!" krijste ik. De jongen was niet onder de indruk en herhaalde zijn stelling keer op keer.

Op een gegeven moment was ik het zat. "Bekijk het ook maar. Doei!" besloot ik mijn tierade. En net toen ik wegstrompelde (met de fiets in mijn hand), bedacht ik me dat zijn gegevens misschien wel handig waren geweest. Ik keek om en zag de scooter nog net snel door rood scheuren. Zijn verzekeringsplaatje was niet meer te lezen. Dat werd dus zelf betalen. Hoezo geluk? En dat idee werd alleen maar sterker toen ik mijn trein op een halve seconde na miste.

Trillend van adrenaline,schrik en woede belde ik Jeroen en deed het verhaal uit de doeken. Hij haalde me van het station en leverde me af bij Halfords om de fiets af te geven. Het zou ongeveer 150 Euro worden voor een nieuw achterwiel en nieuwe remblokken. Maar ik had, volgens de medewerkers, wel geluk. Mijn portemonee dacht er anders over. "AU!!!" schreeuwde hij vanuit mijn binnenzak.

Later zat ik met een kop thee op de bank. Mijn schoonouders waren langsgekomen om te kijken hoe het met me ging. Ik liet hen een foto zien van mijn fiets. "Nou, je hebt wel geluk gehad!" zei mijn schoonvader. Ik zuchtte.

Maar nu ik er toch nog over nadenk, denk ik dat ik inderdaad geluk heb gehad. Of misschien toch niet. Misschien zat er wel een engel op mijn schouder.

Mijn fiets na de aanrijding

Intussen in de trein...

2010-09-30T08:47:00.001-07:00

... zit ik, nadat ik een zitplaats (met gebruik van beide ellebogen alsof ik op een van de Dolle Dwaze Dagen was) bemachtigd had, in een coupe mét gratis wifi. De trein is sowieso splinternieuw. Er is zelfs een flatscreen aan de muur bevestigd die de meest actuele reisinformatie geeft. En die klopt nog ook. Ik geniet van de faciliteiten, al is de wifi wat traag.

Dat wordt door meer mensen (die, zo merk ik nu, allemaal met gebogen hoofd over hun smartphones zitten) ervaren, want opeens klinkt er achter me: "D'r zou toch gratis wifi zijn? Ik merk er niks van, wat gaat dit traag!" zijn buurman kijkt verstoord op van zijn telefoon en zegt: "Nou, wees blij dat de trein dit keer sneller gaat dan je internetverbinding. Meestal is dat toch andersom".

Intussen crasht mijn blogprogramma, waardoor mijn verhaal verloren gaat. Ik zucht, en begin opnieuw, hopend dat de trein vertraagt.

Net op dat moment arriveren we in Bodegraven. Op tijd, zo meld de flatscreen triomfantelijk. Maar dat was ik toch ook.

In the middle of... Texel

2010-09-23T04:20:00.001-07:00

Eindelijk was het zover: Jeroen loste zijn verjaardagscadeau in. Een half jaar geleden had ik hem namelijk voor zijn verjaardag verblijd met een wandelboekje van het Texelpad. Dit ongeveer 80 km lange langeafstandspad volgde de kust van het grootste waddeneiland. Maar met het boekje had ik vooral de belofte gegeven tijd vrij te maken voor vier dagen wandelen.

Het werden er drie, om verschillende redenen. Na een hoop gezoek hadden we de route uitgezocht en alles eromheen georganiseerd. Het plan was om op zondag na de dienst (ik moest nog wel even voorgaan) binnen anderhalf uur naar Den Helder te scheuren om daar de boot te pakken. Dan zouden we de auto in de haven laten staan en de eerste 20 kilometer gaan wandelen. Daar, aan het eindpunt, zou een bushalte zijn, waar een bus zou stoppen die ons naar de haven zou brengen. Waarna we de auto naar het hotel zouden rijden, waar we voor 8 uur aan het diner zouden zitten.

We hadden het op internet via 9292 helemaal uitgezocht. Bushaltes, de mogelijkheid om tijdens de hele wandeling van de diensten van één hotel gebruik te maken en ons tussen het hotel en de begin- en eindpunten per bus te laten vervoeren. In theorie kon het.

Maar in de praktijk pakte het -zoals de oplettende lezer misschien al vermoedde - ietsje anders uit. De dienst liep tien minuten uit, zodat ik mijn kersverse rijbewijs bijna op het spel moest zetten door bijna 100 te rijden op een weg waar je 80 mocht. Het werkte, want we haalde de boot. Volgend schema bereikten we het eiland, parkeerden de auto en begonnen met de wandeling.

So far, so good. Het was mooi weer, de route was schitterend en we wandelden lekker door omdat we wind mee hadden. En om half zeven bereikten we ook nog eens de beoogde bushalte! We prezen ons gelukkig...

... totdat we zagen dat het gele bord met daarop de lijnen verdwenen was. Evenals het blaadje met vertrektijden. Lichte paniek maakte zich van ons meester. Dit was toch een bushalte?

Enig navragen helderde het mysterie op. Ja, het was een bushalte. In het hoogseizoen. Dat tot 1 september liep. En het was nu 12 september. De bushalte was dus opgeheven. Dat hadden wij weer. Nu begrepen we waarom 9292 de halte wel had aangegeven. We hadden gewoon gezocht op de datum van de dag waarop we zochten en dat was voor 1 september geweest! Nog meer navraag wees uit dat de eerste bushalte slechts 2 kilometer verderop zou zijn. Dat zagen we niet zitten omdat het inmiddels later en later werd.

Tsja.. Wat te doen.... "Liften!" riep ik uit en stak, bij het zien van de eerste auto mijn duim omhoog. Helaas, de auto reed ons hard voorbij. Ik liet me door deze tegenslag echter niet uit het veld slaan en probeerde het nog eens. Weer passeerde een auto ons, vol jongens die ons meewarig aan het uitlachen waren. Na nog drie pogingen, waarbij we door de laatste passanten vierkant uitgelachen werden, stopten we onze pogingen. Het had geen zin.

Opnieuw beraden dus. "Ik ga gewoon vragen of die man die daar woont ons naar het hotel wil brengen", sprak ik stoerder dan ik me op dat moment voelde. "Dat kan toch niet..." sprak Jeroen tegen, maar hij volgde me wel. "Ik zie geen andere opties!" riep ik vertwijfeld en belde aan.

Een man deed open en stuntelig deed ik m'n verhaal. "Daarom vroeg ik me af of u ons even naar De Koog wilde brengen", besloot ik. "We willen betalen", voegde Jeroen toe. De man ontdooide en knikte. En leverde ons tien minuten later af bij het hotel.

Daar hoorden we dat er nog wel tot 10 uur snachts een bus ging naar de veerhaven. Daar stond immers onze auto nog. Helaas gingen de twee laatste bussen niet verder dan Den Burg. Daar hadden we dus ook niets aan. "Hoe moeten we naar onze auto komen" vroeg Jeroen zich hardop af bij de hotelbalie. "Tsja, misschien zouden we van iemand een auto mogen lenen..." zei ik.

Daar reageerde de receptionist op. "Ik heb een auto..." "echt???" riep ik. De hoop moet van m'n gezicht gestraald hebben. "ja, maar we kunnen toch niet zomaar die auto lenen, u kent ons helemaal niet" zei Jeroen. De man aarzelde. "Ja, maar u ziet er betrouwbaar uit, dus vooruit maar". En zo reden we in zijn kleine Fiay Seicento naar de veerhaven en reden achter elkaar terug naar het hotel. Jeroen in de Seicento en ik in onze auto.

Nog nooit was ik zo blij en dankbaar met mijn rijbewijs geweest. En met de Texelse gastvrijheid natuurlijk.

Schaam!

2010-09-22T13:21:00.001-07:00

Een tijdje geleden maakte ik voor het eerst kennis met de Amsterdamse taxi. Ik had dat nog nooit gedaan omdat ik me in Amsterdam meestal te voet (centrum), metro, trein, tram of fiets (de laatste keer deed ik dat al biddend toen ik me met ware doodsverachting van Centraal naar de Nassaukerk fietste..) voortbeweeg.

Ik weet niet of ik naïef ben, maar ik dacht dat het altijd vrij makkelijk was om een taxi te krijgen. Of je belt en de taxi komt er vanzelf aan (wat ik wel eens heb meegemaakt), of je rent in een grote stad bij een willlekeurig toeristisch punt de straat op, gaat voor een taxi liggen en roept nogal pathetisch: "Taxiii!" Zo gaat het vaak in bepaalde films en series en zo zou het ook in Amsterdam gaan. Dacht ik.

Niet dus. De Amsterdamse taxichauffeurs schijnen niet zo klantvriendelijk te zijn. Dat was natuurlijk wel eens in het nieuws geweest (en nu ik achteraf goed nadenk wel vaker). Dan werd er gezegd dat ze korte ritten weigerden en alleen lange ritten aannamen. Maar dat was al lang geleden en ik had ook gehoord dat de gemeente Amsterdam er wat aan gedaan had.

Toch lijkt dat niet zo te zijn. Of de gemeente heeft haar werk niet goed gedaan. Dat bleek toen ik laatst met een paar collega's was gaan stappen in Utrecht. Omdat ik niet op de klok wilde blijven letten, zou ik bij een collega in de hoofdstad blijven slapen. Toen we daar, na een leuk tochtje in de nachttrein arriveerden, zei hij: "we nemen wel een taxi, want de nachtbus is zo'n gedoe..."

Zo gezegd, zo gedaan. Wij het station uit, linea recta richting taxi's. Wij zouden fluks in een taxi naar zijn huis scheuren, zo dachten wij. Maar de oplettende lezer voelt hem al aankomen: dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

Bij de taxi's liep een zogenaamde 'coordinator'. Zijn taak was ogenschijnlijk om de argeloze 'provincialen' die voor het eerst in Amsterdam zijn wegwijs te maken. Dus wij erheen. "we willen graag een taxi naar..." zei mijn collega, en hij werd meteen 'geholpen'. "Ja, daar achter het infobord moet je zijn", zei de coördinator terwijl hij vaag naar een punt wees. Wij pakten onze rugzakken en liepen naar de aangewezen plek. "Nee! U mag hier niet staan, u moet naar voren!" riep een ander mannetje. "Ja maar..." probeerde mijn collega, maar hij werd al straal genegeerd. Intussen reden taxi's af en aan en liepen wij weer naar de plek waar we vandaan kwamen waar we ook weer nul op het rekest kregen.

Het ging een tijdje zo door, tot grote ergernis van mijn collega. "Wat is dit voor een zooi, waarom wil niemand ons meenemen?" uiteindelijk werd iemand het zat en wees ons een plek waar we dan moesten staan. En dat werkte, want de eerste taxi nam ons meteen mee.

"waarom stond u daar? Dat mag eigenlijk niet", zei de chauffeur met een zwaar Arabisch accent. Boos deed mijn collega, die voorin zat, zijn verhaal. Intussen groeide de verontwaardiging van de chauffeur.

"Ik schaam! Ik schaam voor collega!" riep hij boos door de taxi. "zij alleen maar lange ritjes willen, terwijl ik proberen de hele nacht te rijden! Voor klant!" riep hij, aangespoord door de bijval van mijn collega. "Bij Centraal verkeerd. Moet je niet zijn! Ik schaam! Als ik voor zeggen zou hebben, ik zou bij centraal staan met grote schaar. Als chauffeur weigert, ik zou zeggen:'geef chauffeurpas maar hier'. Dan zou ik doen knip knip! Chauffeurpas door midden!" riep hij. "ik schaam" besloot hij, terwijl hij de straat in reed. "kijk, nu toch 12 Euro verdiend. Isse goed toch?" wij humden, gaven de man een fooi, en rolden lachend de taxi uit.

Met als laatste tip dat als we ooit nog met een taxi nodig hebben in Amsterdam, we beter kunnen opstappen bij het Victoriahotel. Daar staat onze vriend dan ook. En met de hoop dat onze vriend ooit nog eens - met zijn schaar - zal regeren over taxirijdend Amsterdam.

Ik was een tochtgenoot

2010-09-03T10:57:00.001-07:00

Inmiddels twee en een half jaar geleden kreeg ik via LinkedIn een mailtje. Van ene Boele Ytsma. Hij zag wat overeenkomsten in onze profielen: theologie, jongeren en bloggen. Of we in contact konden komen. Ik accepteerde de uitnodiging.

Een tijdje later besloot ik mijn eerste stappen op Twitter te zetten. Ook daar was Boele actief. Zeer actief. Terwijl ik nogal terughoudend was ten opzichte van Twitter (ik vond Hyven veeeeeeeel leuker), Twitterde hij zich een slag in de rondte. We werden op de hoogte gehouden van veel. Ook dat hij 'back to basic' ging kamperen in een yurd. Dat vond ik toen ver gaan. Inmiddels Twitter ik enorm veel, zeker toen ik mijn iPhone kreeg. Het ding zit soms aan mijn hand gekleefd. Misschien moet ik eens minderen.

Dat ik nu wel 'bekeerd' ben tot Twitterling, heb ik te danken aan Boele. Hij liet me ervaren hoe handig het kon zijn. Verschillende leuke ervaringen en ideeën ben ik rijker geworden.

Zo herinner ik mijn eerste ontmoeting met Boele. Hij was op huizenjacht in Groningen, ik reisde naar Appelscha. Onderweg Twitterde ik wat. Mensen reageerden en zo werd mijn reis een stuk gezelliger. Zeker toen bleek dat Boele ook naar Appelscha ging. Samen dronken we koffie en mijn middag alleen op de camping werd een gezellige middag met een bijzondere ontmoeting.

Later kwam hij met het idee om een Twitterkinderbijbel te maken. Dat werd geïnspireerd door de voorleesweken. Dat ging vooral via Google Wave. Ik had daar niet veel zin in om me daarin te verdiepen, maar hoop dat het een succes was. En anders wil ik dit jaar wel weer een poging wagen. Ik maak er wel een blog voor vrij.

De derde bijzondere gebeurtenis met Boele, ontstaan via Twitter, was afgelopen zomer. Boele besloot, om zijn nieuwe boek te promoten, het Pionierspad te gaan wandelen. Dit langeafstandswandelpad liep dwars door Flevoland. Wie wilde, kon zich aansluiten.

En zo liep ik, samen met een grote groep andere theologen, coaches en wandelaars van Almere Haven door het verrassend mooie landschap naar Nijkerkersluis. Het was een schitterende, stralende en warme dag. Net als de sfeer. Er werd veel gepraat. Er was veel ontmoeting. Er waren mooie momenten en gesprekken. Het is een van de mooiste wandelingen die ik gemaakt had. We waren soms de weg kwijt, zochten en vonden de route. Net als Boele in zijn geloof. Zoals hij de afgelopen jaren ook op verschillende manieren heeft laten weten. Ik voelde me, tussen alle mensen die ik niet kende, een tochtgenoot. Misschien eerst nog virtueel, nu letterlijk.

Na alle mooie dingen, ideeën en momenten die grotendeels via Twitter op kwamen borrelen, valt het doek. Boele trekt zich, om verschillende redenen, terug. Hij gaat niet meer massaal zoeken, voor en met alle mensen, maar stiller en meer teruggetrokken. In eenzaamheid en in real life.

Ik zal hem en zijn ideeën en initiatieven missen. Het was een eer om twee jaar lang op alle mogelijke manieren tochtgenoot te zijn geweest.

Verdiend

2010-09-01T05:18:00.000-07:00

Langzaam maar zeker is de vakantie weer voorbij. Dat merk ik aan de steeds voller wordende treinen, de steeds langer wordende files (jaja, nu ik een rijbewijs heb heb ik al vaak het genoegen gehad in de file te staan), mijn nog plattere portemonnee en natuurlijk de uitverkopende winkels.

Want vergeet vooral de nazomeruitverkoop niet! Allerlei winkels, waar ik normaal met opgeheven neus (want: te duur) aan voorbij zou lopen, doen nu hun laatste jurkjes, tunieken, topjes, broeken en schoenen voor spotprijzen van de hand. En dan zou je natuurlijk wel een dief van je portemonnee zijn als je dat zou laten liggen!

Nu ben ik natuurlijk niet voor niets met een boekhouder getrouwd. Op zijn conto mag de nieuwe tegelwijsheid 'alles wat je niet nodig hebt, is altijd te duur' geschreven worden. Het is zijn mantra als ik met hem door de stad loop en verlangend naar de borden met daarop 'NU LAATSTE KANS!' 'ALLES VOOR DE HELFT!' en 'NU 25% EXTRA KORTING OP DE REEDS AFGEPRIJSDE ARTIKELEN!' kijk. 'Winkelen' met hem is goed voor mijn portemonnee. Maar winkelen zonder hem absoluut niet!

Want als ik alleen in de stad (of zoals ze hier in Alphen zeggen: 'op het dorp') loop, dan kan ik absoluut geen weerstand bieden aan dergelijke verleidelijke bordjes. En dus vond ik mezelf terug naast een rek met daarboven het bord '70% korting' in een zeer dure winkel. Al snel trok ik met een arm vol jurkjes en andere spullen die ik helemaal niet nodig heb, richting de paskamer. Daar paste ik de jurken en gelukkig vielen er een aantal af: niet mooi genoeg, ik leek er vijf maanden zwanger in (en dat ben ik niet, dus dan wil ik het ook niet lijken), te groot, te klein en ga zo maar door. Totdat ik een mooi jurkje van Hugo Boss aan had. Het zat als gegoten. En... met 70% korting was het ook nog de moeite om het te kopen. Of ik het nodig had, vroeg ik me niet eens meer af. Jurkjes zijn altijd nodig.

"Daar kan je hem moeilijk zelf voor naaien, toch?" zei het meisje toen ik afrekende. De prijs was inderdaad behoorlijk laag. "Nou, zo heb je toch weer bijna 200 Euro verdiend," voegde ze eraan toe, terwijl ze de scanner over het kaartje haalde. Ik knikte, terwijl ik in mijn hoofd Jeroen alweer hoorde roepen: "alles wat je uitgeeft, is NIET verdiend!" Ik vond het zelf eigenlijk ook een beetje kromme logica. Wel fijne logica, dat wel, maar toch krom. Want ik gaf juist uit. Wel veel minder dan ik zou doen als het niet in de uitverkoop was, maar toch ging het geld uit mijn portemonnee inplaats van erin.

Een paar dagen later werd ik weer een winkel in gezogen. Dit keer een schoenenwinkel, waar een paar rode pumps zich als magneten aan mijn voeten hechtten. Rode pumps! Die heb ik nog niet! schoot het door me heen. Aan de andere kant heb ik ook nooit last gehad van het gebrek aan rode pumps. Ik zette de schoenen terug en besloot er nog een nachtje over te slapen.

Het nachtje werd een week en de rode pumps bleven maar in mijn hoofd zitten. En dus paste ik mijn lotsstrategie toe. Als de pumps er nog zouden zijn, dan zou ik ze kopen, want dan hadden ze op mij 'gewacht'. En inderdaad, ze stonden er nog. En nog leuker: voor 25% minder dan de week ervoor! De koop was snel gesloten.

"Deze maar doen?" zei het meisje bij de kassa. "Nou, dat is echt een koopje, voor dit merk!" riep ze. Ze keek onder de zool voor het prijsje. De schoenen waren afgeprijsd van 90 Euro naar 45. Daar ging nog eens een kwart van af. Het werd dus ongeveer 36 Euro. "Zo. Heb je toch zomaar bijna 60 Euro verdiend," zei ze. Weer die logica! Maar als het echt zo is, dat ik geld verdien door te kopen, dan word ik slapend rijk.

Laat ik maar op deze voet doorgaan. Dan hoef ik zo meteen niet meer te werken.

Dat zeg ik!

2010-08-31T08:40:00.001-07:00

Eens in de zoveel tijd is het zover. Dan moeten we naar de Gamma. Meestal hebben we dan iets heel lulligs nodig, bijvoorbeeld een stukje pijp, een verbindingskoppelingstukjeachtigiets of een lichtknopje ofzo.

Afgelopen maandag zijn we weer even geweest. Onze bel is namelijk stuk, zo bleek na de vakantie. Jeroen was alweer vier uur bezig geweest (in totaal) met uitvinden waar het aan zou liggen. Eerst dacht hij dat het de bel zelf was, maar dat was het niet. Daarna dacht hij dat het een draadbreuk was in de bedrading. Hij had het speciaal getest met zijn treinengadgets (want daar zitten lampjes op). Maar dat was het ook niet. Het bleek het knopje van de bel te zijn.

Dus hadden we een nieuw knopje nodig. Daarnaast zochten we ook een soort verbindingsstuk voor de afwatering van het schuurtje. Tussen de dakgoot en de regenpijp zit normaal altijd een verbindingsstukje en dat was er opeens af. Lekker handig, bij al die regen van de afgelopen week.

Naar de Gamma dus. Lopend gingen we erheen, want het is maar een kwartiertje lopen. En zoals altijd overviel me, bij het binnenlopen van de Gamma, een lichtelijk ontheemd gevoel. Je loopt namelijk recht tegen allemaal stellingen en schappen met klusspullen aan. Een gevoel van moedeloosheid maakte zich van mij meester. Hoe moest ik in hemelsnaam dat knopje vinden tussen al die 10.000 verschillende boren, zagen, laminaatvloeren (niet een merk maar wel tien!) en 500 wc potten?

Jeroen wist blijkbaar wel waar hij heen moest. Althans, hij liep rond alsof hij het wist. Waarschijnlijk had hij een geheime tactiek om toch het knopje snel te kunnen vinden, want binnen 2 minuten stonden we voor een schap met wel 10 knopjes voor de bel. Tsja, welke moesten we hebben? De econoom in Jeroen maakte een beslissing: de goedkoopste.

Nu nog een kapje voor de regenpijp. Ik voelde me al lichtelijk paniekerig worden, maar liep toch achter Jeroen aan en stond binnen de kortste keren voor een schap met allemaal geheimzinnige verloopstukken van pvc. Echt, is dit een soort mannelijk zesde zintuig dat zelfs Jeroen had of wist hij echt beter de weg?

Al snel vonden we ook het kapje. Maar het was veel te lang. "Hoe moet dat dan?" vroeg Jeroen, speurend naar een korter kapje. "Bijzagen!" riep ik, verheugd dat ik ook nog wat wist. Vrouwelijke logica hè... Maar Jeroen wist het niet zo zeker en ging naar de infobalie.

Daar stond een stoere Gamma-medewerker die Jeroen met zijn pasgestreken overhemd, nette broek en Van Bommelschoenen in zich opnam. "Hoe werkt dit? Moet je dat zelf op maat zagen?" vroeg hij. De man keek ernaar en knikte, waarna hij aan een volledige klusverhandeling begon. Op zijn gezicht was duidelijk te lezen dat hij hem maar een kluskluns vond. 'Ben ik nou zo slim of ben jij nou zo dom?' zag je hem denken.

Jeroen knikte begrijpend, maar merkte ook de verstoorde blik op van de man. Dat kon ik in ieder geval opmaken uit zijn volgende zin: "Ja, ik dacht, ik vraag het maar even, want ik heb er geen verstand van," zei hij. En weer zag ik de man iets denken, namelijk 'ja, inderdaad'.

Snel maakten we ons uit de voeten en rekenden we af. Ik ben benieuwd wanneer, hoe en of het kapje ooit op de regenpijp terecht komt. In ieder geval is er gisteren niks van gekomen. Het regende namelijk.

Wie is de dominee?

2010-08-30T23:20:00.000-07:00

Inmiddels ben ik al drie jaar geleden afgestudeerd. Maar soms is dat voor veel mensen nog even wennen. Als ik bijvoorbeeld uit preken ga, weten mensen vaak niet wat mijn status precies is.

Zo kwam het eens voor dat mijn ouders meekwamen. Ze hadden me dan met de auto erheen gereden en kwamen vaak in mijn kielzog de kerk binnen. Soms gebeurde het dan dat men met uitgestoken hand naar mijn vader liep en zei: "zo, u bent de predikant?" Mijn vader antwoordde dan: "Nee, dat is mijn dochter". Waarop men dan toch wel enigszins rood werd.

En ook de vraag "wanneer studeer je nou af?" komt vaak langs. Als ik dan zeg dat dit drie jaar geleden is gebeurd, begint men ook vaak snel over wat anders.

Laatst ging ik in mijn oude stagegemeente voor. Het was alweer vier jaar geleden dat ik daar mijn stage begon. Lang geleden. Zo lang geleden dat mensen mij niet kenden. Zo wilde ik voor de dienst even de kerkzaal inlopen om de organist te spreken. De vrouw bij de deur hield me tegen. "u heeft nog geen blaadje voor de startzondag" zei ze. "En ook geen zondagsbrief!" "Nee," zei ik, "ik ben de predikant. Ik heb dat niet nodig." De vrouw schrok een beetje en wendde zich snel naar andere bezoekers.

Een paar minuten later gebeurde het weer toen ik in de consistoriekamer stond te wachten op het begin van de dienst. De diaken kwam binnen, keek in de rondte en vroeg aan de ouderling van dienst: "Is de predikant er nog niet?" De ouderling keek verbaasd op, wees op mij en zei: "Jawel hoor, daar staat ze." Haar blik sprak boekdelen. Je zag haar denken: waar zat jij toen ze bij ons stage liep?

Toen was het tijd voor de dienst. Alles begon goed. Totdat ik me tijdens het tweede lied begon te realiseren dat ik -zoals ik normaal altijd wel doe- vergeten had de boekenlegger bij de juiste tekst te leggen. Ach, dacht ik nog, ik vind het wel. Ik ben per slot van rekening de predikant.

Maar toen het eenmaal zover was, lukte het me niet het boek te vinden. "Als eerste lezing lezen we uit het kleinste boekje van de Bijbel: Jona," rekte ik de tijd terwijl ik onopvallend de blaadjes door mijn vingers liet glijden. "... en dat is ook waarom ik het niet kan vinden," mompelde ik erachteraan, voor mijn gevoel tien keer zo hard versterkt door de microfoon. Een lachsalvo rolde door de kerk. Paniekeriger begon ik door de Bijbel te bladeren, maar niet met resultaat. Ik wist dat het ingeklemd stond tussen Obadja en Micha, maar dat vond ik ook maar niet. Wat vervelend! Zeker omdat Jona in de Hebreeuwse Bijbel ergens anders staat. Dan raak ik altijd in de war.

Op een gegeven moment vond ik het mooi geweest. Onder luid geroezemoes en gelach van de gemeente sloeg ik de index op en vond het paginanummer. Snel zocht ik het op en las de lezing. Zo rood als een kreeft.

Want wie was hier nou ook alweer de dominee?

Een miljoen girafjes

2010-08-25T12:21:00.001-07:00

Eigenlijk moest ik nog een orde van dienst voor zondag doorbellen aan de organist en nog drie weken werkvormen voor een tijdschrift inleven.

Maar ik had geen zin. En dus ging ik internetten. En internetten. En nog eens internetten. Ik bezocht hilarische missers (waarover later meer) op Youtube. Ik checkte mijn mail, schreef een blogje over mijn middelbare schooltijd en bedacht dat ik ook nog even mijn Hyves en Facebook kon checken.

En daar zag iemand een bericht van Ole leuk vinden. Wat bleek? Ole uit Noorwegen (die van de miljoen giraffes) schijnt zijn miljoen bij elkaar gesprokkeld te hebben.

Niet te geloven dat hij het heeft gefikst. En dat het zo snel is gebeurd. Nederland staat trouwens op de 4e plek met zo'n ruime 100.000 aangeleverde giraffes. Toch leuk dat ik er vijf van heb bijgedragen.

Wat hij nu gaat doen? Niemand die het weet. In ieder geval gaat hij zijn kleinkinderen met het verhaal vervelen tot ze er horendol van gaan worden. En wat hij verder gaat doen? Ik ben benieuwd.

Cafetaria het Luie Varken

2010-08-25T11:20:00.000-07:00

Een tijdje geleden heb ik mijn schoolboeken uit mijn ouderlijk huis meegenomen. Die dingen lagen daar nog steeds rond te slingeren. Nadat ik mijn eindexamen gymnasium had gedaan leek het me namelijk leuk om de boeken, schriften en zelfs examens van het laatste jaar te bewaren. Het leek me leuk voor later. Maar toen ik het huis uitging, waren de boeken niet meegenomen en bleven ze steeds maar in Veenendaal achter als ik daar weer eens geweest was. Deels kwam dat omdat ik vaak naar Veenendaal ging met de trein. De dozen met boeken waren simpelweg te zwaar om in de trein te vervoeren. Toen ik laatst met Jeroen in Veenendaal was en over de auto beschikte, besloot ik de boeken mee te nemen. Het was nog een behoorlijk gesjouw om alle geleerdheid naar beneden te krijgen.

Thuis aangekomen, mestte ik de dozen uit. Veel schriftjes kwam ik tegen, volgepend met aantekeningen over bevolkingscijfers (aardrijkskunde), Engelse literatuur, de toestand van het Duitsland na de Tweede Wereldoorlog (geschiedenis), de kenmerken van Gustav Klimt (kunstgeschiedenis), werkvertalingen Latijn, Duitse brieven, boekverslagen van 'Karakter' en uiteenzettingen over de Nieuwe Bijbelvertaling die toen in ontwikkeling was. Boeken kwamen naar boven. De 'Metamorfosen van Ovidius' bijvoorbeeld, waar menig uurtje Latijn mee gevuld was. Dautzenberg, het boek over Nederlandse literatuurgeschiedenis en het geschiedenisboek 'Sprekend Verleden' (waar op het kaftpapier 'slapend heden' onder gekrabbeld was) en het boek met Engelse gedichten en verhalen, getiteld 'The Horn of Plenty'. Dat boek mochten we, op straffe van de toorn van de lerares Engels NOOIT vergeten. Dat was ook op het kaftpapier gekladderd.

Eigenlijk stond er best veel op het kaftpapier geschreven, viel me op. Hele teksten, delen van samenvattingen (waarschijnlijk om het uit het hoofd leren te vergemakkelijken), grappig bedoelde opmerkingen over de inhoud van het boek, opmerkingen van klasgenoten en tekeningetjes. Ik vroeg me soms tijdens het uitpakken af of ik wel wat uitspookte op school, of dat ik alleen maar zat te tekenen en briefjes zat te schrijven met de klasgenoten naast mij. Ik vermoedde vooral het laatste

Dat vermoeden werd bevestigd toen ik de boeken en schriften opensloeg. Uit de boeken kwamen allerlei briefjes gedwarreld die ik tijdens de les met degene naast mij uitwisselde. "Ooooh! Vanavond zie ik A. weer! Maar eerst nog een dubbeluur wi, yesyesyes (NOT)" schreef vriendin H. "Volgens mij ben je in love met A." had ik eronder geschreven. "Niet!" was het antwoord. "WEL" en zo gaat het dan nog even door.

Ook in de schriften stonden boodschappen gekrabbeld. "Saai hè?" of "Ga jij vanavond nog naar CBBA (films georganiseerd door Commissie Beheer Buitenschoolse Activiteiten)?" Nogmaals ging ik me afvragen wat of ik in de lessen ook nog wel eens lesstof meekreeg. Het moet wel, want ik ben uiteindelijk met redelijk goede cijfers geslaagd. Aan de andere kant komen veel dingen die ik in de schriften aangetekend zie staan me niet zo heel bekend meer voor. Selectief geheugen heb ik (echt waar. Soms vragen mijn klasgenoten zich vertwijfeld af: "Dat jij dat nog weet!!!" Ja, dat komt omdat ik dus niet meer weet hoe de klimaatindeling van Köppen in elkaar stak. Terwijl ik dat op school blijkbaar wel hoorde te weten, want het staat aangetekend in mijn aardrijkskundeschrift).

Maar er staan niet alleen maar geheime boodschappen in mijn schriften opgetekend. In de kantlijn is de lesstof ook gelardeerd met tekeningetjes. Sommige als studieobject om bijvoorbeeld de Jugendstilstijl (moest ik leren voor tekenen) onder de knie te krijgen. Iets wat hier in ieder geval nog niet gelukt is.

Geen nood, ik deed gewoon nog een poging. In ieder geval was ik genoeg tijd zoet met het tekenen van al dat haar.

Maar soms was het ook geïnspireerd door de lesstof. Zoals deze geweldige klederdrachten die ik tekende bij een aantal aantekeningen over bevolkingsoverschotten, -tekorten en -opbouwen van verschillende steden. Blijkbaar moest ik iets leren over Staphorst en raakte ik geïnspireerd door klederdrachten.

En in mijn geschiedenisschrift vond ik een (op dat moment) ludiek commentaar op het communisme van Mao.

Het bladeren in schriften vond ik leuk, maar één boek bleef mijn aandacht trekken. 'The Horn of Plenty'. Het was een boek dat gebruikt werd om gedichten en korte verhalen van Engelse grootheden als William Shakespeare, Roald Dahl en andere dichters en verhalenschrijvers te bespreken. Er stond erg groot 'NOOIT VERGETEN' op gekalkt. Ik moest denken aan de lerares Engels, mevrouw Van Es. Ze vond het zo belangrijk dat iedereen zijn 'Horn of Plenty' bij zich had, dat ze fel van leer trok als iemand het boek niet bij zich had. En dan gebeurde het wel eens dat iemand zo bang was voor een reprimande, dat hij of zij in de pauze snel naar huis fietste om het boek alsnog te halen. En wat gebeurde er toen ik het boek opensloeg en er wat in bladerde? Er dwarrelde een karikatuur van de lerares Engels uit. Van een moment dat ze iemand een standje gaf.

En meer karikaturen kwam ik in één van de schriftjes ook nog een keer tegen. Hij was van de leraar Aardrijkskunde, meneer Andel. Een bijzondere man, die al zijn leerlingen 'tuig!!!' noemde. Daarnaast had hij een heel arsenaal aan uitspraken die hij keer op keer herhaalde. Bijvoorbeeld: "Jij moet niet denken! Dat moet je aan paarden overlaten!" als iemand zei: "ik dacht dat we het eerste uur vrij hadden". Of (als iemand in de klas zat te eten): "ETEN DOE JE THUIS OF IN DE STAL!" Of (in het algemeen of als iemand zich misdroeg): "ik vind je best aardig. ACHTER DE HORIZON!" Soms voegde hij eraan toe: "Behalve als mijn tante eraan komt. Dan is er helemaal geen horizon meer!!" Toen vond ik het zwaar irritant. Nu eigenlijk best grappig. Net als zijn bijzonder flauwe afkortingen als: "GSM betekent: Geen Snoer Meer!!" of: "Ga zitten, LSM! Luie SodeMieter!" Maar de mooiste was nog wel de naam van de school. Hij had CLV (wat Christelijk Lyceum Veenendaal betekent) verbasterd tot "Cafetaria het Luie Varken". En dat zei hij geregeld tegen ons. Ik was het alweer vergeten, maar in mijn aardrijkskundeschrift stond het onverbiddelijk opgetekend.

En nu ik al mijn schriften en boeken doorblader en deze herinneringen weer in mijn hoofd naar boven komen, ben ik bang dat meneer Andel misschien wel meer gelijk heeft dan ik toen dacht.

Festivaldienst

2010-08-23T08:30:00.000-07:00

"Nu moeten we die kaarten voor Lowlands maar verkopen," grapte mijn schoonvader (65 jaar) toen we, op weg naar een orgelconcert in Noord-Duitsland (waarover later misschien meer) langs de borden voor de afslag Lowlands kwamen. "Hebben jullie kaarten voor Lówlands?" vroeg ik flabbergasted, te laat bedenkend dat het natuurlijk typisch een grap is die mijn schoonvader kon maken. "jullie kunnen ze ook aan mij geven hoor," voegde ik toe. Gegrinnik van de achterbank viel mij ten deel.

"Nou ja, maar beter ook," voegde ik stoer toe. "ik had toch niet gekund. Ik moet namelijk naar het Flevofestival." Daar hadden ze nog nooit van gehoord. "De christelijke versie van Lowlands." ze knikten met een glazige blik "Moet je daar wat doen dan?"vroegen ze. "Alleen een kerkdienst, maar ik ga er nog wel even kijken."

Want dat was waar. Hoewel JOP een groot aandeel had in de organisatie en invulling van Flevo, hoefde ik aanvankelijk niets te doen. Maar ja, omdat ik nu eenmaal een übervoorganger (althans, in ieder geval in kwantiteit, wat natuurlijk ook wel wat zegt in kwaliteit. Hoop ik) ben, zou ik samen met een collega een zogenaamde Levensparelviering doen. Festivaldiensten heb ik ook nog niet op mijn bijzondere vieringenlijstje staan. Wel campings, dus dit zou wel lukken dacht ik. Het is per slot van rekening ook iets met tenten.

Maar noodlottigheden vielen mij ten deel: de collega belde af en in de haast werd een andere collega bereid gevonden een ander over te nemen. En zo vertrok ik moederziel alleen (Jeroen moest thuis op een orgeladviseursopleiding ploeteren) naar Apeldoorn, waar het Flevofestival gehouden werd (iets dat ook niet iedereen begrijpt. "Apeldoorn? Wat is daar nou Flevo aan???" zegt je omgeving dan. Tsja, dat dateert nog vanuit de tijd dat Flevo wel ik Flevoland gehouden werd).

Flevo was een hele belevenis. Alleen het parkeren al. In een rij auto's draaiden we stapvoets de weilanden waar geparkeerd kon worden in. Van een afstand stonden schapen toe te kijken hoe wij onze plekken aangewezen kregen. Een woud van auto's liet ik achter toen ik de wandeling van een kwartier naar het festivalterrein begon. Ik hoopte dat ik hem nog terug kon vinden.

Op het festivalterrein heerste een gezellige drukte. Mensen liepen af en aan tussen alle tenten die er stonden. Er was een soort informatiemarkt, een heel leuk Wereldcirkus met dames die zeer mooi geschminckt een speurtocht aanboden langs de Millenniumdoelstellingen en er was inderdaad een tent met een heuse kerktoren. Dat was de Dorpskerk waar ik mijn dienst ging doen.

Een kwartier voor de dienst gingen mijn collega en ik alles klaarzetten. Meteen werd ik aangeschoten door tentleider, twee (!) doventolken en de jongen die gitaar speelde. Ze kenden niet alle liederen. Dat werd interessant. Gelukkig had ik daar al in voorzien en had ik liedboek (een echt liedboekwerkgroeplid zit nooit zonder) en Evangelische Liedbundel bij me. "Dit Ionalied kan ook gezongen worden op de melodie van 'ik zeg het allen dat hij leeft'. Dat is een lied dat in veel PKN kerken met Pasen gezongen wordt," zei ik. "Ja, ik zit nooit met Pasen in een PKN kerk," zei de jongen. "Nee, dat vermoedde ik al, maar ik denk de mensen in de dienst wel." zei ik op mijn beurt. "Komt er ook nog een pianist?" voegde ik toe. "Ja, maar die lag 5 minuten geleden nog te slapen. Iemand gaat erachter aan" zei de jongen. Inmiddels was het nog maar 7 minuten voordat de dienst zou gaan beginnen. Ik vertrouwde erop dat tijdens een festival als Flevo alles wel goed zou komen en ging verder met de voorbereidingen.

En inderdaad. De jongen die de keyboards kwam bespelen kwam inderdaad een paar minuten later opdagen, waarop ik hem de liedboeken onder zijn neus duwde en begon met de dienst. Die liep gelukkig, mede dankzij de collega gesmeerd.

Na de dienst liep ik nog een rondje over het terrein. De sfeer was goed en de activiteiten leuk. Toch ben ik vrij snel weggegaan. Ten eerste omdat de auto 's middags weer vrijgegeven moest worden omdat mijn schoonouders naar Schiphol gebracht moesten worden. En ten tweede omdat ik er toch niet helemaal in kon komen. Op een festival moet je toch een hele dag en het liefst ook een nacht aanwezig zijn.

Dus toen ik later die dag mijn zwager vertelde over Flevo en daarbij ook moest zeggen dat ik er maar kort geweest was, grapte hij: "je hebt even je neus laten zien en genetwerkt." En inderdaad. In die twee uurtjes heb ik inderdaad veel bekenden die toen op Flevo waren de hand geschud en gesproken.

Nog wat indrukken van Flevo.

Gaan voor de miljoen!

2010-08-17T11:55:00.001-07:00

De laatste tijd ben ik helemaal in de ban van... giraffen. Dat omdat ik mijn schetsboek heb gevonden van toen ik eindexamen VWO tekenen deed. Nee, dat is geen verband. Ik heb toen vanalles getekend, van drugsgebruikers tot en met inwoners van Tibet en van oude gebouwen tot en met moeders met kinderen. Maar toen ik dat schetsboek doorbladerde, bedacht ik me dat ik eigenlijk best goed was/ben in tekenen (ja, ik weet het, bescheidenheid siert de mens!) en dat ik het ook heel erg leuk vindt.

Het begon te kriebelen. Eigenlijk zou ik best wel weer eens een tekeningetje willen maken. Maar ik weet nooit precies wat ik moet tekenen. Wat dat betreft ben ik een klein kind. ("Wat kan ik doeoeoeoen...." "Weet ik veel, ga tekenen!" "Ja maar ik weet niet WAT ik moet tekenen...."). En ook nu wist ik niet precies wat ik ging tekenen.

En nee, een giraffe was ook niet bepaald wat het eerste in mijn hoofd opkwam. Dat kwam pas toen ik een blog van mijn vriend Hendrik-Jan las. Hij vertelde dat hij met zijn dochtertje van vijf naar de dierentuin was geweest, waar een giraffe leefde die ook Doris heette. Ze maakte bij thuiskomst een paar mooie tekeningen, waarop giraffe Doris prijkte. En een giraffe Inge (zo heet haar moeder). Want die bestaat ook. Had hij er eerst als trotse vader over geblogd, later werden de kunstwerken onderdeel van een veel groter project.

Een bezoeker van zijn blog wees hem namelijk op het project www.onemilliongiraffes.com Het is een weddenschap tussen twee vrienden in Noorwegen. Misschien na het drinken van de nodige eenheden alcohol, misschien ook niet. Ik zie de discussie al voor me:

Vriend 1: "Ach, tegenwoordig doe je alles via internet en kan je ook alles gedaan krijgen op internet".
Vriend 2: "Denk je dat echt? Ik denk dat helemaal niet! Als je een site maakt, hoeveel mensen lezen die site dan eigenlijk"
Vriend 1: "Nou, ik denk echt dat het mij zou lukken om binnen het jaar een miljoen afbeeldingen van giraffen zou kunnen verzamelen. Zonder reclame te maken. Alleen maar via mond-op-mondreclame op internet!"
Vriend 2: "Onzin. Dat gaat je nooit lukken"
Vriend 1: "Wacht maar af!"

Ik weet niet of het zo gegaan is, maar het zou kunnen. Ik stel me dan voor dat vriend 1, zijn naam is (neem ik aan, want zo ondertekent hij zijn mail) Ola (nee, ik heb ook geen zin in ijs nu) naar huis is gegaan en een enorm mooie site in elkaar geknutseld heeft. Ergens heeft hij de zwengel aan het project gegeven en toen is het gaan lopen. Met een simpel idee. Je kan een foto van een kunstwerk met een of meerdere giraffe(s) insturen. Er is echter één regel. Je moet hem zelf maken. Maakt niet uit hoe, maar je moet hem zelf gemaakt hebben. En een foto van een echte giraf in de dierentuin is niet geldig.

En blijkbaar werkte het, want van over de hele wereld worden giraffes ingestuurd. Giraffes van divers pluimage. Tekeningen van volwassenen en kinderen. Giraffenkoekjes (gemaakt door.. Doris en Inge), een vla-giraffe, wiskundebladen vol giraffes in bepaalde patronen, strips, illustraties, giraffes die uit draadjes bestaan, gehaakte en gebreide giraffes, giraffes gemaakt van tie-wraps... teveel om op te noemen.

Nu vragen jullie je misschien af: waarom in vredesnaam giraffes??? Omdat, volgens Ola, mensen altijd gaan lachen als ze giraffes zien of tekenen. En omdat het leuke dieren zijn. Of de inzenders dat ook hebben, weet ik niet. Wel weet ik dat er inmiddels al 978 203 giraffes zijn ingezonden en dat hij nog 136 dagen heeft om de overige giraffes te verzamelen.

En aangezien ik altijd wel in ben voor gekke dingen, zijn 5 van deze 978203 giraffes van mij. Ik ben ook maar aan de slag gegaan (eindelijk wat om te tekenen!) en heb zo een paar giraffes in elkaar geflanst. Je vindt ze hier.

En omdat ik dat stiekem best een beetje leuk vind, wil ik graag reclame voor Ola maken. Want dat mag. Nee, dat moet zelfs. Anders komt hij nooit aan de miljoen. Wie helpt hem aan de overige 21 797 giraffes? Stuur er ééntje in en ontvang een zeer dankbaar mailtje. Want hij is werkelijk blij met iedere giraffe en weet over iedere giraf een vriendelijk woord te zeggen. Zo ontving ik, na het inzenden van mijn bijdragen, ook een aantal mailtjes met daarin de teksten:

(bij de Warhol-achtige giraffes - nee, dit is geen kleurplaat, ik heb ze zelf getekend)
Thank you for your giraffes! They look festive! I'm now 4 giraffes closer to a million, all thanks to you. You, my friend, are a cool person!

Your giraffes are now out on the field playing around with the other 968 856 giraffes. Do you want to see how happy they are with their new friends? Just click here:
http://www.onemilliongiraffes.com/?id=65585

Remember that you can send in as many giraffes as you want, so please feel free to create some more! I need all the giraffes I can get my hands on.

And please don't forget to spread the word about this project. I will never get a million if you don't help me out a little... ;)

Giraffe hug from Ola!
http://www.onemilliongiraffes.com/

Dat èn een klein beetje onsterfelijke roem met je fantastische kunstwerk maakt je hele dag toch goed?

Manieren om een berg te beklimmen

2010-08-05T08:42:00.000-07:00

Het is altijd even wennen, als je net op wandelvakantie bent in het buitenland: het feit dat het niet zo plat is als in Nederland. Daar kwamen we dit jaar tijdens de Coast to Coast Way ook weer achter.

Het was de tweede dag en we liepen van Ennerdale Bridge naar Rosthwaite. De eerste mijlen waren langs een meer. Helemaal niet stijl en dus was klimmen niet nodig. Daarna liepen we geleidelijk omhoog langs een riviertje. Ook dat was behoorlijk 'easy going'. We hadden zelfs al een zodanig tempo dat we groepen die ver voor ons liepen begonnen in te halen en troffen bij de meest afgelegen jeugdherberg van het land: Black Sail.

En masse besloten we daar te lunchen. De kleine, bedompte ruimte van de kleinschalig opgezette jeugdherberg was volgepropt met verschillende nationaliteiten: Engelsen, Amerikanen en Australiërs. En wij.

De Australiërs hadden het hoogste woord. De route werd besproken en een aantal van hen gaf aan dat ze het wel gehad had voor vandaag. Ze hoopten niet te hoeven klimmen. Een van de Engelsen mengde zich in het gesprek. Er zou nog wel geklommen moeten worden. We moesten nog een pas over. "Als het maar niet zo erg is als Dent Hill," steunde er een. Dent Hill is een heuvel die we op de eerste dag beklommen hadden. Die heuvel was 300 meter hoog. De pas 600, en we waren nog maar op 200 meter hoogte. Jeroen en ik hielden onze mond en aten door.

Na de lunch vertrokken we in file naar Loft Beck. Langs dat stroompje moesten we omhoog, dat wisten we. Maar we waren ook gewaarschuwd dat je makkelijk kon fout lopen en volgden dus de Engelsen met GPS. Al snel kwamen we bij het punt waarop er geklommen moest worden. En daar bleek dat hoogteverschillen niet bij iedereen op dezelfde manier benaderd werden.

De Australiërs gingen voorop. Maar al snel beklommen zij luid klagend en steunend de heuvel. Om de tien stappen rusten zij en met hun laatste adem riepen ze keer op keer de zin: "I. Hate. This. Mountain!" Ze moesten eens weten hoeveel er nog zouden volgen....

Wij, de Nederlanders volgden hen op de voet en haalden hen soms zelfs in. Wij leden in stilte. Met rode koppen van de inspanning betraden we de berg. Hijgend, maar zodanig dat er geen woord meer konden uitbrengen, liepen we gestaag door. Vastbesloten om die top te halen, het liefst in een tempo waarmee we ook in het vlakke Nederland afstanden afleggen. Iets dat natuurlijk jammerlijk mislukte.

Achteraan liepen de Amerikanen met goedkope Wibra regenjasjes. Ze komen uit de woestijn en weten alles over zonnehoeden. Maar die zijn niet nodig in het bewolkte en regenachtige Engeland. Ze klagen achteraf en riepen dat ze nooit meer zo'n 'nasty' berg wilden beklimmen. Maar intussen wachten er nog een aantal toppen die erger zijn.

De Italianen zorgden voor het meeste oponthoud. Zij bleven op iedere splitsing staan, zich afvragend of dit de goede afslag was en waar ze in vredesnaam heen moesten. Al klimmend vroegen ze zichzelf zelfs af of dit wel de juiste berg was. Zelfs als iedereen achter hen liep.

En de Engelsen? Zij liepen in het midden en wisten wat ze konden verwachten. Ze liepen omhoog, en keken met een meewarige glimlach achterom naar al die ploeterende, zwetende, klagende en langzame wereldburgers die heg noch steg kennen in het Lake District.

De Australiërs op weg naar de top.

Bijrijdersleed

2010-07-23T15:58:00.000-07:00

"Zal ik rijden???" Nu ik eindelijk mijn rijbewijs heb, probeer ik iedere gelegenheid met beide handen aan te pakken om niet meer op de bijrijderstoel te hoeven zitten. Zogenaamd om 'ervaring op te doen', iets dat Jeroen soms nogal letterlijk neemt.

Zo zijn mijn eerste paar honderd meters altijd wat schokkerig omdat de koppeling van Jeroens auto vrij hoog opkomt en ik echt een gloeiende hekel heb aan afslaande motoren. Dan voel ik me zo'n kneus. En helaas is de motor al heel vaak afgeslagen, bij voorkeur in situaties dat bij het verkeerslicht de auto achter mij gezellig dicht op mijn bumper is gekropen in de hoop te kunnen lezen waar wij (jeroen) onze prachtige auto hebben gekocht en het wegdek ietwat hellend is.

Daarnaast wordt er naast me ook nog wel eens meegedacht. Gisteren reden we naar een vriendin en Jeroen haalde me van station Bodegraven op. "Zal ik rijden?" vroeg ik en Jeroen en ik ruilden van plaats. Na het opnieuw afstellen van spiegels en het naar voren schuiven van de stoel, reed ik weg. Bij het kruispunt sloeg ik rechtsaf en hoorde de zin "daar komt wel een brommer aan hè?". Ja, maar die had ik gezien en ik kon er makkelijk voor langs. Echt makkelijk. En even later klonk er: "Er is daar een rotonde hè?" ja, duh! Dat weet ik ook wel. Soms is het wel lastig om naast iemand met zoveel rijervaring te zitten die ook nog eens de eigenaar is van de automobiel waarin je op dat moment rijdt. Een automobiel die gekoesterd wordt.

Maar ergens snap ik het ook wel. Toen ik rijles had, was ik zo'n beetje de Meest Irritante Bijrijder Ooit. Bij iedere rotonde die in de derde versnelling genomen werd, zei ik: "rotondes moeten in zijn 2!" of: "Waarom geef je geen richting aan? Dat is heel irritant hoor! Die richtingaanwijzers zitten er niet voor niks! Het is je enige communicatiemiddel met de medeweggebruikers!" of: "heb je nou ook over je schouder gekeken?" Dit is zijn kans om me terug te pakken. Dus let ik er maar niet teveel op. En soms heeft hij ook wel gelijk. Een beetje.

Maar vandaag was het mijn kans om hem terug te pakken. Al die jaren dat ik bijrijder was, fungeerde ik als IrmaIrma. Jeroen is namelijk een fel tegenstander van alles dat onderweg handig is (mobiel, navigatiesysteem - behalve een wegenkaart of stratenboek) en liet mij de navigator zijn. Als we een stad binnenreden, zei hij altijd: "kijk jij even waar we heen moeten, ik weet het niet zo goed". Ik wist op dat moment dan weer helemaal niet waar we precies zaten. Mijn taak was dan om daar zo snel mogelijk achter te komen. Intussen riep Jeroen alle straatnamen, die hij op de bordjes die langsschoten had kunnen lezen, door de auto. Vaak kwamen we er wel. Tegenwoordig zorgde ik ervoor dat ik het stratenboek al opengeslagen op schoot had liggen en wist via welke uitvalsweg we de plaats binnen zouden komen. Of ik zocht het op in mijn mobiel.

Maar nu reed ik en we waren op weg naar een adres waar we nog nooit geweest waren in een plaats die we niet kenden. Toen ik de plaats naderde, zei ik al: "Je moet maar vast gaan kijken waar we zo heen moeten, want in de plaats zelf weet ik het niet zo goed". "Ja", zei Jeroen, maar maakte geen aanstalten om het boek te pakken. Pas toen we de plaats binnenreden, hengelde hij het boek uit de deur. "We zitten in de Molenstraat", zei ik hem behulpzaam. Dat had ik op een bordje zien staan. Jeroen was intussen verwoed aan het bladeren naar de juiste pagina, maat kon hem niet vinden. "Shit, verkeerde bladzijde", zei hij en hij keek op. En spotte het bordje met de juiste straatnaam. "Dat was het!" riep hij opgelucht. Gered. En zo kwamen we mooi op tijd bij het goede adres aan.

Of de JeroenJeroen handig is? Ach, laten we het zo zeggen: hij moet nog wat ervaring opdoen. En dat doe je door het gewoon vaak te doen. Dat is namelijk precies wat hij ook over mijn rijden zegt.

We did it again

2010-07-20T02:11:00.000-07:00

"Ik doe dit nooit meer!" hijgden we, toen we vorig jaar Nine Standards Rigg beklommen, ongeveer op de helft van de Coast to Coast Way, een 304 kilometer lang pad dat van St. Bees aan de westkust van Engeland naar Robin Hoods Bay aan de oostkust loopt. De paden waren tot dusver slecht geweest. Rotsige bergpaden in het Lake District, met steile hellingen. Modderige moeras-achtige (in Engeland noemt men dit peat bog) paden waarin je tot je knieën weg kan zakken in de Pennines. En heeeele lange klims de berg op die twee uur duren, zoals die naar Nine Standards Rigg, iets ten oosten van Kirkby Stephen. Het leek een krankzinnige tocht.

Maar hoe meer we naar het oosten gingen, hoe beter de paden werden en hoe plezieriger het wandelen. Het was een kick om na twaalf dagen weer de zee te zien en te kunnen zeggen dat je door heel Engeland had gewandeld. En daarbij was het landschap erg afwisselend.

Dus toen de omstandigheden het weer toelieten om een wandeling te gaan maken, begon het, vooral bij Jeroen, weer te kriebelen. Er moest weer een lange afstandswandeling gemaakt worden en wel in Engeland omdat het daar zo mooi wandelen is. Enkele paden passeerden de revue. Maar de keuze viel toch weer op de Coast to Coast. Je komt er veel mensen tegen, er gebeurt altijd wel wat en het landschap is mooi. Daarnaast hadden we soms slecht weer gehad en hoopten we nu op mooier weer. Daarnaast waren we meer ervaren en wisten we wat we konden verwachten.

Want de verwachtingen van deze wandelingen kunnen nog wel eens afwijken van de realiteit, zo hadden we gehoord en ervaren. We wisten wel dat het Lake District zwaar zou zijn, maar gingen toch een hoge alternatieve route doen vorig jaar. Een route waarvan zelfs de beroemde bergwandelaar Alfred Wainwright (die ook de Coast to Coast Way heeft gemaakt) had gezegd dat die voor 'supermen' was. Maar dat wisten wij Nederlanders die nog nooit hoger dan 400 m. waren geweest niet. We eindigden klimmend over rotsen om Haystags, Wainwrights favoriete berg, te bereiken en kwamen uitgeput bij het Bed and Breakfast aan. De rest van de vakantie hielden we ons netjes aan de route en we waren vastbesloten dat weer te doen.

Maar dat ook andere mensen zic vergissen in de zwaarte van de wandeling, bleek dit keer. Het is namelijk ambitieus om de wandeling in 12 dagen te lopen, zoals we vorig jaar deden. Daarom deden we hem dit keer in 13 dagen. Onderweg kwamen we echter een paar Schotse dames tegen die hem wel in 10 dagen dachten te lopen! Ze stonden niet in het boek aan het eindpunt, dus de vraag is of ze het gehaald hebben. En in het Bed and Breakfast kwamen we een Australisch meisje tegen. Ze had niet gezien dat de afstanden in mijlen waren en had de reis gepland alsof het 190 km was in plaats van mijlen. Iedere dag moest ze 25 mijl lopen. Dat komt neer op 40 kilometer...

Tot slot kwamen we een Italiaans echtpaar tegen. Zij hadden de Camino naar Santiago de Compostela gelopen, maar liepen stuk op de Coast to Coast vanwege de bewegwijzering. Ze dachten dat het allemaal wel aangegeven zou zijn. Terwijl de Coast to Coast Way eigenlijk a Coast to Coast Way heet en Wainwright niet wilde dat het een officieel pas zou zijn. De route is op veel
plaatsen (met name het Lake District) slecht aangegeven. Dus stonden ze bij iedere bocht stil om de weg weer te vragen en volgden ze andere wandelaars op de voet. Halverwege stopten ze eerder omdat ze de wandeling in 15 dagen deden. Dus werd onze running gag bij ieder moeilijk punt: "hoe zouden de Italianen dit vinden?"

Maat wij wisten het allemaal. Ervaren gingen we van start, horrorverhalen vertellend van peat bog en steile klimmen (vooral leuk bij Amerikanen) tot de afwezigheid van bordjes en lange saaie stukken.

Maar uiteindelijk was het nog steeds zwaar, ook voor hen die al een tweede keer liepen. En soms dreigden ook wij nog wel eens te verdwalen of er helemaal doorheen te zitten.

Maar het was de moeite meer dan waard. Het landschap was zo mooi dat we steeds weer nieuwe dingen ontdekten. We hebben zelfs nog ergens een hoge alternatieve route gedaan (maar niet Haystags). Het weer was een stuk beter (wel vaak bewolkt, maar dat is goed wandelweer. Gelukkig ook niet zo heet), helaas niet op het hoogste punt (net als vorig jaar).

En de kick om na dertien dagen de Noordzee te zien, je schoenen in het water te dopen (traditie) en de voldoening die je voelt als je met een biertje in Wainwrights bar zit, is nog net zo groot.

Of we het nog een keer doen? Nu zeggen we van niet. Er zijn genoeg andere mooie wandelingen die ons wachten en die we misschien nog willen doen. Maar wie weet. Als we het gastenboek dat alle wandelaars in Wainwrights bar tekenen, moeten geloven, dan blijft de Coast to Coast Way lonken.

Dus zeg nooit nooit.

========<0

2010-07-01T13:24:00.000-07:00

De WK koorts is al een paar weken aan de gang. En dat zullen we weten. De winkels liggen weer vol met allerlei oranje attributen, zoals Pletterpetten, Beessies, shirtjes en natuurlijk de beruchte Bavariajurkjes (best leuke jurkjes trouwens. Jammer dat wij geen Bavaria lusten)En het jongetje dat bij ons achter woont, had z'n radiootje weer tevoorschijn gehaald dt ding doet niets anders dan de hele dag 'olé, olé, olé, oleeee...' zingen. En er zijn vuvuzela's natuurlijk.

Ik had eerst (tijdens de aanloop naar het wk) geen idee wat dat nou weer was, een vuvuzela's. Een vriend van mij wel. Hij schreef er op ieder denkbaar medium over en verhaspelde de naam van vuvuzela naar vuvuzuela, vuvuzelala, vuvuezela enzovoorts. Ik had echt geen idee meer hoe je het schreef en doopte het ding in tot VU-toeter (studieafkomst verloochent zich niet!). Wel had ik het idee dat het ding oranje zou zijn, dat het met het WK te maken zou hebben en dat het lawaai zou maken. Even Youtuben gaf echter de uitkomst. Het was een toeter in allerlei soorten en maten. En sinds de vriend er ook een symbool voor had gemaakt om zo ook virtueel te kunnen toeteren, was het ding niet meer uit het dtraatbeeld weg te denken.

Het WK begon en 'onze jongens' traden aan tegen Denemarken. De vuvuzela's bleken meteen onhandig te zijn. Wij, de kijkers thuis, verbaasden zich al snel over een irritante zoem die je de hele wedstrijd hoorde. Was er een bijen-/wespen-/vliegenplaag in Zuid-Afrika? Zo klonk het in ieder geval wel. Maar nee, het was een teken van de overwinning en de nieuwe wereld, een 'eens als de vuvuzela's klinken, uit de hoogte, links en rechts'. Een koor van vuvuzela's begeleidden 'onze jongens' naar de moeizame overwinning.

Maar de vuvuzela's waren ook handig. Toen Van Persie tijdens de wedstrijd Nederland-Denemarken een buitenspel stond en het fluitsignaal negeerde, kon hij - volgens de liplezers van de NOS - zeggen dat hij het niet had gehoord door de vuvuzela's. Goeie. Net zo goed als dat de brug open staat en je daarom te laat bent.

In mijn omgeving vond ik de vuvuzela's maar irritant. Onze buurjongens hebben er een en het ding klinkt als een parende reuzenschildpad. Hoe ik dat weet? Omdat ik dat tafereel ooit eens gezien heb in de dierentuin in Dresden. Fascinerend. Maar goed. Terug naar de vuvuzela en de buurjongens. Misschien had hij de blaastechniek nog niet helemaal onder de knie.

Het WK geweld ging echter een beetje aan Jeroen voorbij. Ergens had hij wel begrepen dat er gevoetbald werd, maar was zelf niet voor de buis te krijgen. Dus zat ik alleen voor de buis, lekker rustig te kijken. Soms kwam Jeroen naar beneden en zei: 'zijn ze nog steeds aan het voetballen?' of 'nou, ze zijn wel in de weer met die bal!' of 'spelen ze nou allemaal met die bal?' of (de laatste aanwinst: hij keek de laatste paar minuten Nederland-Slowakije) 'hee, ze trappen de bal in het publiek. Moeten ze hem nu gaan zoeken?' Hij heeft dus niet echt verstand van voetbal en dat interesseert hem ook niet.

En van de vuvuzela's had hij ook nog nooit gehoord. Wel hoorde hij de toeter van de buren en vroeg zich dan af wat 'dat lelijke geluid' was. En dat terwijl zelfs in de orgelwereld de vuvuzela opgemerkt was om grappen (of gebruik) van te maken.

Maar ook die dingen zijn Jeroen totaal ontgaan. Tot afgelopen maandag. Toen zaten we even buiten koffie te drinken en was er iemand (in voorbereiding van Nederland-Slowakije) al enorm op de vuvuzela aan het blazen. En deze persoon had het wel onder de knie. De tonen schalden als bazuingeschal door de straat. Jeroen luisterde even en vroeg: 'zit er nou iemand op een trombone te spelen?'

Toen heb ik hem, met behulp van beeldmateriaal en Youtube, maar even uitgelegd wat dat nu weer was.

Toch geloof ik niet dat we nog moeite gaan doen om nog een exemplaar in huis te halen. Laat staan een heel register.

Dubbel horen en zien

2010-06-27T23:58:00.001-07:00

Op Utrecht Centraal zit al vrij lang een accordeonist. Als je bij de tunnel het station verlaat, kom je hem met zijn boodschappenkarretje (daarin zit waarschijnlijk de accordeon) tegen. Een groot repertoire heeft hij niet. Vaak hoor je en Frans deuntje of een ellenlange improvisatie op 'My Way', met alle mogelijke doorwerkingen en herhalingen.

Ik weet dat, omdat ik vorig jaar vaak met een collega meefietste. Ze kwam altijd een paar minuten later aan en dan wachtte ik altijd bij de fietsenstalling op haar. Onder het genot van de accordeonmuziek. Iets dat ik niet echt waarderen kan op de vroege ochtend. Ik houd al niet zo van accordeons, en als je dan ook nog steeds hetzelfde melodietje hoort, komt het op een gegeven moment je neus uit. Op een gegeven moment wilde ik zelfs geld bieden om hem weg te laten gaan, maar dat vond ik ook zo wat.

Toen op een gegeven moment de tunnel waar ik normaal Utrecht CS verlaat in onderhoud was, moesten we uitwijken naar een andere afspreekplek. Het werd de fietsenstalling bij de Jaarbeurs. Eindelijk dacht ik van de accordeonist verlost te zijn, maar niets was minder waar. Als je de roltrap bij de Jaarbeurs af kwam, liep je recht in de armen en tegen het boodschappenkarretje van... De accordeonist. Met weer dezelfde liedjes. Zucht.

Toen de tunnel weer open was, besloot de collega de fietsenstalling bij de Jaarbeurs te handhaven. En zo verliet ik beurtelings het station aan de Jaarbeurs- of de Sijpestijnzijde. En altijd kwam ik de accordeonist tegen. Hoe deed hij dat toch, vroeg ik me af. Kan die man ruiken waar ik het station verlaat en gaat hij mee totdat ik hem inderdaad ga betalen om weg te gaan? Of heeft ie een dubbelganger met ook nog eens hetzelfde repertoire? Dat zou wel erg toevallig zijn!

Toch was dat inderdaad het geval. Op een vrijdagmiddag werd in toen ik de tunnel in kwam fietsen verwelkomd met 2x zo harde accordeonmuziek. Hoe kwam dat? Het antwoord was simpel. Twee nagenoeg identieke mannetjes (vader en zoon?) op twee krukjes speelden op twee accordeons precies dezelfde muziek voor de haastende voorbijgangers.

Of het hen wat opleverde, weet ik niet. Maar het mysterie is opgelost.

Ik was benieuwd of ze de dinsdag erop weer allebei zouden zitten. Het was namelijk toch wel een apart gezicht. Maar nee, pa zat er weer alleen. De samenwerking was eenmalig. Of toch niet? Want de donderdag die volgde zat er niemand. Zaten ze nu samen aan de Jaarbeurszijde? Misschien wel.

En het gekke was... Die donderdag vond ik het haast ongezellig, zonder de accordeonist.

Zweverig

2010-06-09T01:38:00.000-07:00

Gister zat ik in de trein op weg naar huis. Twee meisjes deelden de vierzitter waar ik was neergestreken. Ze waren waarschijnlijk rond de twintig jaar oud. Het gesprek ging natuurlijk over de verkiezingen, aangezien dat het nieuws van de dag is. "Weet jij al wat je gaat stemmen?" vroeg de een. "Ja, waarschijnlijk dessestig", antwoordde de ander, waarbij ze de naam te snel uitsprak, alsof ze bang was dat de hele treincoupé haar erom zou veroordelen. "Wat?" vroeg de ander. "D66" was het antwoord. "Waarom?" wilde de eerste weten. "Omdat het een goede partij is". Daarmee nam de ander blijkbaar genoegen. "En jij?" wilde de D66 stemmer weten. "Ik denk CDA", zei ze. "Omdat ik een koekje heb gekregen van die partij. Kijk maar", en ze liet een wafel zien, verpakt in een doorzichtig papiertje, bedrukt met het groene logo. "Ik heb een koekje van Gerda gekregen en een folder. Echt waar. Van Gerda", zei ze. De ander was danig onder de indruk.

Dat was nog eens een redenering, vond ik. Je stemt op een partij omdat je een leuke gadget of lekkere wafel krijgt. Of omdat de partij je goed lijkt. Maar tegelijkertijd was ik ook jaloers, dat beide dames hun keuze al hadden kunnen maken.

Want ik weet nog helemaal niet wat ik nu moet stemmen. Oké, ik kan me laten leiden door wat Kieskompas of Stemwijzer je aanraadt (hoewel daar steeds wat anders uitkomt: van Groen Links tot Christenunie en van PvdA tot de Partij voor de Dieren - een troost, het is allemaal links dus daar ben ik consistent in). Of gewoon afgaan op alle lijsstrekkersdebatten of ik kan stemmen op iemand die ik ken. Maar dan nog steeds weet ik niet niet.

Want het Kieskompas of de Stemwijzer geven mij dertig vragen waarop ik dan een antwoord op moet geven. Sommige vragen leven niet bij mij. Sommige vragen vragen om een genuanceerder antwoord dan domweg 'ja' of 'nee' en bij sommige standpunten blijkt dat ook de partij waar ik volgens de stemwijzer mee zou verschillen net zo genuanceerd te denken over de standpunten als ik.

Ook de debatten kunnen me niet meer informatie geven. Natuurlijk, alle lijsttrekkers staan hun uiterste best te doen om hun standpunten te uiten, maar worden daarbij nog wel eens afgeleid door het afkammen van elkaar, de mate waarin zij het woord kunnen hebben in plaats van de ander (en dus door elkaar heen gaan roepen) en het omzeilen van irritante vragen van de debatsleiders. Wie het beste praat, wint het debat (ook zoiets onzinnigs: alsof het gaat om je debating skills en niet om je boodschap). En wie het beste praat, wint de prijs: het premierschap. En dat is jammer. Want op die manier heb ik de afgelopen jaren het land van links naar rechts en weer naar links zien zwabberen. En verwacht ik dat het nu weer een ruk naar rechts gaat maken. Alleen maar omdat de betreffende lijsttrekker het best het woord kan voeren.

En dat vind ik toch jammer. Want sinds ik kiesrecht heb, is ieder kabinet jammerlijk gevallen. En ook in deze verkiezingen heb ik geen vertrouwen. Wie er ook gaat winnen, het is nog maar de vraag of deze coalitie het uit zal zitten. Misschien moet ik er maar op gaan rekenen dat je om de twee,drie jaar naar de stembus moet gaan rennen om weer je stem te laten horen.

Wat dan te doen? Partijprogramma's lezen maar. Maar die zijn allemaal vuistdik, geschreven in zinnen die zelfs ik 3x moet lezen voordat ik ze begrijp (sorry heren en dames van de politiek!) en daar heb ik eigenlijk helemaal geen tijd voor. Wat ik eigenlijk wil, is dat ik ergens de belangrijkste punten kan lezen en eventueel kan vergelijken. Een beetje zoals Metro deed gister. Hoewel dat weer te summier was.

Ik weet het, ik ben een veeleisende kiezer. Maar aan de andere kant: het is hier wel iets belangrijks. En misschien klink ik wat zuur op dit moment, en is het ook allemaal niet zo zwart/wit zoals ik het hier neerschrijf, maar feit is dat ik tot nu toe nog nooit achtereenvolgens op dezelfde partij heb gestemd. En ben ik dus officieel een zwevende kiezer geworden. Een die niet weet wat ze wil en niet precies weet welke partij nu bij haar past.

Jammer. Want toen ik zestien jaar was en nog geen stemrecht had, keek ik aan de zijlijn toe en wist ik 100% zeker wat te stemmen. Ik vond het verschrikkelijk dat ik nog niet mocht stemmen en verbaasde me over de lage opkomstpercentages. Toen ik twintig was, ging ik vol spanning naar de stembus. Van tevoren had de staat mij nog een pakketje gestuurd waarin mij werd uitgelegd hoe het allemaal werkte, stemmen. Er zat een rood potloodje bij en in het boekje stonden een aantal vakjes met rondjes erin, met daarbij de tekst: 'hier kan je alvast oefenen. Probeer wel binnen de lijntjes te blijven!' Ik wist niet zeker of het ironisch was bedoeld of dat het pure ernst was (kom op zeg, ik ben twintig! Ik kan wel tussen de lijntjes kleuren! Op papier in ieder geval wel...). Uiteindelijk was de oefening met de vakjes niet nodig, want kon ik stemmen met een stemcomputer. En dat was een desillusie (na een halve minuut ben je klaar). Nu ben ik al zo vaak naar de stembus geweest, dat ik eigenlijk bijna stem-moe ben geworden.

Toch ben ik gaan stemmen. In mijn hoofd dwarrelden drie verschillende partijen waar ik op zou kunnen stemmen. Zou het iet-wiet-waait-is-eerlijk-weg worden? Of zou ik opeens in het stemhokje het licht gaan zien? Het stembiljet werd uitgereikt, ik liep naar het hokje met het rode potlood. Dit is het moment. Wat zou ik doen? De blauwe partij? De groene partij of toch die andere partij? Mijn potlood zweefde boven het papier. Ik nam een besluit, kleurde een vakje in, vouwde het biljet dicht en liep naar de bak waar het in moest. Ik had naar eer en geweten het ingevuld en mijn burgerplicht gedaan. Moge de beste partij winnen. Het biljet viel met een zachte plof op de bodem van de stembus.

Het was een kliko. Hoe toepasselijk.

Partir est mourir un peu

2010-06-08T09:24:00.001-07:00

De afgelopen weken heeft het Kantoor in het teken gestaan van verhuizen. Dit komt omdat we bij JOP een beetje uit onze voegen gingen barsten en we dus meer ruimte nodig hadden om alle collega's te kunnen herbergen. En aangezien men bij ons wel eens in de vier jaar intern gaat verhuizen, was het slechts een kwestie van wachten totdat wij weer aan de beurt zouden zijn.

En ja hoor, in het voorjaar kregen we ineens bericht dat we onze knusse maar toch ook krappe zolder zouden moeten verlaten om ergens anders weer verder te kunnen werken. We juichten, waren blij en gingen weer aan het werk. Niet wetende wat ons te wachten zou staan.

Want dat was een hele volksverhuizing! Er moest worden opgeruimd, uitgezocht en gestickerd. En dat was bij mijn eigen bureau al een hele klus. Want dat bureau had de afgelopen jaren al heel wat opmerkingen moeten incasseren.

"dat je daarin kan werken!" hoorde ik dan eens in de zoveel weken. Ik vond het echter wel gezellig en wist ook altijd alles te vinden. Maat langzaam maar zeker werd het ontmanteld.

Ik vond het niet te doen. Het bureau was me veel te leeg. Want waar anderen alleen maar kunnen werken met een clean desk, daar haal ik mijn creatieve hart op aan tutsels, frutsels en snuisterijen (heeeeel erg woord dat). Maar ja, uiteindelijk moest ik toch echt aan een superschoon bureau gaan werken. En zo geschiedde.

Intussen stroomde de gang voller en voller met allerlei dozen, hondjes met kratten (en dus waren ook de grappen over hondjes en dozen niet van de lucht!) en verplaatste iedereen zijn of haar bestickerde zooi naar de gang. En omdat er nog meer afdelingen gingen verhuizen, veranderde de ooit zo drukke gang in een spookgebouw. Met lege kamers en heel, heel veel dozen.

En toen was het afscheid daar. Na de laatste borrel in kamer 126 keerde ik met weemoed huiswaarts. Ik zou mijn werkplek toch wel gaan missen. Het wad tenslotte wel de plek waar ik voor het eerst ging werken.

Maandag stapte ik over de drempel van de nieuwe zolder. Die inderdaad groter was. Er zou nog wat geschilderd gaan worden (toen vonden we de grotere ruimte ineens niet meer zo leuk!) en dinsdag zouden we ons installeren. En de afgelopen 2 dagen hing er inderdaad zo'n gezellige verhuissfeer.

Inmiddels zijn we alweer wat geïnstalleerd. In plaats van een hoop plaatjes en citaten kijk ik nu tegen een echte collega aan, wat ook erg leuk is. Elk nadeel hep....

En of de zolder leuker, mooier, beter, groter is? Kijk en oordeel zelf...
Oud:

En nieuw:

PS: blijft er nog een mysterie over. Van wie is nou de computer? ;-)

Goedkoop is duurkoop

2010-06-06T09:51:00.001-07:00

Jeroen en ik houden wel van een wandelingetje. Of meer. We hebben er zelfs al meerdere vakanties aan opgeofferd. In 2001 liepen we in 4 weken met volledige backpacks en tentje het Pieterpad, in 2006 de Cleveland Way in Yorkshire, in 2007 het Heuvelrugpad, in 2008 de West Highland Way (Schotland) en in 2009 de Coast to Coast Way (dwars door Engeland van het Lake District naar Yorkshire).

Niet verwonderlijk dat onze eerste aankoop samen twee paar wandelschoenen (niet allebei hetzelfde paar. Als we iets burgerlijk vinden is het wel dat je als stel dezelfde wandelschoenen, regenjassen, fietsen of iets dergelijks hebt. Hmmm... Ik bedenk me opeens dat we dus wel allebei dezelfde regenponcho's hebben. Van de ANWB. Oei. Snel weggooien, dat ding) was. En die schoenen hebben het lang volgehouden. Waarschijnlijk heb ik er meer dan 1000 kilometer op gelopen. Langer, want ik heb nu de dagwandelingen niet meegeteld.

Maar aan het einde van de Coast to Coast Way hadden mijn wandelschoenen echt de geest gegeven. Dat bleek wel toen ze tijdens het traditionele voeten in de Noordzee dopen. Toen stroomden de schoenen vol en niet omdat ik te ver de zee in gelopen was. Dus toen we een paar maanden geleden hadden besloten dat ik een paar nieuwe schoenen nodig had.

Nu had ik wel een paar Meindls gekocht, maar die waren niet waterdicht, bleek bij het eerste rondje door een Nederlandse regenbui. Dus moest ik weer op
Schoenenjacht. Iets dat ik in principe geen probleem vind (Jeroen wel: "Je hebt al zoveel schoenen!!" overigens: ze passen nog in een IKEA schoenenkastje...).

Maar Jeroen tekende meteen bezwaar aan. "je hebt toch al wandelschoenen?" zei hij. "Zo zonde om er nu nog een paar te kopen". Daar zat wel wat in. Maar ja, als je in Engeland gaat wandelen, zou het wel fijn zijn als je waterdichte schoenen zou kunnen hebben. "Kan je anders niet iets van Marktplaats kopen?" vroeg hij.

Nu ben ik wat huiverig met spullen van Marktplaats. Ik heb er heel wat miskopen vandaan (waaronder een printer), maar ook wat goede spullen (onder andere 2 tassen). Je moet dus goed weten wat je koopt en veel foto's zien. Maar aangezien Jeroen wel een paar fonkelnieuwe wandelschoenen (door omstandigheden - ziekte - konden ze niet gebruikt worden) via Marktplaats had aangekocht, besloot ik de gok te wagen.

En na enig zoeken vond ik een paar wandelschoenen. Zelfde type wat ik had (Lowa) en nog redelijk nieuw. De vrouw met wie ik mailde had ze 5 keer aangehad met naar de ijssalon te lopen. Dus ik deed een bod en een week later was op Utrecht CS de overdracht. Ze zagen er gloednieuw uit en pasten precies. En kostten maar 50 Euro!

De doos heeft lang in de kamer gestaan. Steeds weer nam Jeroen als we gingen wandelen de meindls mee. Totdat we naar Frankrijk gingen. Toen kon ik nog net op tijd de dozen omruilen. Ik moest de schoenen immers nog wel inlopen voordat we naar Engeland gingen!

En gelukkig maar dat ik het gedaan heb. Want op een zonnige zondagmiddag gingen we in Frankrijk een rondje lopen. De schoenen kraakten wat, maar dat was nieuwigheid. Dacht ik. Want toen we na 4 kilometer gingen zitten, zag ik allemaal scheuren in de zolen. He, die zaten er toch niet?? Dacht ik nog. Nog een kilometer en de zolen begonnen los te laten bij de neuzen. Vreemd, voor bijna nieuwe schoenen. Toen bij de achtste kilometer de zool helemaal los liet, liep ik scheef. Wel viel de kleurstelling me op. Paars. Met blauw. Typisch uit de jaren negentig. Zouden de schoenen soms tien jaar oud zijn, maar niet vaak op gelopen? Toen vlak voor de finish de tweede zool ook losliet, wist ik het zeker. De schoenen waren niet meer te redden. En ik zou zeker toch een nieuw paar schoenen moeten kopen.

Laat ik dat nou helemaal niet erg vinden... Zeker niet omdat ik een schadevergoeding van degene heb gekregen die mij naar Marktplaats verwezen had. Dus.... Wandelschoenenwinkel, here I come!

En het kapotte paar? Dat was rijp voor de vuilnisbak. En daar liggen ze dan ook.

De weg (on)veilig maken...

2010-05-31T07:31:00.000-07:00

"Weet je, het lijkt me tóch wel gek, zo zonder jou naast me in de auto zitten", zei ik tegen mijn rij-instructrice, vlak voordat we naar het CBR reden om daar voor de derde keer een rondje te gaan rijden met een van mijn CBR-vrienden naast mij. "Wie moet me dan nog zeggen dat ik over mijn schouder moet kijken als ik de bocht om ga?"

"Ach", zei mijn instructrice, "Dat went zo. Je moet maar gewoon veel rijden en het liefst alleen. Dat is echt belangrijk. Zorg dat je alleen rijdt". Hmm.. ik zag het nog niet gebeuren, dat Jeroen mij gelijk alleen in zijn dierbare bolide zou laten rijden. Maar ja, dacht ik. Ik moet eerst nog maar eens zien te slagen, en daarna nog eens mijn rijbewijs gaan aanvragen, wat natuurlijk ook weer honderd jaar gaat duren.

Maar tot mijn grote verrassing en blijdschap slaagde ik die keer. Helaas kon ik niet meer dezelfde dag mijn rijbewijs aanvragen (het CBR doet er blijkbaar 24 uur over om je gegevens naar de Burgerlijke Stand te sturen, zelfs nog in dit tijdperk met de digitale snelweg enzo. nee, dat was vroeger volgens mij heeeel anders! Toen kon men nog gewoon met een getuigschrift van het CBR naar het gemeentehuis en daar een 'klaar terwijl u wacht'-roze papiertje krijgen!). De volgende dag vertrokken we op vakantie richting Frankrijk. En zat ik weer als bijrijder kaart te lezen. Want hoe aanlokkelijk die stille Franse weggetjes waren, ik wilde onder geen beding rijden. De auto zou immers niet verzekerd zijn als ik mijn rijbewijs niet kon overleggen bij een eventuele aanhouding (overigens wemelde het ook van de gendarmes op de weg!).

Dus toog ik de woensdag na mijn vakantie maar naar het gemeentehuis. Eerst een mooie pasfoto laten maken (zo crimineel heb ik nog nooit op de foto gestaan!), vervolgens een half uur wachten totdat mijn nummer aan de beurt was. "Wanneer is dat rijbewijs dan klaar?" vroeg ik aan de baliejuffrouw. "Volgende week woensdag". Dat vond ik veel te laat. "Doe dan maar de spoedprocedure", zei ik. "Dat is wel twee keer zo duur!" sprak de vrouw ontzet. "Maakt me niet uit! Ik ben nu toch al failliet vanwege dat rijbewijs, dus die extra 30 Euro kunnen er dan ook nog wel bij!" sprak ik. En zo werd er weer een nieuw formulier uitgeprint en vertrok ik met een afhaalbewijs voor de volgende dag.

En inderdaad, een dag later lag er een fonkelnieuw roze pasje op mij te wachten. Maar rijden ging nog niet. Jeroen moest weg en ik moest precies de andere kant op. En aangezien mijn eindbestemming (een bruiloft in Leiden) een stuk OV-fähiger was dan Jeroens bestemming (het Gregoriaanse Festial in Ravestijn), kreeg hij heel eerlijk de auto.

De volgende dag toog ik weer met het Openbaar Vervoer naar Leiden. Ik moest er voorgaan, terwijl Jeroen moest spelen in Zwammerdam. 's Middags zaten we in een restaurant omdat mijn schoonouders hun 40jarig huwelijk vierden met een brunch. En nog voor ik een wijntje kon bestellen, zei Jeroen ineens: "Jij rijdt terug. Gebeurt er wat geks, dan kan ik ingrijpen". "En bedankt!!" riep ik uit. Maar het bleek over knopjes te gaan. Misschien gebeurde er iets geks met knopjes en dan kon Jeroen nog tekst en uitleg geven. Ergens vond ik het heel stoer om te kunnen roepen: "nee, voor mij geen wijn! IK moet nog rijden!!". Maar aan de andere kant vond ik het ook wel weer griezelig. Straks moest ik voor het oog van de hele familie Pijpers wegrijden!

Uiteindelijk gingen we eerder weg en heeft niemand ons zien vertrekken. De eerste kilometers gingen onwenning, maar het afslaan van de motor omdat ik aan een bezineauto moest wennen, bleef uit. Wel zat er meteen een dikke BMW op mijn bumper en maakte ik een foutje bij een afslag van een rotonde (Jeroen: "Waar ga je nu heen?" Ik: "Oh shit, hier moet ik niet naartoe! Ik rijd nog wel een rondje..." en schudde zo de BMW van me af die asociaal naar me getoeterd had). Verder ging het. Op de brug sloeg toch de motor af, maar dat loste ik makkelijk op. Het rijden ging steeds vlotter. Totdat ik bij een rotonde kwam. Ik dacht dat iemand eraf ging, en reed de rotonde op. En kwam erachter dat diegene toch niet afgeslagen had, maar vlak achter me zat. "Ja, dat kan dus eigenlijk niet he!" hoorde ik naast me. "Sorry...." riep ik achteloos om vervolgens zonder brokken de volgende rotonde te nemen.

Vandaag kroop ik voor het eerst alleen achter het stuur. En dat ging een stuk relaxter. Alsof ik altijd al had gereden en altijd al in die auto! De rit ging naar de schoonouders en later naar de Kwik-fit, omdat Jeroen dacht dat er iets met de uitlaat was.

En die Kwik-fit was ook weer een hele belevenis. Met mijn meest hulpeloze blondemeisjesblik op mijn gezicht liep ik naar binnen. "De uitlaat klinkt een beetje gek! En ik dacht: ik neem maar het zekere voor het onzekere!" zei ik, terwijl ik geïmponeerd naar alle onderhoudsmannetjes in overall die met enorme banden liepen te slepen keek (niet omdat ze nu zo knap en robuust waren, maar juist omdat ik me erover verbaasde dat van die ielige mannetjes zulke grote banden konden rondslepen). En naar het enorme rek vol uitlaten, iets waarvan ik dacht dat dit mijn voorland zou zijn (nieuwe uitlaat). Het mannetje reed de auto op de brug, klopte wat op de uitlaat en zei: "nou, volgens mij is hij prima! Wanneer maakte hij dan een gek geluid?" En ik kreeg het niet over mijn hart te zeggen: "Geen idee. Dit is de eerste keer dat ik in het ding rijd".

Dus zei ik schaapachtig: "nee, nou hoor ik het ook niet meer. Bedankt he!" en droop - met weer een nieuw iemand op mijn bumper gekleefd - af naar huis. Met de eerste veilige kilometers op mijn eigen teller.

Wat doe je nu eigenlijk?

2010-05-29T02:08:00.000-07:00

Laatst was ik met Jeroen bij iemand op bezoek. Jeroen vertelde kort wat hij deed. De man vond het boeiend en wendde zich na een minuut of tien naar mij. Tenminste dat dacht ik. Want uit zijn mond kwamen de welluidende woorden: 'En het vrouwtje studeert nog??'

Allereerst. HET VROUWTJE??????? Kom op zeg, we zitten toch niet meer in de jaren 50? Dus ik zei ijzig: 'de naam is Irma, en nee, ik ben al 3 jaar afgestudeerd'. Het is wekelijk niet te geloven. Als ik al niet te horen krijg wanneer ik nu afstudeer (voor de goede orde: ik ben in 2007 afgestudeerd, maar ik krijg echt nog steeds - OOK van bekenden - de vraag wanneer ik nu eindelijk de universiteit zal verlaten), dan verkeert men nog steeds in verwarring over mijn bezigheden. Nu zijn die inderdaad nogal legio en is het misschien wel verwarrend dat ik 3 jaar na de studie nog steeds niet in een gemeente sta. Maar ik heb een heel andere en ook leuke baan! Met nog heel veeel leuke andere dingen ernaast!

Wat doe ik dan eigenlijk? Dat moest ik me ook weer eens gaan bedenken toen ik voor mijn nieuwste klusje, een (vrijwillige) functie als redactielid voor een blad voor eredienst en kerkmuziek, gevraagd werd een klein CV'tje aan te leveren voor op de website. In een paar zinnen moest ik dan kort beschrijven wie ik was en wat ik zoal deed in het dagelijks leven.

Tsja, wat moest ik daar nu weer voor invullen? Misschien een beetje zoals het CV van musici wat op verschillende programma's (bij een klassiek concert) te zien is. 'XX heeft gestudeerd aan dat en dat conservatorium, met als hoofdvak dit en bijvak dit en bij die en die docenten. Nu werkt zij/hij als zelfstandig sopraan/alt/tenor/bas aan verschillende producties, waaronder dat, dat en dat. Ook werkte hij/zij met verschillende dirigenten, zoals die en die. Tevens volgde zij enkele masterclasses in binnen- en buitenland, bij hem, haar, haar en hem. Ook geeft XX concerten in binnen- en buitenland, waaronder daar, daar, hier en daar. Binnenkort zal ook zijn/haar eerste CD uitkomen, die verkrijgbaar is bij dit en dat label".

Tot voor kort was het vaak hetzelfde korte riedeltje. Een korte opsomming van:
- studieplaats, docent (want zijn/haar roem straalt ook weer op jou af en tevens weten ze een beetje wat van je techniek, muzikale voorkeur en dergelijke) en of je met onderscheiding bent afgestudeerd
- wat je nu doet (concerten, lesgeven, nevenfuncties en dergelijke)

Maar tegenwoordig worden de tekstjes steeds uitgebreider en langer. Zo langzamerhand komen steeds meer 'bijzondere dingen' erbij, zoals:
- of je masterclasses hebt gevolgd (liefst in binnen-en buitenland)
- wat voor soort muziek je leuk vindt
- wat de voorbije en komende projecten zijn (geweest)
- waar je hebt geconcerteerd
- waar je van plan bent te concerteren
- bij welke dirigenten je hebt gewerkt
- et cetera.
Zelfs de meest kleine dingen worden genoemd. "XX heeft ook tijdens het EK in 2008 het Argentijnse volkslied ten gehore gebracht" bijvoorbeeld. En ook de muzikale voorkeur kan soms vermakelijk zijn: "Y heeft veel ervaring en affiniteit met de muziek uit de late barok of vroege Romantiek, waaronder de zonen van Bach en Mozart. Hoewel iedere muzieksoort een kans krijgt als het een muzikale uitdaging in zich heeft". Serieus, beide zinsneden heb ik onlangs zien staan op een programma! Het klonk bijna wanhopig: 'ik had een vriendje bij de voetbalbond en hij vroeg mij het Argentijnse volkslied te zingen'. Of: 'ik zing het liefst Barok/Romantische muziek, maar momenteel heb ik weinig werk, dus alsjeblieft, mail me gewoon als je een sopraan/alt/tenor/bas zoekt!!!' Ik zeg altijd maar zo: hoe langer je CV, hoe minder je eigenlijk te melden hebt.

Hoewel al die CV's vermakelijk, zijn wist ik eigenlijk nog steeds niet precies hoe ik mijn CV dan moest vormgeven. Als het echt zo uitgebreid moet, dan kan ik ook nog wel even los:

"Drs. I.M. Pijpers-Hoogendoorn heeft theologie gestudeerd aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, met als hoofdvak liturgiek bij Prof. Dr. Marcel Barnard. Voor die opleiding schreef ze een scriptie over de personalisering van trouwdiensten. Thans werkt zij als theologe bij JOP, de Jeugdorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland. Daarnaast gaat zij voor in kerken in binnen- en buitenland, bijvoorbeeld Frankrijk. Als freelancer heeft zij zich weten te verbinden aan diverse theologische tijdschriften als Kind op Zondag, De Eerste Dag, Interpretatie en FIER. Tevens is ze redactielid van het blad Eredienstvaardig en neemt zij zitting in werkgroep 5 (kinder- tiener- en jongerenliederen) van het nieuwe liedboek (Liedboek. Zingen en bidden in huis en kerk) dat in 2012 uit zal komen.
Naast haar studie volgde zij dwarsfluitlessen aan de muziekschool in Veenendaal bij Christianne van Gelder en privézanglessen bij Elly Kranenveld, waar zij in het bijzonder interesse ontwikkelde voor de muziek uit de renaissance en moderne Nederlandse componisten als Andriessen en Strategier. Samen met haar man Jeroen heeft zij opgetreden in binnen- en buitenland.
Omdat Irma Pijpers nog tijd over heeft, is zij ook zakelijk leider van het Vocaal Theologen Ensemble, een koor met theologen van divers pluimage, dat zich ten doel stelt de kennis van kerkmuziek onder theologen te vergroten. Daarnaast is zij enthousiast lid van de Leidse Cantorij, het koor van de Leidse Binnenstadsgemeente. Irma Pijpers is beroepen tot predikant in algemene dienst (voor haar werk bij JOP) en heeft dit beroep aangenomen. Binnenkort zal zij bevestigd worden".

Okeeeee.... dat is een veel te lange lap tekst en dat ging hem echt niet worden. Bovendien staat daar natuurlijk veel te veel irrelevante informatie. En dus werd na enig knippen en plakken dit het resultaat:

Drs. I.M. Pijpers-Hoogendoorn (Irma, 1982) studeerde theologie aan de Vrije Universiteit te Amsterdam met als specialisatie liturgiek. Ze is werkzaam als projectmedewerker bij JOP, de Jeugdorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland. Daarnaast gaat zij geregeld voor in kerkdiensten. Ze schrijft als freelancer voor verschillende tijdschriften, zoals De Eerste Dag en Kind op Zondag en is zij betrokken bij de werkgroep 'kinder-, tiener- en jongerenliederen van Liedboek, Zingen en bidden in huis en kerk. Tevens zingt zij in diverse koren, waaronder het Vocaal Theologen Ensemble, dat zich als doel stelt de kennis van kerkmuziek onder theologiestudenten te vergroten.

Nog steeds te lang naar mijn mening, maar kort genoeg om op de website te publiceren. En nou ja, zo weet iedereen meteen wat ik doe zonder meteen op mijn LinkedInprofiel te gaan kijken. Toch?

Rijden, rijden, rijden in een wagentje...

2010-05-20T02:56:00.000-07:00

Want dat mag ik eindelijk doen! Ongeveer 2 uur geleden zat ik voor de derde (ja ja, een goede theoloog rijdt voor de Vader, de Zoon en de Heilige Geest natuurlijk) in de auto met één van mijn vrienden van het Centraal Bureau Rijvaardigheid (CBR voor intimi) om weer eens mijn kunsten te laten zien. Kunsten waar ik - na twee keer overtuigend zakken - toch wat minder vertrouwen in had.

En dat terwijl de Tussentijdse Toets heel erg goed ging! Vorig jaar november liep ik voor het eerst het nogal provisorisch aandoende (met de gezellige sportkantine, alias café-restaurant 'Smaragd', waar ik met andere zwetende kandidaten smerige koffie had gedronken) zaaltje in en stuitte op mijn eerste ontmoeting met een examinator. "De naam is Hazes", sprak deze man. Het kostte me moeite om mijn lachen in te houden, zeker omdat de zenuwen door mijn keel gierden. Want zijn voorletter was ook nog eens A. Dat had ik weer. "Familie van...?" vroeg ik. Niet tot zijn plezier (zou hij het vaker gehoord hebben?), want hij reageerde vrij kortaf. Gelukkig reed ik vrij redelijk (ondanks het feit dat het spits was en er 5 miljoen fietsers overal om mijn oren vlogen) en haalde ik mijn vrijstelling voor de bijzondere verrichtingen.

Daarom was ik de eerste keer vrij relaxed. Een aardige mevrouw examineerde mij, maar moest toch echt remmen toen ik bij de voetgangersoversteekplaats (want zo'n ding mag je ECHT GEEN zebrapad noemen van het theorieboek, daarover later meer) niet naar links had gekeken en daar wel iemand wilde oversteken. Iemand die nog wel slecht ter been was. Helaas, gezakt.

Nou ja, dacht ik. Dat maakt niet uit. Niemand haalt het in één keer, ook al stond het wel op het dak van mijn lesauto (www.kontrastverkeersopleidingen.nl goede rijschool trouwens, erg gezellige instructeurs m/v - tot zover de reclame). Dus vol goede moed, vond ik mezelf enkele maanden later (alles schoof wat door vanwege de koude, besneeuwde en te gladde winter) weer in de lesauto met een vrolijke Frans als examinator. Helaas werd ik aangestoken en meegesleept door zijn enthousiasme en reed ik iets te... ehm... enthousiast. En volgens hem dus te hard. Gezakt dus.

En zo leek het toch wel een gebed zonder end te worden. Zeker toen ik de volgende les alles weer gewoon deed zoals het hoorde. Hoe frustrerend is dat! En zo volgden er weer wat goede lessen met mooie ritten (zoals mijn instructrice steeds zo welluidend in mijn leskaart schreef).

Maar hoe dichter de examendatum naderde, hoe slechter ik weer ging rijden. En zo had ik mezelf gister bijna in de prak gereden toen ik invoegde op de A44 (ja, als er iemand ZÓ lang in je dode hoek blijft zitten en niet inhaalt of uitwijkt - zoals ik wèl geleerd had) èn (zowel gister als vandaag) weer twee ingrepen bij rotondes (ik dacht dat ik er nog wel even voor kon). En als de mensen teveel borden langs de weg zetten, dan kan het toch best zijn dat ik er eentje mis, toch? En langzamerhand begon ik steeds minder vertrouwen in mijn eigen rijkunsten te krijgen.

Maar het examen verliep redelijk gladjes. Ik had dezelfde vrolijke Frans, die een geanimeerd gesprek met de instructrice aanknoopte. En in die tussentijd reed ik mijn rondje Wassenaar (gelukkig maar, want de vorige twee keren was het Oegstgeest en dat was geen succes. Dus in tegenstelling tot Jan Wolkers wilde ik NIET terug naar Oegstgeest). Het was een redelijke rit. Zo liet ik bijna iemand van rechts voorgaan terwijl ik degene was die op de voorrangsweg reed. Maar hij was redelijk genoeg voor mijn rijbewijs!

En dus heb ik eindelijk het felbegeerde pasje in mijn bezit. Nou ja, bijna. Want omdat het nu een pasje is, moet ik er een week op wachten. En mag ik dan ook pas zelf achter het stuur. Nou ja. Na dit gebed waarbij het einde soms wat zoek leek, kan dit weekje er ook nog wel bij.

Trouwens, dan kan ik mooi nog even naar de kapper om mijn haar in ieder geval goed op de foto te krijgen (want met de huidige richtlijnen van tegenwoordig, lukt dat met mijn gezicht toch niet)..

De dominee komt voorbij

2010-05-10T04:50:00.000-07:00

'Wanneer studeer je af?' is de vraag die ik op zondagmorgen in veel consistoriekamers (of tijdens feestjes van mensen die geen idee hebben wat ik aan het doen ben, maar wel weten dat ik niet in een kerkelijke gemeente aan het werk ben) naar mijn hoofd krijg. Als ik dan vertel dat ik al bijna twee jaar afgestudeerd ben, is de volgende vraag dan meestal: 'maar je bent nog niet beroepen?'

Inderdaad. Ik had nog geen beroep gekregen. En dit komt niet omdat ik niet nog mijn predikantsopleiding moest gaan doen of omdat ik mijn kerkelijke examen nog niet had gedaan. Dat komt omdat ik had aangegeven voorlopig geen beroep in overweging te nemen.

Als ik dat echter erbij zeg, oogst ik vaak onbegrip onder de mensen. 'Waarom wil je geen beroep in overweging nemen???' is dan de vraag. 'Wil je geen dominee worden?' Of de vraag: 'wil je dan niets met je studie gaan doen?'

Niets met mijn studie doen? Natúúrlijk wil ik iets met mijn studie gaan doen! En dat doe ik ook! Ik heb namelijk een ontzettend leuke baan. Bij JOP, de Jeugdorganisatie van de Protestantse Kerk. Alweer bijna 2 1/2 jaar mag ik daar leuke artikelen schrijven voor mensen die met kinderen en jongeren werken in JOP COACH magazine, ontwikkel ik leuke clubmethodes voor kinderen en lever ik mijn bijdragen aan kerst- en paasmateriaal waarmee kinderen thuis met hun ouders aan de slag kunnen. Het werk doet aanspraak op mijn creativiteit, mijn liefde voor schrijven en mijn teamgeest. Want ik heb ontzettend leuke collega's. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat ik in deze hoedanigheid ook aan de opbouw van de kerk werk. Maar dan op landelijk niveau.

Daarnaast lever ik op zondagen vaak mijn bijdrage aan verschillende (vacante) plaatselijke gemeenten omdat ik daar voorga in de eredienst. Ook iets wat ik graag en met veel plezier doe. En waarom zou dat alleen in een vaste gemeente kunnen? Juist het werken als 'loslopend wild' vind ik leuk. Je komt nog eens ergens (van Kamperland tot Sneek en van Veenendaal tot Leiden), leert verschillende gemeenten kennen en maakt kennis met verschillende manieren van vieren. Die diversiteit is minstens zo inspirerend als het werken in één gemeente.

Begrijp me niet verkeerd. Ik wil op den duur best in een gemeente 'settelen'. Maar nu wil ik nog rondreizen, overal en nergens voorgaan en creatief zijn op kantoor. En ik wil dominee worden.

En dat kan nu. Want afgelopen vrijdag ben ik door de Generale Synode beroepen als predikant in algemene dienst. En daar ben ik heel erg blij mee. Ten eerste ben ik daar blij mee omdat ik dan mijn werkzaamheden in de kerk (landelijk en plaatselijk) kan doen als ambtsdrager. Ik mag nu meer: dopen, het Avondmaal bedienen en de zegen geven. Ik weet zeker dat het ambt mijn werk voor mezelf een meerwaarde zal geven.

Daarnaast ben ik blij met dit beroep omdat de Synode (naar mijn mening) hiermee laat zien dat mijn werk voor de landelijke kerk net zo belangrijk kan zijn voor de opbouw van Gods gemeente hier op aarde als het werk in de plaatselijke gemeente. Mijn baan is niet meer een 'tussenbaantje' (zoals velen het in mijn beleving toch interpreteerden) op weg naar het predikantschap, maar net zo opbouwend en belangrijk als het werk dat veel predikanten in plaatselijke gemeenten doen. Alleen dan met een andere invulling.

Ik hoef daarom vast niet meer te melden dat ik het beroep heb aangenomen. Vanaf nu zal ik precies hetzelfde werk bij precies dezelfde werkgever blijven doen. Maar dan als dominee. Wanneer, waar, door wie en hoe ik bevestigd zal worden, zijn vragen die mij nu gaan bezighouden en waar ik nog niet uit ben. Maar dat zal ongetwijfeld snel bekend worden en goed komen.

Zo. En dan nu eerst toga-shoppen (oh nee, mijn preek voor Hemelvaart moet nog af! Dan stellen we het toga-shoppen wel even uit tot na het Hemelvaartsweekend).

Alles wat je over orgelpubliek wilt weten (of niet)

2010-05-03T10:26:00.000-07:00

Ja, laat ik er maar eens voor uitkomen: ik ga wel eens naar een orgelconcert. Logisch, als je man organist is. Maar laat ik er dan nog maar wat aan toevoegen: ik vind het ook nog leuk. En dat is natuurlijk een enorme outcast, wat je hier leest. Want een jonge meid van 28 die een orgelconcert leuk vindt? Dat is natuurlijk toch wel een beetje vreemd.

Hoezo vreemd, zullen orgelminnende lezers denken. In dat geval raad ik deze lezers eens kritisch naar het gemiddelde orgelpubliek te kijken. Want hoe geëmancipeerd onze samenleving dan (niet) kan zijn, het orgelminnende publiek bestaat vooral uit meneren. Deze heren zijn meestal veertig jaar of ouder, gekleed in degelijk schoeisel (bijvoorbeeld stevig schoeisel waarmee je kan wandelen – te koop bij onder andere de ANWB), een vest, ANWB jas (bestand tegen de regen die je op weg naar de kerk kan treffen, als de kou waarmee je in de kerk te kampen kan krijgen, maar toch ademend is als je de jas tijdens het concert aan wilt houden) en natuurlijk een nette pantalon òf juist een veel te oude, doorgesleten en uitgezakte spijkerbroek.

Als ik dus een orgelconcert bijwoon, verdubbel ik meestal het aantal vrouwen dat je tijdens een concert tegen kan komen èn trek ik de gemiddelde leeftijd met gemak tien jaar naar beneden. En oogst ik kritische blikken van de heren orgelliefhebbers: 'wat moet zij nu hier? Heeft zij wel verstand van orgelmuziek of komt ze de boel verstieren?' De laatste blik wordt gelukkig wel minder met het klimmen der jaren. Maar toen ik nog klein, schattig en met mijn vader mee ging naar orgelconcerten, dachten veel heren dat wel degelijk. Denk ik. Nu kijken ze al snel wat begrijpender als ze zien dat ik bij Jeroen hoor. Een soort begrip van: 'oh, ze hoort bij een organist. Ze komt met hem mee'. Maar gelukkig komen ze er al snel achter, dat ook ik orgelmuziek best kan waarderen.

Over dat 'de boel verstieren' gesproken. Een orgelconcert is een serieuze zaak en dient dientengevolge dus ook als zodanig benaderd te worden. Hoe moet je je dus gedragen tijdens een orgelconcert? Als volgt:

- Je komt binnen, koopt een kaartje en eventueel ook nog een programmaboekje. Je netwerkt wat met andere mensen die je van andere orgelconcerten kent (ja, het orgelwereldje is klein) en zoekt een plaatsje uit. Het liefst een plaatsje waar de akoestiek het best is.
- Als het is toegestaan om je zitplaats te verplaatsen, doe dat dan gerust. Draai hem dan zodanig dat je blikveld op het orgel gericht is. Stel dat er nu opeens zichtbare noten uit de pijpen komen rollen, ben jij de eerste die het ziet. Ook kan je dan een betere voorstelling maken van hoe de (meestal onzichtbare organist) aan het werk is. Of je kan tijdens het orgelconcert de orgelkas bewonderen en – als je het muziekstuk niet mooi vindt – uit pure verveling orgelpijpen gaan tellen (al zullen veel orgelliefhebbers dit nooit, maar dan ook nooit zullen toegeven).
- Mag je je zitplaats niet verschuiven, ga dan half gedraaid in de kerkbank of stoel zitten. Die dingen zitten toch niet lekker, dus dan maakt het ook niet uit hoe je erop zit :-)
- Ga, als het orgelconcert begint in de typische orgelluisterhouding zitten. De basis is als volgt: je gaat met je benen over elkaar geslagen zitten. Hoe je je armen houdt, doet er niet zo toe, maar globaal zijn er drie variaties
. Je kan bijvoorbeeld je armen ook over elkaar slaan en dan een onderarm omhoog doen, zodat je hand bij je kin is. Je balt een vuist en steekt wijsvinger omhoog om zo je gezicht te ondersteunen of steunt met je kin op je duim. Dan houd je je wijsvinger horizontaal onder de neus. De tweede variant is met je handen in je schoot en je hoofd omlaag. Ogen dicht, zodat het lijkt alsof je slaapt (en als je dan per ongeluk in slaap valt is het niet zo erg. Het is per slot van rekening een officiële orgelluisterhouding!). De derde variant is voorovergebogen, waarbij je met je ellebogen op je knie rust. Ondersteun je hoofd met je hand (het liefst op voorhoofdhoogte), alsof je hoofd er ieder moment af kan rollen.
- Kijk peinzend. Hoe vrolijk de muziek ook is, orgelspel is een serieuze zaak. Ga dus niet bij vrolijke muziek (ZELFS niet bij de Sortie van Lefebure-Wély –> kijk hiervoor op Youtube) opkijken, glimlachen of geluidloos meedeinen. Dat is respectloos. Polonaises zijn helemaal uit den boze. Mocht je toch even laten blijken dat het een leuk muziekstukje is, gniffel aan het einde dan even kort. En applaudiseer. Hard.
- En voor de echte die hards: neem het op. Met een zo groot mogelijk statief. Een statief dat minstens vijf meter hoog staat, zodat je geen geroezemoes van het publiek kan horen op je opname.

Het is eigenlijk niet de bedoeling om zo in hokjes te denken. En natuurlijk is er ook orgelminnend publiek die hier helemaal niet aan voldoet. Maar als je erop gaat letten, dan zie je dat bij ieder orgelconcert minstens de helft van het bezoek aan een of meer van bovenstaande kenmerken voldoet. En dat maakt een orgelconcert op zijn minst vermakelijk en extra leuk om bij te wonen.

(J)Oehoe!!

2010-04-30T05:16:00.000-07:00

Vogels hebben nu niet echt mijn warme belangstelling. Ik kan ongeveer net een mus van een duif onderscheiden en dat is het dan. En een eend, zwaan of meerkoet lukt ook nog wel. Maar dan houdt het echt wel op. En dat levert best wel gênante situaties op: 'kijk, wat een mooie vogel. Wat is dat, een buizerd?' antwoord van een vogelkenner: 'nou nee hoor, gewoon een bruine lijster!' 'oh..'

Ik ben dus ook geen type die meteen op onderzoek uit gaat als er opeens weer ergens iets zeldzaams gebeurt, zoals een broedende ooievaar ergens op een dak of een weggevlogen exotische Vlaamse Gaai ofzo die dan weer uit Avifauna (vogelpark hier in Alphen, ben er wel eens geweest, maar na 5 vogels vond ik het wel weer welletjes) ontsnapt zou zijn, te gaan kijken.

Toen men op TV West meldde dat er opeens een Oehoe in Alphen was gesignaleerd, werd ik daar in eerste instantie niet warm of koud van. Het woord kende ik uit de puzzelboekjes (soort uil, 5 letters, verticaal), meer wist ik er niet van. En verder leek het me ook geen wereldschokkend nieuws. Een uil komt toch wel vaker voor ergens?

Maar toen ik op een zonnige woensdagmiddag door Alphen fietste, zag ik ergens een grote groep mensen onder een treurwilg staan. Ik dacht nog dat er een kat in de boom zat, want ik was die hele uil vergeten. En inderdaad, er zat iets in de boom. Maar geen kat.

Want bij wat beter kijken, bleek het beest, dat inderdaad de afmetingen van een kat had, een vogel te zijn. Het bleek de oehoe te zijn.

Hij zat op zijn gemakje op de tak en trok zich van de toestromende mensenmassa niets aan. Ook de camera's wist hij prima te ontwijken door net zo te gaan zitten dat je van alle kanten alleen maar zicht op zijn achterste kon hebben. Dit tot grote ontevredenheid van mensen die met een mobiele telefoon een foto van het beest wilden maken.

Pogingen om het beest te laten schrikken of om te laten kijken, liepen op niets uit. Het beest reageerde nergens op. Ook niet op de quasi-grappige mensen die door middel van humorvolle 'oehoe'-lokroepen (ha ha ha...) het beest uit zijn tent probeerden te lokken.

Het meeste was er te zien toen het beest zich de camera's bewust werd en toch maar eens zijn veren ging poetsen voor de foto. Toen kon je soms even een glimp van de grote ronde ogen of een stuk van een van de pluimen op zijn kop opvangen.

De mensen onder de boom riepen nog eens eensgezind 'Joehoe, oehoe!!', maar het mocht niet baten. Hij streek wat veren glad, klapte een vleugel in en uit en keerde het publiek de rug toe.

Teleurgesteld droop het publiek eensgezind af, plaats makend voor een volgende menigte. Die ongetwijfeld eenzelfde show meegemaakt zal hebben.

Oh, als die afwas maar eens af was

2010-04-22T10:58:00.001-07:00

Voor mij is afwassen een ware straf. En een onbegrijpelijk iets. Ik snap maar niet waarom de glazen (die helemaal niet vies zijn) als eerste moeten en, als het water helemaal vet, vies en afgekoeld is, nog de allerallervetste pannen. Daarom was onze eerste aanschaf een vaatwasser. Sterker nog: de vaatwasser was er eerder dan onze beslissing samen te gaan wonen. Hij stond in een berging te wachten tot we ons eerste huis aangekocht was.

Afwassen zal bij ons namelijk een drama zijn geweest. Ik zag het alweer helemaal gebeuren. Ik zou voortdurend commentaar leveren op Jeroens afwas- en afdroogkunst, en hij vice versa. Een vriendin van mij vond dat allemaal wat overdreven. Zij waste liever met de hand af, samen met haar man. "Wij werken liever aan ons huwelijk in plaats van commentaar te leveren op hoe de ander de vaatwasser inruimt", meldde ze. Overigens zijn zij en haar man inmiddels verhuisd naar een andere woning waar wèl genoeg ruimte was voor een vaatwasser en ruimt ook zij nu iedere avond tevree de vaatwasser in. Tot zover het 'aan het huwelijk werken' door middel van de afwas voor haar. Bij ons was dat kwartje allang gevallen. Afwassen is ZO 1970. Wij gaan voor de vaatwasser!!

Daarom was ik ook behoorlijk onaangenaam verrast toen onze vaatwasser (een andere, die we bij de aankoop van ons huis hadden overgenomen en toen al 12 jaar oud was) het opeens liet afweten. Op een gewone woensdagavond wilde het ding eerst niet uit gaan en daarna niet meer aan. Tot groot ongenoegen van mij. "Die is dood", zei Jeroen. "Niet! Je moet gewoon iemand bellen!" weerlegde ik. "En GEEN beunhaas!!" voegde ik toe. Ik ken Jeroen langer dan vandaag. Uit bespaarzucht wil hij nog wel eens 'goedkope' mannetjes bellen. Maar Jeroen kwam al met een officieel uitziend visitekaartje aandragen. Die man was al een keer eerder geweest om naar de wasmachine te komen kijken. Dus die kon nu ook wel voor de vaatwasser komen.

Een paar uur later kreeg ik een mailtje. Of ik op woensdag om 2 uur thuis was. Dan zou die man komen. Helaas kon ik niet wegens een afspraak, dus belde ik de man of hij later kon komen. Bijvoorbeeld een uur of vier. "Ja, dat kan nog net. Ja, zie je, Feijenoord speelt vanavond, dus daar wil ik wel heen". Ik vond het allemaal best, als hij de vaatwasser maar ging maken. Uiteindelijk kwam hij rond vijf uur (je moet bij dat soort mensen een marge inbouwen, dat heb ik inmiddels wel begrepen!), geheel in Feijenoord-outfit gehuld (de man had zelfs een Feijenoord-ring! Ik wist ook niet dat dit bestond, maar het bestaat dus). Hij schroefde een plintje eraf, ging op zijn buik liggen, sloot een lekkage uit en sprak de gevreesde woorden: 'Sorry mevrouwtje! Hij is stuk! Maar ja, het ding is ook 15 jaar oud!' Dat werd dus een nieuwe - zeer dure (want: inbouw) - vaatwasser kopen. Jammer, maar helaas.

Jeroen was door deze onheilstijding enigszins uit het veld geslagen. "Dat gaat weer duizenden Euro's kosten!" piepte hij. "Welnee!" riep ik optimistisch. "Nou, dat zou nog best wel eens kunnen", hielp Feijenoordman mij uit mijn droom. "Inbouw is duur, want exclusief!" Maar gelukkig kwam hij ook met een idee. "Als je nu een vaatwasser via Internet koopt, dan wil ik hem er wel voor een zacht prijssie voor je in zetten". Zo gezegd, zo gedaan, want de volgende dag stond er bij thuiskomst een spiksplinternieuwe vaatwasser in onze gang te fonkelen. Een winkel bij ons in de buurt deed oude partijen weg en zo konden we het ding voor honderden Euro's minder op de kop tikken.

Meteen belden we Feijenoordman om het ding te laten installeren. Deze beloofde te komen, maar op de desbetreffende avond kwam hij niet opdagen.'Maakt niet uit', dacht Jeroen. 'Dan doe ik het zelf maar'. En voegde daad bij woord. Ik was niet thuis, zodat hij lekker zijn gang kon gaan (ik had er waarschijnlijk een stokje voor gestoken omdat ik van mening ben dat wij dit soort dingen niet kunnen omdat vaatwassers inbouwen nu eenmaal heeeeeel moeilijk is). Na enig gemorrel, had hij de oude vaatwasser uit de nis getrokken en via een deken (om de vloer niet te beschadigen) afgevoerd. Ja, dingen ontmantelen, dat kan Jeroen wel!

Maar de nieuwe vaatwasser in de nis krijgen, was een minder groot succes. Hij probeerde en probeerde, maar het lukte niet. Het leek erop alsof de nieuwe vaatwasser niet in de nis paste. Dat de nis alleen maar voor de oude vaatwasser was en niet de nieuwe. Terwijl de nieuwe vaatwasser toch echt even groot was als de oude... Erg vreemd.

En zo trof ik de situatie toen ik rond half tien 's avonds moe en chagrijnig thuiskwam: overal lag verpakkingsmateriaal, de deur werd geblokkeerd door de oude vaatwasser en de nieuwe vaatwasser stond middenin de keuken. Er was gedweild en weer nat geworden. Een deurtje van de vaatwasser lag middenin de kamer, naast twee plinten.

Na nog wat proberen (ook met mijn hulp kregen we de vaatwasser niet in de nis), gaven we het op. Het was inmiddels over elven en het was bedtijd. Gelukkig zou er de volgende dag een kennis van ons komen met zijn belastingformulier. Hij werkte in de bouw en wist vast wel iets over vaatwassers en nisjes.

En inderdaad. De volgende dag kregen we de vaatwasser in de nis. Na eerst wat gemeten te hebben. Want wat bleek? De oude vaatwasser was niet zonder slag of stoot uit de nis gegaan. Jeroen had aardig moeten wrikken. En daardoor was het vlondertje, waar het ding op stond en dat met pluggen in de vloer bevestigd zat, losgeraakt. Het vlondertje was verschoven en lag dus hoger dan bedoeld was (ik dacht nog: wat ligt dat vlondertje wankel, maar weet het aan de vloer die ongelijk was). De pluggen werden verwijderd en het plankje stond rotsvast. En zo gleed de vaatwasser soepel in de nis. Na wat heen en weer geschuif (de snoeren lagen eerst nog verkeerd en werden geblokkeerd door de poten van de keukenkastjes of iets dergelijks), en het ding stond aangesloten. En toen bleek het deurtje eigenlijk ook erg eenvoudig te zijn.

De gebruiksaanwijzing (met plaatjes) bleek namelijk net zo groot te zijn als het deurtje en de schroefgaatjes bleken al ingetekend te zijn. En zo konden we gemakkelijk met een priem gaatjes maken in het deurtje van de keuken, de klep van de vaatwasser naar beneden doen, schroeven erin doen en het deurtje vastschroeven. Binnen een uurtje hadden we - met wat coaching van de vriend - de hele vaatwasser ingebouwd. En moest ik toch concluderen:

Best leuk, dat klussen.

Met een beetje hulp dan.

Luisteren zul je!

2010-03-28T10:55:00.000-07:00

Ieder jaar is het hetzelfde liedje: dan denk ik dat ik de winter goed doorgekomen ben, helemaal zonder verkoudheid. En dan... slaat de verkoudheid alsnog toe. Mexicaanse Griep, Q-Koorts, andere virussen en bacteriën die rondwaarden en mensen velden als in een enorme strijd: ik heb ze allemaal dapper weerstaan. Maar afgelopen weken was ook ik nu slachtoffer van een zeer hevige verkoudheid.

Natuurlijk, het was te verwachten. Ik had een kleine ingreep moeten ondergaan. En dan is je lichaam natuurlijk sowieso van slag. Tel daar dan een klein neefje met een
blafhoestje waar de gemiddelde zeehond nog jaloers op zou zijn en een schoonzusje die precies hetzelfde hoestje had bij op, en een causaal verband ontspon zich aan de horizon van mijn gezondheid. En inderdaad, een halve week later hoestte ook ik precies hetzelfde hoestje.

Nu ben ik niet iemand die het 'door het lichaam zelf' laat oplossen. Al bij de eerste keelpijn komen de Trachitol ('in het oranje/paarse doosje!!) en de Strepsils (met extra vitamine C, jaja, dat geloof ik inderdaad...) al tevoorschijn. Bij de eerste voortekenen van een neusverstopping komt ook de Otrivin op het strijdtoneel om het gevecht met de ontluikende verkoudheid aan te gaan. En natuurlijk de Paracetamol, want het lichaam heeft wel wat nodig om op de been te blijven.

Maar helaas. Het ging van kwaad tot erger. De Otrivin deed mijn neusslijmvlies zodanig opzwellen, dat de ontsteking, die zich eerst in mijn keel ophield, uit ging wijken naar alle denkbare bijholten en de buizen van Eustachius, waardoor er aan het ene oor een middenoorontsteking optrad en het andere oor uit solidariteit ook maar dicht ging zitten. Een paar dagen lang ging ik weer zo doof als een kwartel door het leven en hoorde alleen mezelf. En mijn eigen lichaam.

Het leek wel alsof mijn oren (in tegenstelling tot ikzelf) goed geluisterd hadden naar mijn omgeving. Zij bleven namelijk de hele tijd roepen: 'luister goed naar jezelf!' 'Luister naar je lichaam!' Als antwoord zei ik daarop: 'Ja hoor, doe ik. Maar ik kom wel morgen weer werken!' Helaas. De volgende dag zat ik stokdoof met de televisie op standje bejaardentehuis me op de bank beroerd te voelen. En de doofheid vertrok ook niet. Evenals de verstopte neus.

Ten einde raad belde ik de dokter voor een afspraak. Maar ik mocht niet langskomen. Stomen, dat was het advies. Alle bijholten en de buizen van Eustachius moesten weer leeggehaald worden. En of ik in vredesnaam kon stoppen met de Otrivin. Die zou niet meer helpen. En zo zat ik dan weer met een verstopte neus naar adem te snakken onder een theedoekje èn boven een dampend bakje water. Met naast me het hele homeopatische assortiment van de Etos: vitamine C-tabletten, homeopatische druppels en een neusspray van A. Vogel. Hoewel het minder doeltreffend was dan de Otrivin, leek het te gaan helpen...

Een dag later gingen Jeroen en ik naar de Wadden. Verjaardagsreisje voor mijn 28e. Op de heenweg zat ik in de auto naar adem te snakken, omdat mijn neus zodanig dicht zat dat ik niet eens meer kon slikken. Eenmaal op het eiland lukte het me steeds meer om zelfstandig (en zonder neusspray) te ademen. De wind, de zilte zeelucht en de wandelingen zorgden ervoor dat alle ontstekingen zich schielijk uit de bijholten terugtrokken. Het zeehondenhoestje werd minder, en... de oren begonnen plotseling open te springen.

De Otrivin werd niet langer meer node gemist. En ook het homeopatische arsenaal was niet meer nodig. De remedie was duidelijk: een weekendje rust, reinheid en schone lucht op de Wadden. Een verbeterde Irma verliet Texel. Nog niet helemaal hoe het zijn moet. Maar dat laatste restje zal ook wel in de Randstad kunnen opknappen denk ik zo. Gelukkig maar. Want ik luister toch liever naar mijn omgeving dan naar mijn eigen lichaam.

Ook als mijn omgeving zegt dat ik beter naar mijn lichaam moet luisteren...

Symboliek voor gevorderden

2010-01-31T01:45:00.001-08:00

Soms kunnen kinderen het leven even in een ander licht zetten. Dat bleek laatst ook maar weer in de trein. Het leek een treinreis zoals al die andere treinreizen. Natuurlijk was de spitstrein van half zes uit Utrecht weer te klein en dus overvol en moest ik weer op een trappetje op het balkon zitten.

Mijn oog viel daarbij op het bord dat mij welkom heette in de trein. Allemaal heel aardig, zo op het eerste gezicht. Ware het niet dat er daarna allemaal ge- en verboden volgden. Geldige kaartjes bij je hebben (ja, ook de OV chipkaart moet ingecheckt zijn, zelfs al zijn er GEEN - nog steeds niet - incheckautomaten in de Van Sijpestijntunnel!), geen rommel achterlaten, stil zijn in de stiltecoupe (die eigenlijk het meest lawaaiierig zijn van de hele trein), koffers in de bagagerekken (die zo klein zijn dat er nauwelijks een rugzak in past) en niet je voeten op de bank leggen.

Natuurlijk, er moeten regels zijn. Maar blijkbaar is handhaven wat anders, dacht ik, terwijl ik op een plastic zak was gaan zitten om mijn kleding te beschermen. Onderaan het trapje stonden twee enorme koffers, waar een aantal reizigers al bijna zijn nek over gebroken had. Naast mij lagen de schillen van een mandarijn die door de vorige reiziger waren achtergelaten, naast een koffiebeker. In het balkon stond iemand luidkeels te bellen en naast mij stond iemands MP3 net iets te hard. Juist ja. Zijn de symbolen dan niet duidelijk ofzo? Dacht ik, terwijl ik veelbetekende blikken op het bord wierp. Niemand vatte de hint.

Terwijl ik zo doormijmerde over wat allemaal wel en niet mag in de trein en hoe dat met voeten getreden wordt, kwamen er kinderen het balkon op. We waren immers bijna bij Alphen en dan stroomt de trein leeg.

De kinderen zagen het bord ook. Luidkeels begonnen ze het op te lezen. 'welkom in de trein', zeiden ze. 'oh, hier staat wat je allemaal mag!' riep het meisje uit. En ze begon het op te sommen:

'je mag je kaartjes in je hand houden, je mag geen sigaret aansteken, je mag een spelletje doen (in de stiltecoupe?), je mag fietsenjn de trein, je mag niet met je benen omhoog zitten, je mag spullen weggooien in de trein en je mag op reis gaan'.

Juist. Wie zei ook alweer dat symbolen universeel zijn en ieder kind ze kon begrijpen?

Misschien komt al die rommel wel omdat niemand de symbolen begrijpt....

Blendit!

2010-01-20T10:52:00.000-08:00

Het kerstpakket heeft afgelopen maand voor veel beroering gezorgd in huize Pijpers. Niet het mijne, maar dat van Jeroen. "Krijgen we nog een kerstpakket van jouw werk?" vroeg ik onschuldig. "Ik weet het eigenlijk niet," antwoordde Jeroen. "Meestal zie ik in de zomer de factuur wel langskomen, maar nu heb ik het nog niet gezien.

Misschien maar goed ook, dacht ik bij mezelf. De keukenkastjes van onze toch wel ruime keuken zijn inderdaad gevuld met allerlei nutteloze apparaten als wafelijzers (2 keer gebruikt), poffertjespan (2x gebruikt, ik wil best vaker, maar het komt er nooit van!) en natuurlijk de gifgroene snoepjes in de vorm van balletjes (schijnen naar appel te smaken). En daarnaast natuurlijk de kaars in de vorm van een zeepje die nog bijna in een heet bad gegooid was.

Een paar dagen later vroeg ik Jeroen weer naar het kerstpakket. "Ik weet het niet, maar volgens het werk zou het per post verstuurd worden!" zei Jeroen. De verwachtingen waren hooggespannen. Wellicht was iets waardevols dat je per post kan krijgen! Een bon ofzo!

En inderdaad, het was een bon. Dat bleek toen ik op een avond thuiskwam uit mijn werk. "We hebben een bon gekregen en nu mogen we zelf wat uitzoeken!" riep Jeroen verheugd, terwijl hij met een boekje zwaaide. "Maar je kan het ook aan een goed doel geven. Ik denk dat ik dat maar doe". Mijn gezicht betrok. Kunnen we eindelijk eens wat zelf uitzoeken, wil hij het weer weggeven aan een goed doel! "Zullen we anders eerst eens bekijken, voordat we een keuze maken?" vroeg ik, terwijl ik het boekje uit zijn hand rukte. En stuitte al bladerend op iets dat ik al heel lang wilde hebben: een blender.

Want met een blender kan je lekkere smoothies maken! En natuurlijk allerlei soorten soep, lekkere shakes en allerlei andere dingen die ik voor een fortuin bij de stationskioskjes koop om mijn dagelijkse vitamientjes binnen te krijgen. "Die wil ik hebben!" riep ik verheugd. "moet dat nou? We hebben genoeg keukenrommel!" riep Jeroen uit. "Ja, maar dat is NIET nuttige keukenrommel. Dit is WEL nuttig!" Jeroen haalde zijn schouders op en sloot het gesprek af.

Maar een paar dagen later kwam het onderwerp toch terug. "Heb je nog een kerstpakket gehad?" vroeg Jeroens moeder. "Ja, een bon. Ik geef het maar aan een goed doel", antwoordde Jeroen. "Ja,ik wilde eigenlijk een blender, maar ja, het is JEROENS kerstpakket", zei ik met een quasi-zielig gezicht. "Ja, we hebben dat niet nodig!" antwoordde Jeroen standvastig. "Ach.... geef dat kind toch een blender, geef dat kind toch een blender!!!" mengde mijn schoonmoeder zich in het gesprek. Jeroen keek geïrriteerd, waarna het gesprek snel was afgelopen. Tot we thuis waren. "Zullen we dan toch maar zo'n blender aanschaffen?" zei Jeroen. "Ik weet niet hoor, het is jouw kerstpakket", antwoordde ik. Want als ik mijn zin krijg, dan voel ik me meteen schuldig voor doordrammen. Maar Jeroen luistert blijkbaar nog steeds goed naar zijn moeder, en liep naar boven om het ding te bestellen.

Even later kwam hij terug. "Ik wil die blender bestellen, maar blijkbaar heb je daar een bon voor nodig", zei hij. "Heb je die brief dan niet meer?" vroeg ik. "Zat er een brief bij?" was het weerwoord. "Ja, volgens mij wel. Ik heb die code in ieder geval ergens zien staan". "Oh, weet je dan nog wat het was?" vroeg Jeroen hoopvol. "Nee, weer zo'n ingewikkelde, met allerlei cijfers en letters erbij", antwoordde ik. "misschien ligt hij nog bij het oud papier? Is dat al opgehaald?"

Nu wilde het geluk dat het oud papier nog niet was opgehaald vanwege de vorst. En dus werd de blauwe bak (voor het oud papier en dus niet vies) binnengereden en ondersteboven gehaald. Allerlei blaadjes kwamen eruit, maar niet de brief die bij de briefopener (extra cadeau) zat. Totdat... ik een ingeving kreeg. "Misschien stond het op de kerstkaart!" riep ik, terwijl Jeroen zo'n beetje ondersteboven in de bak hing om de laatste blaadjes eruit te halen. "Ja, zou kunnen", klonk het gedempt vanuit de bak.

En inderdaad. Daar stond hij. Snel werd het ding besteld, en nog sneller stond er een grote doos in huis. Met een blender. Meteen maakte ik een zelfgemaakte smoothie. "En, is het wat?" vroeg ik Jeroen. "Dit is heerlijk! Geweldig ding!"

Kijk, dat wilde ik horen.

De opbrengst van 2009

2009-12-31T08:05:00.000-08:00

"Iedere keer als ik een kliko zie, moet ik aan jou denken!" zei een collega, toen we samen van het station naar het werk fietsten. Tsja. Het komt wel vaker voor dat ik met vuilnisbakken geconfronteerd wordt. Dat bleek ook tijdens een gesprek dat een koorlid in de bus voerde met haar - thuisblijvende - echtgenoot. "Ja, het is hier heel gezellig in de bus", sprak ze. "Nee, iedereen is er. Irma zit voor me en doet je de groeten". Ze luisterde nog even. "Ja, inderdaad, je moet niet vergeten de bak buiten te zetten. Altijd als Irma's naam valt, begin jij over die bak". Hmmm... Er zijn leukere dingen om mee geassocieerd te worden.

Maar ja, het is mijn lot. Het is een van de verdiensten van het afgelopen jaar. In januari zette ik eens de bak buiten en herinnerde mij ineens de fotowedstrijd over Calvinistisch Nederland toen ik de bakken keurig in het gelid zag staan. En stuurde voor de grap een foto in.

Maar de grap liep - zoals het een goede grap betaamt - volledig uit de hand. De bak werd meer dan levensgroot uitvergroot tentoongesteld en sleepte een bijzondere vermelding in de wacht. Maar ja, met deze vermelding verwierf ik ook nog eens de titel 'vuilnisbakje van het jaar' blijkbaar. Van mijn vrienden.

Inmiddels is er alweer een halfjaar voorbij en begint de bak uit ieders geheugen gewist te worden. Gelukkig maar, want geassocieerd worden met een afvalbak, wil niemand. Maar toch heeft dit jaar nu voor mij een onlosmakelijke associatie met een Kliko gekregen. 2009 zal altijd verbonden blijven met (al dan niet) calvinistische vuilnisbakken.

En tsja, nu is het dan 31 december. Een nieuw 2010 ligt voor me en ik zit te bedenken wat van het afgelopen jaar in de Kliko zou kunnen en wat eruit kan blijven. Alle zangherinneringen mogen eruit blijven. Maar het feit dat dit het eerste volle jaar zonder mijn moeder maar wèl met een hoop ander gedoe is, mag van mij rechtstreeks in de bak. Het huwelijk van mijn schoonzusje mag in een lijstje op de schoorsteenmantel, de val van mijn fiets (als gevolg van het weer) en de daarbij horende financiële consequenties mogen weggegooid worden.

En wat er in 2010 allemaal mag komen? Liever geen bakken meer. Daar heb ik het wel mee gehad. Nu zet iedere week Jeroen ze netjes buiten en is het ook zijn taak om zich op te winden als het ding door de gemeente niet wordt geleegd in verband met de weersomstandigheden. Hopelijk mag dit jaar mijn volledige afhankelijkheid van het OV en overige chauffeurs toch eindelijk wel eens in de afvalbak verdwijnen. En mag het gedoe en de drukte ook wel gerecycled worden tot rust in de tent en wat meer tijd voor gezin en samenzijn.

Ik ben benieuwd wat de associaties van 2010 zullen worden. Eind 2010 kom ik daar graag op terug. In ieder geval wens ik iedereen een mooi nieuw jaar vol met goede en leuke associaties!

I wish you...

2009-12-23T03:32:00.000-08:00

Soms zegt een foto meer dan duizend woorden. Dus nu heeeeeel veel woorden om jullie allemaal goede kerstdagen te wensen. Maar dan anders.

Iedereen gezegende kerstdagen!!

En om in de 'awardwinnende' stijl van dit jaar te blijven.... nog een kleine toegift ;-)

I'm dreaming of a white...

2009-12-21T09:01:00.000-08:00

En opeens sneeuwde het. En als het in Nederland sneeuwt, dan wordt het hele land lamgelegd. Wegen raken verstopt door files, treinen rijden niet meer. Maar Nederlanders zijn gewend om afhankelijk te zijn van een geoliede machine en gaan dus gewoon door. Ook al valt de sneeuw met bakken uit de hemel en ligt er zelfs in de Randstad meer dan twintig centimeter sneeuw. Weeralarm of niet, veel mensen gaan gewoon de weg op. En ergens hebben we ook helemaal geen keus, toch?

Zo ook ik. Donderdag sloeg ik alle adviezen van Jeroen in de wind en stapte toch op mijn vouwfietsje om naar mijn werk te rijden. En halverwege de rit, kwam ik erachter dat het toch wel heel glad was... Dus vervolgde ik mijn weg een stukje te voet met de fiets aan de hand. Net toen ik dacht dat het wel weer kon omdat er gepekeld was, stapte ik weer op mijn fiets en probeerde de laatste meters af te leggen. Totdat ik bij de afslag kwam ging het goed. Bij de afslag aangekomen, remde ik en dat had ik beter niet kunnen doen. Ik kon de slip niet meer houden en gleed door en landde weer eens een keer op mijn oog. Gevolg is een blauw oog en een kapotte bril. Niet voor de eerste keer en vast niet voor de laatste keer.

Vrijdag en zaterdag was het goed reizen. De trein reed, weliswaar met vertraging, maar toch. En de dooi werd aangekondigd. Het zou dus wel weer goedkomen, dacht ik. Vaak is de sneeuw van korte duur. Totdat zaterdag het opnieuw begon te sneeuwen. "Als u morgen niet naar buiten moet, doe het dan niet!" waarschuwden ze op het nieuws.

Toen werd ik toch wel benauwd. Ik moest die zondag namelijk met de trein naar een kerk onder de grote rivieren, ergens in het midden van het land. Als het weer zou gaan sneeuwen, zou de NS wel weer moeite krijgen met het vervoeren van mensen en welke treinen zouden er dan het eerst uitvallen? Natuurlijk, de eerste treinen! Dacht ik bij mezelf. Dus stond ik zondagmorgen in alle vroegte op om de trein naar Utrecht te pakken. Met de trein van 7:37 om precies te zijn. En gelukkig reed deze.

Erg vroeg kwam ik in Utrecht Centraal aan. Daar was het een drukte van belang. Was het treinverkeer alsnog gestremd? Of was er wat anders aan de hand? Bij navraag bleek het om een feestje in Amsterdam RAI te gaan. Ik leunde rustig achterover en nam nog een teugje Starbucks-koffie (ja, ik weet het... aan mijn koffie geen polonaise, maar de Vanilla Latte is wel erg verslavend) om de anderhalf uur overstaptijd op te vullen. Met de trein van 9 uur lukte het me zowaar om op tijd in Geldermalsen aan te komen. Daar aangekomen moest ik wachten. Degene die mij op zou halen, moest de klok nog luiden. "Vind je het erg om even tien minuten te wachten?" vroeg hij door de telefoon. "Welnee!" riep ik. Dus stond ik tien minuten in een sneeuwstorm op de auto te wachten.

De rit naar de kerk die normaal gesproken vijf minuten duurt, nam een kwartier in beslag. Het was een behoorlijke wereldreis en van vrienden had ik begrepen dat veel predikanten hun dienst hadden afgebeld en onverrichter zake naar huis waren teruggekeerd. De mensen in de kerk waar ik was, waren erg dankbaar met mijn komst en pamperden mij totdat de dienst begon met warme koffie, aandacht ('hé, je make-up is uitgelopen!' 'Nee, dat is een blauw oog.' 'Oh....') en lofprijzingen.

De terugreis ging verrassend soepel. Heel soepel zelfs. Ik had ook niets in de gaten en belde toen ik in Utrecht in de trein naar Alphen zat, naar Jeroen om te laten weten dat ik wat later aan zou komen (er reden wel wat minder treinen, maar een kniesoor die daarop lette). "Zeg het slechte nieuws maar...", zuchtte Jeroen toen hij opnam. "Wat is er dan? Ik zit in een rijdende trein!" vertelde ik. Het bleek dat er een negatief reisadvies was afgegeven en dat er geen trein meer zou rijden. Ik haalde mijn schouders op en nestelde me nog eens in mijn stoel. Op tijd kwam ik aan in Alphen. En dacht nog: 'wat is dat toch voor een gedoe? Ik ben heen en weer gereisd naar een verre bestemming en heb geen greintje vertraging gehad!'

Thuis aangekomen, bleek het toch wel wat ernstiger te zijn. Het was inmiddels opgehouden met sneeuwen, maar Teletekst schreeuwde niet meer naar buiten te gaan als het niet hoefde. "Niet hoefde?!?" gilden Jeroen en ik. "Natúúrlijk hoeven wij nog wel naar buiten!" Zowel Jeroen als ik hadden nog kerstconcerten die avond en moesten wel naar buiten. Het lot van een theoloog en kerkmusicus...

Die middag ging snel. De trein naar Leiden waar ik in zat, bleek niet meer verder gereden te zijn en stond vier uur later nog op Alphen HBF. Dus reed Jeroen een meisje dat ik op het station had leren kennen en mij naar Leiden, waar we nog een stuk naar het centrum ploegden door de enkelhoge sneeuw. Jeroen reed door en kwam gelukkig heelhuids thuis. Ook ik kwam heelhuids thuis (ondanks het feit dat ik een tandenborstel en schone onderbroek mee had genomen naar Leiden). De organist wilde me wel naar huis brengen, hoewel hij dat wel bijna met een logeeradresje in Alphen moest betalen. Hij kwam tijdens het keren in de straat vast te zitten in de sneeuw. Gelukkig kon ik hem in mijn goede goed uitgraven en kroop hij op een gegeven moment toch de straat nog uit.

En Teletekst blijft met grote letters aangeven dat we niet de straat op mogen. 'Ga niet naar buiten!' roepen verschillende instanties. Vandaag werk ik dus maar thuis. Maar morgen moet ik toch echt naar kantoor. En dan komt de kerst. Voor het eerst sinds eeuwen komt de wens van Bing Crosby uit en is er kans op een witte Kerst. Net nu ik tijdens de Kerstnacht ECHT het huis uit moet om een planning af te werken die tijdens normaal weer al ambitieus is in de vorm van twee kerstnachtdiensten.

De witte wereld. Hij is mooi. White Christmas is romantisch. Maar inmiddels heb ik het helemaal gehad met de sneeuw en hoop ik dat de dooi asap in gaat zetten. En begin ik alvast met het maken van het 'Masterplan Kerstnacht'...

Don't forget the guide

2009-12-08T11:07:00.000-08:00

Ik ben gek op kunst. Vooral schilderijen en kerkelijke kunst vind ik geweldig, dus in de vakantie gaan we vaak naar musea en andere plekken waar je schilderijen kerkelijk bling bling kan bekijken.

Waar ik in een museum echter een enorme hekel aan heb, is de audiotour. Je krijgt een kastje mee, met daarop een touchscreen. Of een op een telefoon lijkend ding. Het is dan de bedoeling dat je bij de topstukken (te herkennen aan een koptelefoontje met een nummer op het bordje dat eronder hangt) wat langer blijft staan en het nummer in je audioguide gaat opzoeken. Een man of vrouw gaat dan een lang relaas afsteken over het desbetreffende schilderij, kazuifel, Miskelk of monstrans. Gevolg is dat er bij de topstukken een enorme file van mensen staat, die allemaal naar dat ding aan het luisteren zijn en niet even willen opschuiven als jij het even wil bekijken.

Daarnaast zijn de verhaaltjes in de audioguide ook heel erg lang. Ieder verhaaltje is minstens drie of vier minuten, al dan niet begeleid met een passend muziekje. En als je even pech hebt, dan is er bij die audioguide vaak de mogelijkheid om nog meer informatie te krijgen. Dan heb je bijvoorbeeld een heel verhaal gehad over een topstuk dat uit de tijd van de Reformatie afkomstig is. Een verhaal over de kunstenaar en de ontstaansgeschiedenis heeft dan net door de audioguide geklonken. Aan het einde van het verhaal wordt er dan gezegd: 'wilt u meer over de Reformatie weten? Toets dan...' Veel mensen willen blijkbaar meer over de Reformatie weten (of denken: 'ik heb nu betaald voor de audioguide, dus dan zal ik ook alles eruit halen wat erin zit!!'). En zij staan dus die volle zes, zeven minuten lang voor een schilderij dat meer mensen willen zien (want: een topstuk) te luisteren naar de informatie.

Hoe interessant de audioguides ook zijn (want dat zijn ze meestal wel, daarom word ik altijd innerlijk verscheurd als mij een audioguide wordt aangeboden: wel? Of niet?), het gevolg van een audioguide is bij mij meestal, dat ik halverwege de tentoonstelling (meestal loop ik er dan al een uur) verrek van de rugpijn en het allemaal veel te lang vind duren. En dat ik dan van topstuk naar topstuk ren om zo snel mogelijk in het museumrestaurant aan de koffie te kunnen. Zo kan ik niet meer onbevangen naar de kunst kijken, en zie ik misschien onontdekte juweeltjes (die niet in de audioguide worden besproken) over het hoofd. Dus de laatste tijd neem ik steeds minder vaak de audioguide.

Maar soms moet je echt de audiotour doen om een tentoonstelling mee te maken. Zo was ik afgelopen zaterdag met Jeroen naar Antwerpen om het Vleeshuis te bezoeken. In het Vleeshuis (waar in de Middeleeuwen vlees werd verwerkt en verhandeld) is nu een permanente tentoonstelling over de muziekgeschiedenis. Het is een paar jaar geleden opnieuw ingericht en er hoort een audiotour bij met als thema 'Muziek in de stad'. Je begint in de Middeleeuwen en maakt kennis met allerlei leuke oude instrumenten als de draailier, het carillion, verschillende fluiten en Middeleeuwse dansmuziek. Dan ga je, via de opera, de boekdrukkunst (Gregoriaans en andere gezangboeken) naar de muziek in huis. Bij ieder instrument wat je nog niet eerder gehoord hebt, staat het welbekende koptelefoontje en kan je luisteren hoe het klinkt. Erg leuk voor als je niet alle instrumenten kent. En nee, ook ik ken niet alle instrumenten. Want een 'rommelpot' (een gewone Keulse pot met daarover heen een varkensblaas waar een gat in zit. Die moet natgemaakt worden en dan ga je er met een stok overheen wrijven, waardoor een soort 'knorrend' geluid ontstaat) klinkt wel erg hilarisch. En dat had ik nog niet eerder gehoord.

Bij iedere tijd en bij ieder instrument was passende muziek gevonden. Toen mijn zusje en ik de tentoonstelling tijdens een weekendje Antwerpen in de maand augustus bezochten, hebben we ongeveer twee uur over de hele audiotour gedaan. De bovenverdieping hebben we toen behoorlijk goed afgeluisterd en bekeken. De benedenverdiepingen (waar het wat meer over toegepaste muziek ging), hebben we - na twee uur ben je toch wel gaar - wat afgeraffeld. Samen met Jeroen heb ik de tentoonstelling in een uur doorlopen. Ik zag hem op driekwart van de tentoonstelling bijna door zijn hoeven storten (spreekwoordelijk gezien dan) en op een bankje plaatsnemen, zo nu en dan even opstaand om wat nummers op te zoeken, zodat hij op het bankje naar muziekjes kon luisteren. Ik moest hem zelfs attenderen op de rommelpot, anders had hij hem gemist.

Toch waren we het er allebei over eens: als je nog eens in het Vleeshuis in Antwerpen komt en je wilt wat meer over muziek weten (het is serieus ook leuk voor mensen die niet zo van klassieke muziek houden): don't forget the guide!

Gechip

2009-12-02T05:42:00.000-08:00

Altijd als er wat nieuws is, dan duurt het niet lang, of ik doe er ook aan mee. Zelfs al zeg ik dat ik dat voorlopig nog niet zal doen. Neem nou bijvoorbeeld de OV Chipkaart. Ergens vind ik het gewoon heel stoer om met een heel pak treinkaartjes in mijn portemonnee rond te lopen, omdat het dan lijkt alsof ik heel veel reis. En dat terwijl op al die kaartjes gewoon 'Enkele Reis Alphen aan den Rijn - Utrecht Tweede Klasse Zonder Korting' of 'Enkele Reis Utrecht - Alphen aan den Rijn Tweede Klasse Met Korting' staat.

Toch was ik een van de eersten die het kaartje in gebruik nam. Voor de gein had ik er tien Euro op gezet en gekeken of het ding ook daadwerkelijk functioneerde in de bus. En toen mijn buskaart op raakte, vond ik het gewoon handiger om de OV pas te gebruiken. Je hebt altijd geld genoeg om met de bus te gaan èn je hoeft nooit om te lopen of in de rij bij de Kiosk te gaan staan om daar een buskaart te kopen, want je kan het ding bij iedere NS kaartautomaat opwaarderen. En aldus nam ik steeds, gewapend met mijn OV Chipper de bus.

Dit oogstte veel bewondering bij veel collega's. "Reis jij al met de OV Chipkaart?" vroeg een collega verbaasd. Toen ik bevestigend antwoordde, kon ik meteen alle voordelen uitleggen. Dat ging me goed af, maar zoals het altijd bij mij gaat, praatte ik binnen vijf minuten alweer over de keren dat ik geconfronteerd werd met allerlei onhandigheden van de kaart.

Zo was ik bijvoorbeeld een keer vergeten uit te checken. En daar kwam ik natuurlijk pas achter toen de bus al lang en breed was weggereden en ik zowat achter mijn bureau zat. Niet heel handig, want dan ben je gewoon 4 Euro kwijt.

En ben ik een keer geweigerd door een buschauffeur omdat zij nog niet waren uitgerust met een OV Chipkaartlezer. "Ja, ik heb geen buskaart meer," zei ik. De buschauffeur zweeg en keek me aan met een 'ja?-en-wat-moet-ik-daarmee?'-blik. "Ja, en ik heb dus ook geen kleingeld", voegde ik toe. "Zet me er dan maar weer uit!" zei ik, met een zielige blik, in de hoop dat deze strategie zou leiden naar een medelijdende blik van de chauffeur en diens aanbod dan maar gratis in de bus plaats te nemen. Maar de buschauffer opende met een zwierige zwaai zijn deur en trapte me en nog net niet de straat op, terug naar de slecht verlichtte bushalte. Dat had ik weer! "Wat belachelijk!" riep mijn collega. "ZIJ zijn toch niet klaar voor de OV Chipkaart?!" Tsja, soms ben je weer tè vooruitstrevend.

En ook nu kom ik weer tot de ontdekking dat de OV Chipkaart niet alleen maar lusten kent. Zo kan je vanaf 1 december ook met de OV Chipkaart in de trein reizen. Maar dan moet je wel eerst even langs het NS loket, zo zegt een sticker op de kaartautomaat.

Dus ging ik een maand geleden even langs het loket om de kaart alvast te activeren. Het was rustig en dan was het maar gebeurd. Daar aangekomen, werd me verteld dat ik niet langs hoefde te komen. Dat het vanzelf wel zou gebeuren. Ik vertrouwde het niet, maar had te weinig tijd om in discussie te gaan (bovendien: als je in discussie gaat met NS personeel, kom je niet altijd als winnaar uit de bus, ehm.. trein) en liet het maar zo. Maar aangezien de kaarlezers na 1 december nog steeds taal noch teken weigerden, wendde ik me op een rustige avond toch maar weer bij het loket. Om daar wéér nul op het rekest te krijgen! "Je moet dat via internet doen, op www.ns.nl," zei de vrouw. "Dan moet je weer terugkomen en dan aktiveren we hem".

Boos droop ik af. Dat had ik weer! Wat een gedoe om een beetje met zo'n pasje te kunnen reizen! Bijna wilde ik alweer een nieuwe lichting kaartjes kopen bij het gele automaat, totdat ik bedacht de hele procedure weer het voordeel van de twijfel te geven.

En nu ben ik dus bijna een uur bezig om het ding via internet te activeren. Eerst naar de site van de NS, dan me inschrijven, wachten op emails met bevestigingscodes, naar een andere site om mezelf te machtigen voor een automatische saldo-aanvulling, weer wachten op een email om mezelf in te loggen, inloggen, bankgegevens invullen, zoeken naar het automaatje wat mijn bankpasje kan lezen, bankzaken regelen, weer wachten op een bevestigingmail en weer inloggen. En dan hebben we het nog niet eens over het wachten in de rij bij het loket. Gelukkig schijnt het ook via de kaartautomaat te kunnen.

Laten we hopen dat dit ongemak zo snel mogelijk zal leiden tot weinig gedoe, haast (want: er moeten nog kaartjes gepind worden) en vele voordelen. Ik ben benieuwd.

Aan mijn koffie geen polonaise

2009-11-24T08:44:00.001-08:00

Iedere dag heb ik minstens wel een kopje nodig om op gang te komen. Anders krijg ik hoofdpijn. Juist. Koffie. En daarnaast vind ik het wel gezellig. Even een bakje drinken, het liefst 's morgens op de bank en dan natuurlijk met Jeroen. Maar ook als ik onderweg ben met de trein en ik heb de tijd, dan haal ik altijd koffie ergens op een station.

Zo ook afgelopen vrijdag. Ik moest naar Amersfoort voor een belangrijke vergadering en had wat overstaptijd in Utrecht (tenminste... De trein had weer eens vertraging). En terwijl ik op zoek was naar een 'lekker bekske', doemde ineens de Starbucks voor mij op.

En laat ik het maar bekennen: ik heb nog nooit Starbucks koffie gedronken. Ten eerst omdat natuurlijk alleen de koffie van thuis het lekkerst smaakt, ten tweede omdat ik dat maar een Amerikaanse hype vind. Kom op, iedere koffie op het station is toch eigenlijk hetzelfde? Een grote bak met sterke drab erin? Maar nu ik ineens oog in oog met een Echte Starbucks Winkel stond, won de nieuwsgierigheid het van mijn principes en sloot ik aan in de rij.

De rij die me eigenlijk eerst de moed in de schoenen deed zinken, aangezien deze zich tot ver buiten de stijlvolle en redelijk huiselijke koffiewinkel strekte. Dat zou dat hele kwartier overstaptijd dat ik tot mijn beschikking had gaan duren, vreesde ik. Ik zag mezelf alweer helemaal gefrustreerd afhaken omdat er nog een wachtende voor me stond, maar ik echt weg moest om de trein te halen.

Maar niets was minder waar. Een charmante jongen liep namelijk langs de rij om alvast de bestelligen aan te nemen. Deze schreeuwde hij dan naar meisjes die achter de toonbank koortsachtig in de weer waren de bestellingen klaar te maken. Eigenlijk net als bij de Mac Donalds. Het zal wel Amerikaans zijn.

Al snel was ik aan de beurt. 'Wat wilt u hebben?' vroeg hij. 'Gewoon, koffie'. De jongen fronste. 'Gewone koffie.' herhaalde hij. 'Wat voor koffie wilt u dan? We hebben drie soorten gewone koffie, namelijk een soort espresso, de Americano noemen we die, en twee soorten filterkoffie.' Pfff, wat een keuze. Maar aangezien ik mijn koffie graag sterk drink, koos ik voor de Americano. 'Nog bijzonderheden? Met skinny melk of decaf?' Ik schudde mijn hoofd. Aan mijn koffie geen polonaise. 'Siroopje erdoor? Vanille, amandel, caramel...?' Dat leek me wel wat. Ik koos voor amandelkoffie. 'En welke maat? Regular, grande...? Klein, middel, groot?' vertaalde hij toen hij het vraagteken op mijn gezicht zag. 'middel is goed,' knikte ik. Ik had wel trek in een bakkie. '!New call: Grande almond Americanoooooo!' gilde de jongen op zangerige toon, terwijl hij alweer door liep. Hmmm. Die jongen weet van iedere koffie iets speciaals te maken.

Bij de kassa rekende ik af. Drie Euro. Ik vond het duur. Voor die prijs kan je twee koffie kopen bij de Kiosk, dacht ik. En toen werd de koffie me aangereikt. In een beker met de afmetingen van een emmer, net als in de Amerikaanse soaps en films. Aha. Je krijgt ook net zoveel als twee koppen koffie! En in principe had ik dat natuurlijk allang aan de naam moeten kunnen horen. En meteen vroeg ik me af hoe groot de 'groot' moest zijn als dit maatje 'middel' was.

In de trein nipte ik van mijn emmer. Het was maar goed dat de trein een behoorlijke vertraging had. Want anders had ik de halve liter mierzoete koffie nooit op kunnen krijgen.

Het was wel aardig. Toch blijf ik erbij: aan mijn koffie geen polonaise.

Vooral onderin je rug zeker

2009-11-08T00:14:00.000-08:00

Omdat ik altijd vind dat ik wel wat kilo's kwijt kan, sta ik ingeschreven bij een sportschool. Nou ja, sportschool.... Zelf noemen ze zichzelf een 'wellness club'. Zo hebben ze ook een beautycentrum en een redelijk saunalandschapje. Helaas is de prijs daar dan ook wel naar. De spotschool is duurder dan de gemiddelde sportschool, wat me destijds enige weken overwegen heeft gekost voordat ik mezelf als lid aanmeldde.

Misschien was de prijs wel juist de reden waarom ik me destijds als lid inschreef. Het was duur, dus moest ik wel iedere week gaan. Anders kostte het me veel geld. En jarenlang ging ik trouw een tot twee keer per week. Maar de laatste tijd is de klad erin gekomen. Ik was druk, had andere prioriteiten (bijvoorbeeld een preek schrijven of iets banaals als het huishouden) en ik was ook een tijdje uitgeschakeld geweest. Als ik dan plannen had om te gaan, dan regende het en had ik geen zin om 20 minuten door de regen naar de sportschool te fietsen.

Maar het abonnement liep door en mijn schuldgevoel groeide. Dus besloot ik de koe bij de horens te vatten en weer eens te gaan. Ik checkte het groepslessenrooster (rustig opbouwen) of er nog wat leuks tussen stond en vond op zaterdagochtend een 'easy yoga' les. Ik stuurde een mailtje waarin ik mijn deelname aan de les aankondigde, en pakte zaterdag vol goede moed mijn sporttas in. En op dat moment begon het pijpenstelen te regenen.

Dit keer besloot ik mij niet uit het veld te laten slaan en stapte op mijn fiets om er toch heen te gaan. Twintig minuten lang bleef het regenen en regenen, dus ik arriveerde met zeiknatte voeten en broek (lang leve de afzichtelijke ANWB regenponcho) op de plek van bestemming.

Snel snelde ik naar het yogalokaal, waar men eigenlijk al begonnen was. Beschaamd schoof ik achteraan bij en pakte snel een matje van de stapel.

En daar gingen we. 'Doe je ogen dicht en concentreer je op je ademhaling', instrueerde de lerares. We bleven zo enkele minuten zitten en een rustgevend muziekje speelde op de achtergrond. Dit is relaxed, dacht ik bij mezelf. 'Probeer nergens aan te denken. Je hoofd zit iedere dag zo vol gedachten, laat ze gaan', klonk het, net toen ik in mijn hoofd naging wat ik op de terugweg bij de supermarkt moest halen. Hmmmmmm.... Kan dat mens gedachten lezen ofzo?

Na een tijdje mediteren gingen we voor het serieuzere werk. Soepel deed de lerares de verschillende houdingen voor en wij probeerden ze na te doen. En daarbij merkte ik dat ik stijver ben dan ik dacht. Hoe kan dat nou! Negen jaar geleden kon ik de spagaat, dacht ik nijdig op mezelf. Dit terwijl mijn mijn buurvrouw zich gracieus dubbelvouwde alsof ze nooit anders deed. Waarom, oh waarom moet ik nou net weer naast een ervaren iemand staan?

En hoewel ik negen jaar geleden de spagaat kon, kon ik nu niet meer met mijn handen de grond aanraken bij het vooroverbuigen. Een stepbankje moest eraan te pas komen. En zo stond ik, voorovergebogen met mijn achterwerk in de lucht. 'Deze oefening is heel goed voor je spijsvertering en darmen', vertelde de lerares. 'ook tegen winderigheid!'. Ja, logisch, dacht ik. Ik moest er wel om lachen. Want als iets windopwekkend is... De mensen om mij heen waren waarschijnlijk te serieus bezig om de humor ervan in te zien. Lachen deden ze in ieder geval niet.

We eindigden met een oefening die 'de ploeg' heette. Dan lig je op je rug en zwaai je je benen over je hoofd totdat je voeten de grond weer raken. Je ligt dan op je schouderbladen. De nieuwelingen kregen weer een stepbankje zodat ze niet al te ver hoefden dubbelvouwen. 'deze oefening is vooral goed voor het chakra in je hoofd', zei de instructrice. 'Dat voel je tussen je ogen'. Nou, ik voelde het vooral in mijn rug.

Aan het einde mochten we nog enkele minuten liggen, wat wel fijn was. En het moet gezegd worden, ik voelde me wel als herboren. 'Bedank jezelf maar dat je dit vandaag aan jezelf gegeven hebt', zei de juf. Dat deed ik. Maar op de fiets terug in de (weer) stromende regen, dacht ik bij mezelf: 'je wordt bedankt! Als je nog eens wat weet...'

Kippenvel

2009-10-30T08:56:00.000-07:00

“Onbewust heb je de vorige keer iemand heel erg gelukkig gemaakt,” zei mijn zanglerares toen ik afgelopen woensdag op zangles was. “Oh?” zei ik, niet echt wetend hoe ik erop moest reageren. Ik vind het namelijk erg leuk om een compliment te krijgen, maar weet eigenlijk nooit precies hoe ik dan daarop moet ingaan. Want als je zegt: “Ja, dat weet ik”, dan kom je arrogant over. Zeg je “Nee, het was niks”, dan is dat vaak ook niet goed omdat het dan over kan komen als valse bescheidenheid. Daarom dus dat “oh”. Heb ik toch iets gezegd, en het is nog neutraal ook.

“Ja, de vorige keer, toen ik jullie uitgezwaaid had, zag ik de buurvrouw buiten. Ze is al een tijdje ziek; darmkanker.” zei mijn zanglerares. Ik zoog mijn adem in. Kanker is een rotziekte, dat weet ik uit ervaring. Mijn zanglerares knikte meelevend en vervolgde: “Dus ik vroeg: ‘hoe gaat het met je?’. ‘Slecht,’ zei ze toen. Het bleek dat ze zich die dag zo beroerd had gevoeld, dat ze besloot op bed te gaan liggen. Haar slaapkamer grenst aan deze kamer.” Mijn zanglerares gebaarde om zich heen. “Omdat het warm was, stonden de openslaande deuren naar het balkon open.”

Ik kon me de dag nog herinneren. Het was eind september en nog net één van die mooie nazomerdagen. De zon scheen en het was zo warm, dat we bloesjes met korte mouwen aan hadden. Jeroen en ik hadden vrij en besloten om na onze gezamenlijke zangles lekker te gaan wandelen. En omdat we samen les hadden, hadden we niet bijzonder veel aan mijn techniek (wel aan die van Jeroen) gewerkt, en gewoon lekker wat gezongen.

Mijn zanglerares vervolgde door te vertellen dat de buurvrouw zich beroerd had gevoeld en op bed lag, met de openslaande deuren open. En omdat het op zolder (daar heb ik zangles) inderdaad warm was, stonden ook bij ons de openslaande deuren open. “Omdat je samen met Jeroen zangles had, hebben we niet bijzonder veel aan de techniek gewerkt en heb je gewoon wat gezongen. Ze vond het zo mooi! ‘Ik heb er helemaal van liggen genieten. Ik kreeg er kippenvel van!’ zei ze tegen me” , besloot mijn zanglerares haar verhaal. Ik werd er stil van. Niet zo handig op zangles. Maar het is toch best leuk om iemand kippenvel te bezorgen. Op een goede manier dan.

Maar het verhaal was nog niet afgelopen. Onze zangles was op de dag voordat de buurvrouw naar het ziekenhuis moest voor een operatie. Daar aangekomen, bleek dat ze toch zieker was dan iedereen gedacht had. Bij het opereren bleek dat alles was uitgezaaid en er geen houden meer aan was met de kanker. “Ze hebben haar toen weer dichtgemaakt en kunstmatig in slaap gehouden. Een paar dagen overleed ze. Jij was de laatste die ze gehoord heeft”.

Soms is het beter niet te weten wat er om je heen gebeurt. Bijvoorbeeld als je op een mooie nazomerdag onbevangen en in een goed humeur ‘Bist du bei mir’ van Bach staat te zingen, en er iemand in de kamer naast je tegen de dood ligt te vechten. En misschien wel accepteerde dat ze het gevecht ging verliezen en genoot van haar laatste uren hier op aarde. Die gedachte bezorgt mij kippenvel en doet me weer beseffen dat je je leven moet leven. En dat je daarbij zoveel mogelijk moet genieten. Van ieder moment dat ook maar enigszins de moeite waard is.

IJdelheid der ijdelheden

2009-10-20T13:00:00.000-07:00

Bruiloften zijn altijd erg leuk. Het is hèt moment om er weer eens verpletterend uit te zien. En die kans had ik! Afgelopen vrijdag trouwden mijn schoonzusje en zwager. En hoewel iedereen weet dat je niet mooier dan de bruid mag zijn, wilde ik er natuurlijk leuk uitzien. Dus werd het vanaf het moment dat het huwelijk werd aangekondigd (eerste kerstdag 2008) al uitzien naar een mooie outfit.

Al snel vond ik een jurkje dat me perfect leek. Van zijde, met een zwierige rok tot net over de knie. Met bijpassende bolero. Helaas kostten jurk en bolero behoorlijk veel. En hoewel de bruiloft het event van het jaar zou zijn en ik ook heus wel wat geld wilde uitgeven, kon ik dat toch niet echt financieren.

Toen ik dit Jeroen vertelde, in de hoop op sponsoring (ik was in die periode ook jarig), sprak hij woorden die zoveel mannen uitspreken in dergelijke situaties: 'Hoezo heb je een jurk nodig? Heb je niet genoeg jurken?' Als ik hem dan uitlegde dat ik nog niets had om aan te trekken voor op de bruiloft, schudde hij zijn hoofd, en sprak: 'Je hebt een kast vol kleren!!'

Ja, mannen hebben het maar makkelijk! Zij trekken gewoon een pak (in Jeroens geval een van de twaalf) uit de kast, Van Bommeltjes eronder, leuke das erbij en klaar. Vrouwen moeten naast een jurk ook iets voor op de jurk, schoenen voor bij de jurk, en tas voor bij de schoenen. Gelukkig lukte het me om een fijne outfit te vinden.

Intussen had Jeroen nog niet eens over zijn outfit nagedacht. Logisch ook, want hij zou toch een pak uit de kast trekken. Dat raadde mijn schoonmoeder ook al. 'Jeroen gaat zeker geen kostuum kopen, of wel?' polste ze bij mij. Ik bevestigde dat. 'Dat gaat echt niet gebeuren. Hij heeft er al twaalf', zei ik. 'Misschien kan je een bijpassende das bij je jurk kopen', opperde ze. Ik bleef vaag (je weet het maar nooit bij Jeroen). 'Misschien'.

Een paar weken later hadden we het over de bruiloft. Ik vertelde Jeroen dat zijn moeder gevraagd had of hij een nieuw pak ging kopen. 'Nee, natuurlijk niet! Ik heb pakken zat!' zei hij. 'Ja, dat heb ik ook al gezegd', zei ik. 'Maar misschien koop ik wel een gele das', zei hij. 'Waarom geel?' vroeg ik. 'Dat moet toch bij huwelijken?' En inderdaad, de laatste drie huwelijken droegen alle daggasten gele dassen. 'Nee, dat hoeft hier niet. Maar koop maar een das die bij mijn jurk past', opperde ik. Jeroen krabbelde al terug, maar dat mocht niet baten. Ik snelde naar de winkel en selecteerde voor mezelf al een das die hij wel kon dragen.

De maandag ervoor vond ik dat het ding toch echt aangekocht moest worden. Dus mobiliseerde ik Jeroen en togen we naar de winkel. In de winkel stuitten we meteen al op een man. 'Zoekt u iets?' vroeg hij. 'Ja, een das bij deze jurk', zei ik, terwijl ik de jurk met een zwier op de toonbank legde. De man ging op zoek en legde enkele dassen neer. 'Verder heb ik niets', zei hij. Mijn scherpe en oplettende blik spotte echter nog een das die volgens mij perfect bij de jurk zou passen. 'Oh nee, en deze dan?' vroeg ik. 'Ja, die zou ook kunnen,' gaf de man schoorvoetend toe. 'U moet maar kijken. Ze kunnen allebei, er is echter wel een prijsverschil'. Jeroen keek al bedenkelijk.

Ik keek rond en had mijn keuze al gemaakt. De door mij geselecteerd das natuurlijk! En laat die nou net de goedkopere zijn. Dat zou Jeroen deugd doen!

'Die nemen we!' sprak ik, terwijl ik op de das wees. 'Die is het mooist en past het best!' De man keek minzaam. 'En vind meneer dat ook?' vroeg hij op een 'ach, meneer zit onder de plak en heeft meneer dan helemaal niets meer te zeggen' toon. 'Jaoh, jaoh...', schokschouderde Jeroen. Hij vond het allemaal best. Gedwee liep hij naar de kassa en rekende hij af.

Op vrijdagmorgen strikte hij de das en zetten we koers richting Jeroens ouderlijk huis. En hij oogstte succes. 'Mooie das!' zei Jeroens moeder toen zij hem in het vizier kreeg. 'Ja, die heeft Irma voor me gekocht'. Een bewonderende blik viel mij ten deel. Vond ze dat ik hem goed had afgericht en hem goed kon kleden? Ben ik te ver doorgeschoten in deze kwestie?

Ach, wat geeft het. Het is het plaatje dat telt. En dat was goed. Al zal Jeroen de hele situatie ijdelheid der ijdelheden gevonden hebben.